I SA/Wr 2095/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz po rozpoznaniu w dniu 20 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia oleju smarowego postanawia: odmówić zmiany postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 czerwca 2014 r. r. (sygn. akt I SA/Wr 2095/13) o odmowie przyznania stronie skarżącej prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2014 r. sygn. akt I GZ 275/14 oddalił zażalenie strony skarżącej A sp. z o. o. z/s w M. (dalej: skarżąca spółka) na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 czerwca 2014 r. odmawiające przyznania skarżącej spółce prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W odpowiedzi na kolejne wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi, skarżąca spółka ponownie wniosła o przyznanie prawa pomocy w tym samym zakresie, jak uprzednio. W uzasadnieniu wniosku podała, że jej sytuacja majątkowa jest wyjątkowo trudna z uwagi na to, że wszystkie rachunki bankowe i przysługujące jej wierzytelności zostały zajęte w postępowaniu egzekucyjnym (bezskutecznym wobec braku składników majątkowych), w którym dochodzone są należności publicznoprawne na kwotę przekraczającą 5.000.0000 zł. Ponadto, ze względu na zajęcie należącego do niej towaru o wartości ponad 300.000 zł, została pozbawiona możliwości uzyskania zapłaty za ten towar od kontrahenta. Zaznaczyła, że w sprawach zawisłych przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu (sygn. akt I SA/Wr 457-466/13, I SA/Wr 511-517oraz I SA/Wr 2084-2110/13) zobowiązana jest do uiszczenia łącznie kwoty 49.640 zł z tytułu wpisu od skarg. Dodała, że w wyniku kontroli skarbowych w okresie od kwietnia do czerwca 2014 r., zostały wydane wobec niej decyzje określające wysokość zobowiązań podatkowych na łączną kwotę około 6.000.000 zł, które zostały opatrzone rygorem natychmiastowej wykonalności. W oświadczeniu o majątku i dochodach spółka wskazała, że jej kapitał zakładowy wynosi 400.000 zł, nie posiada środków trwałych, a w 2013 r. osiągnęła zysk w kwocie 444.147,38 zł. Podała, że wynik finansowy za poprzednie lata, tj. 2010 – 2011 był dodatni i wyniósł odpowiednio: 195.307,98 zł, 185.573,46 zł, zaś w 2012 r. odnotowała stratę wynoszącą (-) 72.117,31 zł. Z dokumentów finansowych (bilans, porównawcze rachunki zysków i strat) przedłożonych przez skarżącą spółkę przy zażaleniu na wymienione postanowienie Sądu z dnia 16 czerwca 2014 r. wynika, że jej przychód netto za 2013 r. wyniósł 2.158.659,37 zł, zaś za miesiące: styczeń, luty, marzec i kwiecień 2014 r. przychody netto wyniosły odpowiednio: 317.466,80 zł, 446.574,35 zł, 464.894,75 zł i 474.894,75 zł. Skarżąca spółka wraz z zażaleniem przedłożyła także deklaracje VAT-7 za kwiecień i maj 2014 r. oraz zeznanie podatkowe CIT-8 za 2013 rok. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Na wstępie podkreślenia wymaga, że przedmiotowy wniosek, jako że jest już drugim wnioskiem skarżącej spółki w sprawie, podlegał ocenie Sądu nie w kontekście spełnienia przesłanek z art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), lecz pod kątem wykazania przez skarżącą spółkę, że w jej sytuacji majątkowej wystąpiły nowe i istotne okoliczności (faktyczne lub prawne), które uzasadniałyby zmianę dotychczasowego stanowiska Sądu, wyrażonego w prawomocnym postanowieniu z dnia 16 czerwca 2014 r. Podstawę prawną do rzeczonej zmiany stanowi art. 165 p.p.s.a., stosownie do którego postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Zatem poddając ocenie w myśl przedstawionych kryteriów kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, jaki strona złożyła w następstwie ponownego wezwania do uiszczenia wpisu sądowego, Sąd stwierdził brak przesłanek do zmiany prawomocnego postanowienia z dnia 16 czerwca 2014 r., z uwagi na niewykazanie przez skarżącą spółkę przesłanek do takiej zmiany. Wskazać bowiem należy, że w treści kolejnego wniosku skarżąca spółka powtórzyła argumentację z poprzedniego wniosku. Do wniosku nie dołączyła żadnych dokumentów. Jako nową okoliczność strona wskazała fakt, że w wyniku kontroli skarbowych zostały wydane w okresie od kwietnia do czerwca 2014 r. decyzje określające zobowiązania podatkowe spółki (na łączną kwotę ok. 6 mln złotych), którym nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W ocenie Sądu, nowa okoliczność podana przez stronę, polegająca na określeniu skarżącej kolejnych zobowiązań podatkowych - już po złożeniu przez stronę i rozpatrzeniu przez Sąd poprzedniego wniosku o przyznanie praw pomocy - nie może skutkować zmianą uprzedniego postanowienia. Rozpatrując pierwotny wniosek strony Sąd ustalił, że skarżąca osiągała wówczas znaczny przychód oraz zysk netto. Była więc w stanie uiścić koszty związane ze zainicjowanymi przez siebie sprawami sądowoadministracyjnymi. Skarżąca nie może przerzucać na Skarb Państwa, a tym samym pozostałych podatników, skutków podjętej przez siebie decyzji, sprowadzającej się do odwleczenia w czasie uiszczenia wpisu od skargi, do którego w praktyce sprowadzają się koszty sądowe w sprawach przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi. Podkreślić tu należy, że koszty sądowe (jak i podatki) są daninami publicznoprawnymi, do których ponoszenia są zobowiązani wszyscy. Obowiązkiem zaś przedsiębiorcy jest tworzenie stosownych rezerw na poczet zobowiązań publicznoprawnych. Trzeba także wskazać, że z dokumentów załączonych do zażalenia (a niebędących wcześniej podstawą rozpoznania przez tutejszy Sąd) nie wynika również, aby pogorszyła się sytuacja finansowa skarżącej. Deklaracje VAT za kwiecień i maj 2014 r. wskazują, że spółka dokonuje nadal opodatkowanej dostawy towarów i usług. Według zaś zeznania podatkowego CIT-8 za 2013 r. spółka osiągnęła przychód na poziomie 2.216.908,26 zł, przy kosztach uzyskania przychodu w kwocie 1.772.760,88 zł. Oznacza to, że sytuacja majątkowa spółki od wydania postanowienia z dnia 16 czerwca 2014 r. nie uległa takiej zmianie, która uzasadniałaby zajęcie odmiennego stanowiska w prawomocnie już orzeczonej w tym przedmiocie kwestii. Na marginesie należy dodać, że strona - reprezentowana przez fachowego pełnomocnika - nie przedłożyła żadnych dokumentów na poparcie swoich twierdzeń o zwiększonych obciążeniach finansowych. Niezależnie od fachowej reprezentacji, stronie w treści uprzedniego postanowienia wyjaśniono kwestię ciężaru dowodu w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy. Stwierdzić więc trzeba, że nawet gdyby przyjąć, iż okoliczności podniesione przez stronę mogą stanowić podstawę do zmiany uprzedniego postanowienia, skarżąca - pomimo wynikającego z ustawy obowiązku - okoliczności tych nie wykazała. Na etapie drugiego wniosku, spółka nie udokumentowała również faktu wydania w stosunku do niej nowych decyzji wymiarowych z nadaną tym decyzjom klauzulą natychmiastowej ich wykonalności. Z powyższych względów, na podstawie art. 165 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia.