I SA/Wr 210/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryka Łysikowska po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 kwietnia 2009 r. w sprawie ze skargi D. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2004-2006 postanawia: odrzucić zażalenie. W dniu 17 kwietnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wydał wyrok w sprawie ze skargi D. D. Tego samego dnia skarżący osobiście sporządził i podpisał pismo, w którym wskazał, iż zaskarża wydany wyrok. Pismem z dnia 11 maja 2009 r. oraz pismem z 12 czerwca 2009 r. (data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym) skarżący sprecyzował, iż wnosi zażalenie na wskazany wyrok. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej upsa, zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w tym przepisie. Przedmiotem zażalenia wniesionego przez skarżącego nie jest postanowienie a wyrok. Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje zażalenia na takie orzeczenie. Zgodnie z brzmieniem art. 173 § 1 upsa od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zatem środkiem odwoławczym od wyroku jest skarga kasacyjna. Nawet jednak pominięcie tego, iż skarżący swoje pismo oznaczył jako "zażalenie" nie pozwala na przyjęcie, iż pismo to stanowi skargę kasacyjną. Nie zostały bowiem spełnione wymogi stawiane tego typu pismom. Należy wskazać również, iż na skutek wniosku skarżącego w sprawie został ustanowiony profesjonalny pełnomocnik – adwokat, którego zadaniem jest udzielić skarżącemu pomocy prawnej, w tym informacji dotyczących właściwych środków odwoławczych. Wobec tego i w świetle wyraźnego wskazania przez skarżącego, iż wnosi zażalenie na wydany wyrok (pisma z 11 maja i 12 czerwca 2009 r.) należało uznać, że wolą skarżącego było wniesienie powołanego przez niego rodzaju środka odwoławczego. Zgodnie z brzmieniem art. 197 § 2 upsa do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się przepisy o skardze kasacyjnej. Stosownie do art. 178 wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną. Skoro przepisy powołanej ustawy nie przewidują możliwości wniesienia zażalenia na wyrok Sądu należy uznać, iż zażalenie takie jest niedopuszczalne. Zatem zaktualizowane zostały przesłanki odrzucenia tego środka odwoławczego określone w art. 178 upsa. Z tych też przyczyn, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 upsa, Sąd postanowił jak w sentencji.