I SA/Wr 2115/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ludmiła Jajkiewicz / sprawozdawca / Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Łoboda Sędzia WSA Dariusz Skupień Protokolant Michał Kazek po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi J.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2003 r. oddala skargę. Skarżący J. S. zaskarżył decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...]. o nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...] o nr [...] w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2003 w kwocie [...]. Należne zobowiązanie podatkowe ustalone przez Wójt Gminy w formie łącznego zobowiązania pieniężnego obejmowało podatek rolny od gruntów o powierzchni [...] ha w kwocie [...], a także podatek od nieruchomości za budynki mieszkalne o powierzchni [...] m2 w kwocie [...] oraz za tzw. grunty pozostałe o powierzchni łącznej [...] m2 w kwocie [...]. Skarżący zakwestionował wysokość naliczonego podatku od tzw. gruntów pozostałych, bowiem, zdaniem skarżącego, grunty będące w jego posiadaniu (oprócz gruntu pod budynkiem i drogą) stanowią grunt rolny. Organ pierwszej instancji ustosunkowując się do zarzutów odwołania podniósł, iż ustalenie wysokości podatków nastąpiło na podstawie obowiązujących przepisów i zgodnie z zapisami w ewidencji budynków i gruntów. Powyższe stanowisko zostało podtrzymane przez organ odwoławczy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej Kolegium) w uzasadnieniu decyzji wskazało, że skarżący jest właścicielem gruntów o powierzchni [...] ha sklasyfikowanych jako grunty rolne oraz o powierzchni [...] ha sklasyfikowanych jako grunty zabudowane i zurbanizowane. Ponadto wskazało, iż dane wynikają z ewidencji gruntów i budynków i ewentualna zmiana wysokości podatku może nastąpić dopiero po uprzedniej zmianie zapisów w tej ewidencji. Skarżący w skardze z dnia [...] zarzucił zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji dokonanie ustaleń na podstawie nieprawidłowego wpisu, który jest niezgodny za stanem faktycznym i w konsekwencji działa na niekorzyść właściciela gruntu. Podniósł również, iż nie występował o zmianę w przeznaczeniu gruntów. Urząd Gminy wprowadził zmiany według własnego uznania i bez powiadomienia skarżącego. Wobec czego nie oprotestował planu zagospodarowania przestrzennego. Poza tym, zdaniem skarżącego, plan zagospodarowania przestrzennego tylko umożliwia wprowadzenie zmiany użytkowania, co oznacza, że tereny użytkowane do tej pory jako rolne, mogą pozostać rolne według uznania właściciela. Skarżący uważa także, że plan zagospodarowania przestrzennego nie może być podstawą do dokonania wpisu do ewidencji gruntów. Kolegium w odpowiedzi na skargę z dnia [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentacje. W uzasadnieniu jeszcze raz podkreśliło, iż w świetle obowiązujących przepisów ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych w tym i postępowaniu podatkowym. Kolegium zauważyło także, że istota żądań strony sprowadza się do dokonania zmiany zapisów w ewidencji gruntów i budynków, które w konsekwencji spowodują zmianę wysokości opodatkowania nieruchomości. Na rozprawie skarżący podtrzymał skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( DZ. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270) – zwanej dalej upsa. Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest łączny wymiar podatku od nieruchomości i rolnego. W myśl art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym ( j.t. z dnia 1993 r. Nr 94, poz.431 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Z przepisu tego wynika więc, iż opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowanie w operatach ewidencyjnych jako użytki rolne. Zaistnienie tej właśnie przesłanki stanowi przedmiot sporu w sprawie. Rozstrzygając ten spór Sąd podzielił pogląd organów orzekających w sprawie, iż grunty, których właścicielem jest skarżący, oznaczone jako działka obszaru [...] sklasyfikowane jako grunty zabudowane i zurbanizowane nie są użytkiem rolnym. Grunty te bowiem w operacie ewidencyjnym sklasyfikowane był w dacie ustalania skarżącemu łącznego zobowiązania pieniężnego za 2003 r., jako tereny inne zabudowane, które nie posiadają klasy użytków rolnych. W tym wypadku bez znaczenia dla sprawy jest faktyczne wykorzystywanie gruntów przez skarżącego. Organy podatkowe, ustalające wysokość zobowiązań w podatku rolnym są bowiem zobowiązane do uwzględnienia danych wynikających z ewidencji gruntów i nie są uprawnione do dokonywania zmian w tym zakresie. W sytuacji więc, gdy przedmiotowe grunty nie podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym, to stosownie do art. 2 ust.1 ustawy z dnia z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (j.t. z 2002 r. Dz.U. Nr 9, poz. 84 ze zm.), należało je obciążyć podatkiem od nieruchomości. Jedynie w przypadku zakwalifikowania przedmiotowych gruntów do użytków rolnych nie podlegałyby one podatkowi od nieruchomości. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 2 powołanej ustawy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Stąd też należy uznać, iż organy podatkowe prawidłowo ustaliły wysokość podatku. Należy również stwierdzić, iż w istocie zarzuty skarżącego zmierzają do zakwestionowania klasyfikacji gruntów, których jest właścicielem. Nie może to jednak nastąpić w postępowaniu dotyczącym wymiaru podatku, lecz zmiany klasyfikacji gruntu, o czym skarżący został powiadomiony przez Wójta Gminy. Podsumowując, Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy B. została wydana zgodnie z przepisami prawa. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 upsa oddalił skargę.