I SA/Wr 2109/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 20 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A sp. z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia oleju smarowego postanawia: odrzucić skargę. W związku z wniesioną skargą na w/w decyzję Dyrektora Izby Celnej we W., zarządzeniem z dnia 5 grudnia 2013 r. Sąd wezwał skarżącą spółkę (za pośrednictwem jej pełnomocnika) do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 1.067,00 zł. W odpowiedzi na to wezwanie, strona wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 19 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił skarżącej spółce przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 15 lipca 2014 r. (sygn. akt I GZ 211/14) oddalił zażalenie na to postanowienie. Po uprawomocnieniu się postanowienia z dnia 19 maja 2014 r., skarżąca spółka została ponownie wezwana do uiszczenia wpisu od skargi, w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru tego wezwania, odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi został doręczony na adres kancelarii pełnomocnika w dniu 5 września 2014 r. Pismem z dnia 12 września 2014 r. skarżąca spółka ponownie wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych, nie uiszczając żądanej opłaty. Postanowieniem z dnia 20 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił zmiany postanowienia z dnia 19 maja 2014 r., odmawiającego przyznania stronie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 219 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) opłatę sądową (wpis) należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. W myśl art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. pismem podlegającym opłacie jest także skarga. Zgodnie zaś z art. 220 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnych czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W przypadku, gdy nie został uiszczony odpowiedni wpis, przewodniczący - w oparciu o art. 220 § 1 zdanie drugie w zw. z § 3 p.p.s.a. - wzywa wnoszącego skargę, aby pod rygorem jej odrzucenia, "uiścił od tej skargi wpis, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania". Bezskuteczny upływ tego terminu skutkuje, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., odrzuceniem skargi przez sąd. Wymaga przy tym podkreślenia, że nie przerywa biegu siedmiodniowego terminu do uregulowania wpisu sądowego ponowne wniesienie przez skarżącego wniosku przyznanie prawa pomocy. W orzecznictwie sądowym utrwalone jest bowiem stanowisko, że z przymiotu prawomocności postanowienia odmawiającego zwolnienia z kosztów sądowych wypływa obowiązek strony uiszczenia wymaganego wpisu. Ponowne złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu, nie może uchylić skutków prawomocności wydanego wcześniej rozstrzygnięcia i tym samym nie ma wpływu na bieg terminu określonego na podstawie art. 220 § 1 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z dnia 29 września 2005 r., II FZ 608/05; postanowienie SN z dnia 21 kwietnia 1999 r., CKN 1461/98, OSNC z 1999 r., z. 11, poz. 96). Strona zaś składając kolejny wniosek o prawo pomocy nie wykazała, że w sprawie doszło do takiej zmiany jej sytuacji finansowej i majątkowej, która uzasadniałaby przyznanie prawa pomocy. W konsekwencji, Sąd uznał, że strona winna w pierwszej kolejności uiścić należny wpis sądowy. Jak wynika natomiast z akt sprawy, odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I wzywającego do uiszczenia wpisu od skargi został ponownie doręczony pełnomocnikowi spółki w dniu 5 września 2014 r. W konsekwencji, wyznaczony termin upłynął w dniu 12 września 2014 r. (piątek) Pomimo zawartego w wezwaniu pouczenia, skarga nie została przez spółkę opłacona. W tym stanie rzeczy, Sąd - na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. - był obowiązany odrzucić skargę.