I SA/Wr 212/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędziowie Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska, Sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Protokolant specjalista Agnieszka Dąbrowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 czerwca 2017 r. przy udziale sprawy ze skargi G. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r oddala skargę w całości. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. nr [...] odmawiającą G. S. (Podatnik Skarżacy) rozłożenia na raty zapłaty zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 rok, należnym z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości, w wysokości 25.226,00 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę. Zaległość powyższa powstała w wyniku wydania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] 2016 r. nr [...] określającej Podatnikowi zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości w kwocie 25.226,00 zł. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] 2016 r. nr [...]. Decyzja ta jest ostateczna. Pismem z dnia 01 sierpnia 2016 r. Pan G. S. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z prośbą o rozłożenie na 30 rat zapłaty zaległości podatkowej wraz z odsetkami. Podatnik, kwestionując okoliczności i podstawę wydania decyzji wymiarowej ponosił, że nie jest w stanie zrozumieć prawa, gdzie sprzedając nieruchomość w tym samym roku (2011 r.) jedni obywatele mogą korzystać ze zwolnienia z podatku jeśli uzyskany przychód wydatkują na cele mieszkaniowe, a drudzy nie, gdyż zależy to od daty zakupu nieruchomości, a nie od momentu uzyskania przychodu. Mając na uwadze powyższe, jak również okoliczność, że przychód uzyskany w 2011 r. ze sprzedaży nieruchomości Strona wydatkowała na własne cele mieszkaniowe. Strona stwierdziła, iż nie jest w stanie zapłacić wyliczonego podatku. Wskazała, iż wnosi o umorzenie przedmiotowej zaległości podatkowej, gdyż w interesie społecznym i ważnym interesie podatnika jest to uzasadnione, gdyż uzyskane przychody wydatkowała na cele mieszkaniowe zgodnie z wolą ustawodawcy, a niejasność, zmienność przepisów i ich interpretacji nie może być interpretowane na niekorzyść Strony, gdy w czasie uzyskania przychodu wybrała i zastosowała się do przepisów obowiązujących, w którym uzyskała przychód. Ponadto Strona oświadczyła, że w 2013 r. uzyskała dochód w kwocie 4.240,00 zł, w 2014 r., 29.040,00 zł, w 2015 r., 1.587,00 zł, jak również że nie jest w stanie jednorazowo spłacić tak wyliczonego podatku, stąd wnosi o umożliwienie spłaty przedmiotowej zaległości podatkowej w 30 równych ratach. Pismem z dnia 04 sierpnia 2016 r. nr [...] , na podstawie art. 169 §1 Ordynacji podatkowej, Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma wezwał Stronę do złożenia własnoręcznego podpisu na podaniu. Ponadto organ I instancji wezwał Stronę na podstawie art. 155 §1 Ordynacji podatkowej do: złożenia propozycji spłaty wnioskowanych 30 rat poprzez wyznaczenie dnia miesiąca (od 1-go do 25-go), w którym zapłata wnioskowanych rat miałaby przypadać, złożenia załączonego oświadczenia majątkowego wraz z kserokopią dokumentów dotyczących miesięcznych opłat oraz pozostałych wydatków związanych z prowadzeniem gospodarstwa domowego (np. rachunków za gaz, energię, mieszkanie i in. obciążających budżet domowy), a także uzyskiwanych aktualnie dochodów członków rodziny prowadzących ze Stroną gospodarstwo domowe z określeniem kosztów utrzymania, złożenia załączonego oświadczenia o nieruchomościach i prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej oraz oświadczenia o rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego, a ich wartość na dzień złożenia oświadczenia wynosi co najmniej 12.400,00 zł, w celu ustanowienia ewentualnego zabezpieczenia roszczeń Skarbu Państwa na poczet wykonania przedmiotowego obowiązku podatkowego. Organ zaznaczył, że ww. informacje pozwoliłyby także lepiej zrozumieć intencje Strony, co nie jest bez znaczenia przy podejmowaniu rozstrzygnięcia w sprawie, jak również, że nie złożenie ww. informacji i dowodów w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania spowoduje, że organ podatkowy rozpatrzy wniosek w oparciu o posiadane dokumenty. W odpowiedzi na powyższe, w dniu 22 sierpnia 2016 r. Strona uzupełniła brakujący podpis na podaniu. Z kolei w piśmie z dnia 22 sierpnia 2016 r. zaproponowała spłatę wyznaczonej raty przedmiotowej zaległości podatkowej do 25 dnia każdego miesiąca. Ponadto stwierdziła, że skoro decyzja w zakresie rozłożenia na raty przedmiotowej zaległości zależy od uznania organu, zwraca się o uwzględnienie złożonego wniosku bez potrzeby uzupełniania go o wskazane dokumenty, gdyż nie są one niezbędne do wydania rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Po przeanalizowaniu zgromadzonego materiału dowodowego, Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. uznał, iż w przedmiotowej sprawie nie są spełnione przesłanki do udzielenia ulgi, stąd decyzją z dnia [...] 2016 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 67 a §1 pkt 2 Ordynacji podatkowej orzekł o odmowie rozłożenia na raty zapłaty zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 rok, należnym z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości, w wysokości 25.226,00 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę. W odwołaniu od tej decyzji Podatnik zarzucił naruszenie: art..67a §1 pkt 2, art. 67b §1 pkt 1 w związku z art. 120. art. 121 §1, art. 124 Ordynacji podatkowej, poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów przez odmówienie rozłożenia na raty zapłaty podatku, art. 120 Ordynacji podatkowej, poprzez nie działanie na podstawie prawa i wezwanie Strony do złożenia oświadczenia majątkowego pomimo, że nie wskazano podstawy prawnej, która zobowiązywałaby do złożenia i wypełnienia takiego oświadczenia, art. 122, art. 187 §1 Ordynacji podatkowej, poprzez nie zastosowanie tych przepisów i przerzucenie na Stronę obowiązku zebrania materiału dowodowego, art. 125 §1 w związku z art. 139 §1 Ordynacji podatkowej, poprzez nie załatwienie sprawy bez zbędnej zwłoki z przekroczeniem miesięcznego terminu załatwienia sprawy. Strona przytaczając treść przepisów art. 67a §1 oraz art. 67b §1 Ordynacji podatkowej i orzecznictwa sądów administracyjnych odnoszących się do zakresu pomocy publicznej, zaznaczyła, iż nie zrozumiałe jest dla niej prowadzącej działalność gospodarczą niechęć organu do przedsiębiorcy dostarczającego do budżetu przychody w postaci podatku i umożliwienie spłaty zaległego podatku w ratach, mając na uwadze, że zaległość wyliczona została za 2011 r. przy spornej interpretacji przepisów, gdzie uzyskane przychody ze sprzedaży nieruchomości wydatkowano na cele mieszkaniowe, więc nie ma pieniędzy na zapłatę podatku w kwocie jednorazowej. Oznajmiła przy tym, że w ważnym interesie i interesie społecznym jest umożliwienie Stronie spłaty tak wyliczonych zaległości w ratach, gdyż nie jest w stanie jednorazowo wpłacić tak wyliczonej kwoty. Jej zdaniem jest to najszybszy sposób w jaki te zaległości mogą trafić do budżetu państwa. Według Podatnika, brak możliwości spłaty zaległości w ratach spowodować może, że nie będzie w stanie prowadzić działalności gospodarczej, płacić bieżących podatków i spłacać zaległych, co nie jest ani w interesie społecznym ani Strony. Stwierdził, że tak nie powinien postępować racjonalny organ podatkowy. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymując w mocy decyzję organu I Instancji w pierwszej kolejności wskazał na uznaniowy charakter decyzji o udzieleniu ulgi. Dalej wskazał, że przez ważny interes podatnika należy w szczególności rozumieć wyjątkową sytuację, w jakiej znalazł się podatnik z przyczyn losowych niezależnych od jego postępowania, a która powoduje tak znaczne obniżenie zdolności płatniczych, iż nie jest on w stanie wywiązywać się z zapłaty zobowiązań podatkowych. Powołane w art. 67a § 1 pojęcie ważnego interesu podatnika ma szeroki zakres znaczeniowy, który winien być interpretowany w konkretnych okolicznościach faktycznych. Udzielenie ulgi uzasadnione jest w szczególności niezawinionymi przez podatnika okolicznościami powstania zaległości i musi być społecznie uzasadnione. Zaplata zaległości podatkowych nie może naruszać elementarnych zasad sprawiedliwości i praworządnych relacji między obywatelami, a Państwem. Każdy podatnik powinien mieć świadomość obowiązku ponoszenia ciężarów fiskalnych na rzecz Państwa. Przerzucenie zatem odpowiedzialności za swoje zaległości podatkowe na podatników, którzy terminowo regulują zobowiązania podatkowe, byłoby niezgodne z konstytucyjną zasadą równości obywateli wobec prawa. Z konstrukcji powołanego wyżej przepisu wynika, że rozstrzygnięcia organów podatkowych mają charakter indywidualny i są podejmowane w oparciu o przeprowadzone postępowanie pozwalające określić istnienie przesłanek, bądź też ich brak do zastosowania określonej ulgi. Podejmując rozstrzygnięcie w sprawie, organ podatkowy analizuje powołane we wniosku argumenty z uwzględnieniem sytuacji ekonomicznej podatnika oraz celów polityki finansowej państwa. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że nie mogą one stanowić przedmiotu rozpoznania w postępowaniu prowadzonym w zakresie udzielenia ulgi w spłacie zaległości podatkowej wynikającej z art. 67 a Ordynacji podatkowej. Należy zaznaczyć, że postępowanie w sprawie udzielenia ulgi w spłacie zaległości podatkowej nie służy wyjaśnieniu prawidłowości wymiaru podatku, jak również nie jest kolejną instancją kontroli w sprawie wysokości należności podatkowej. Zaległość podatkowa wynika bowiem z ww. decyzji i w tym postępowaniu nie może być kwestionowana. Dyrektor Izby Skarbowej we W. dokonał analizy sytuacji finansowej i materialnej Strony. Ze złożonych przez Stronę zeznań o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty), PIT-36 w latach podatkowych 2013, 2014 oraz 2015, wynika, że Strona jest wspólnikiem spółki cywilnej "A". W latach od 2013 r. do 2015 r. Strona osiągnęła następujące dochody: 4.240,00 zł (w 2013 r.), 29.040,00 zł (w 2014 r.) oraz stratę w wysokości 1.587.00 zł (w 2015 r.). Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że Strona znając stanowisko i argumentację organu pierwszej instancji, nie wskazała dowodów czy informacji, którymi organy podatkowe nie dysponują, a mogącymi przyczynić się do podjęcia pozytywnego dla niej rozstrzygnięcia. Jak słusznie zauważył organ I instancji, Strona w trakcie trwającego postępowania, nie udowodniła wyjątkowych okoliczności nie pozwalających na zapłatę przedmiotowej zaległości podatkowej. Należy przy tym podkreślić, iż decyzje o udzieleniu ulgi w spłacie zaległości podatkowych organy podatkowe podejmują na podstawie materiału dowodowego, którym dysponują. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że inicjatywa dowodowa w przedmiotowej sprawie istniała po stronie Podatnika, a organy podatkowe nie są w stanie przewidzieć wystąpienia wszystkich okoliczności, które mogą mieć znaczenie dla sprawy. Wskazał przy tym, że organ odwoławczy nie podważa prawdziwości twierdzeń Strony dotyczących jej sytuacji finansowej, jednakże wskazuje, iż powyższe argumenty nie stanowią wystarczającej przesłanki do udzielenia przedmiotowej ulgi w spłacie zaległości podatkowej. Nie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostaje fakt, że Strona nie dokonała żadnej wpłaty na poczet przedmiotowej zaległości, jak również, że poza przedmiotową zaległością podatkową posiada również zaległości wobec innych podmiotów. Badając akta sprawy Dyrektor Izby Skarbowej we W. nie dopatrzył się zaistnienia okoliczności, które wbrew woli i bez udziału Strony doprowadziły do powstania zaległości podatkowej. Strona nie wykazała, że istnieje w - sensie obiektywnym - ważny interes podatnika uzasadniający udzielenie wnioskowanej ulgi. Kryterium ważnego interesu podatnika wymaga wykazania konkretnych okoliczności, które są wyjątkowe, niezależne od woli i sposobu postępowania podatnika (np. klęski żywiołowe, zdarzenia losowe) uniemożliwiające mu wywiązanie się z ciążących na nim względem Skarbu Państwa obowiązków, które w żaden sposób nie mogą zostać zaspokojone bez doraźnej pomocy ze strony organów skarbowych. Organ odwoławczy poddał sprawę analizie również pod kątem drugiej z przesłanek wymienionych w art. 67a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, tj. interesu publicznego. Wskazując, że przesłanka interesu publicznego rozumiana jest jako dyrektywa postępowania, nakazująca mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów władzy, korekta jego błędnych decyzji. Pojęcie interesu publicznego nie ma więc stałego zakresu treści, lecz stanowi zespół ogólnie zarysowanych celów, które należy wziąć pod uwagę w procesie stosowania prawa. Poddając analizie sytuację Strony pod kątem istnienia tak rozumianego interesu publicznego, organ odwoławczy nie dopatrzył się istnienia tej przesłanki, stąd uważa, że udzielenie ulgi w spłacie zaległości podatkowej w żaden sposób nie przedkładałoby się na ochronę wymienionych wcześniej wartości wspólnych. Uznał, zatem, że nie leży w interesie publicznym udzielenie wnioskowanej ulgi w spłacie. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego skarżący podtrzymał zarzuty i argumentację przedstawioną w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2016 r. poz.1066 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 poz. 718. Ze zm.– w skrócie u.p.s.a). Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) u.p.s.a. Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 upsa, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd ocenił, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a w szczególności powołanych w skardze przepisów o postępowaniu. Przedmiotem sporu między stronami jest zasadność odmowy przez organy podatkowe rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej ciążącej na skarżącym w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011r. wraz z odsetkami za zwłokę i odsetkami od niezapłaconych w terminie zaliczek. W sprawie skarżący zawnioskował o udzielenie ulgi w spłacie w formie rozłożenia na raty na podstawie art. 67a § 1 pkt 2 O.p. Na wstępie należy wyjaśnić, że przedmiotem zaskarżonej decyzji jest ocena czy zaistniały ustawowe przesłanki do udzielenia skarżącemu ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych w postaci rozłożenia na raty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę – art. 67a §1 pkt 2 O.p. Stosownie do treści art. 67a § 1 pkt 2 O.p. organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, o której mowa w art. 53a. Zatem w ramach tego postępowania organ podatkowy nie bada kwestii dotyczących prawidłowego określenia zobowiązań podatkowych, tj. kwestii dotyczących zasadności czy prawidłowości zadeklarowanego czy określonego decyzją podatku. Nie bada też kwestii związanych z egzekucją czy zabezpieczeniem określonych zaległości podatkowych. W ramach postępowania o udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych w postaci rozłożenia na raty zaległości podatkowej organy podatkowe ustalają, czy wystąpiły przesłanki uzasadniające zastosowanie ulgi. W niniejszej sprawie przesłanki "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego". W przypadku stwierdzenia, że choćby jedna z przesłanek wystąpiła, w ramach tzw. uznania administracyjnego, organ podatkowy decyduje, czy ulgi takiej udzielić. Przy czym uznanie administracyjne oznacza, że nawet w przypadku zaistnienia ww. wymienionych przesłanek organ podatkowy może a nie musi rozłożyć na raty istniejącej zaległości podatkowej skarżącego. Tym samym twierdzenia skarżącego odnoszące się do nieuwzględnienia wszystkich okoliczności sprawy, a w szczególności związanych z powstaniem zobowiązania i nieracjonalną – w ocenie Skarżącego- interpretacja przepisów nie mają znaczenia ani też wpływu na przebieg prowadzonego postępowania w sprawie przyznania wnioskowanej ulgi. W ramach postępowania wszczętego wnioskiem skarżącego o rozłożenie na raty zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011r. wraz z odsetkami za zwłokę organy podatkowe badały czy wystąpiły przesłanki wskazane w art. 67a §1 pkt 2 O.p. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy prawidłowo wskazał, że warunkiem rozłożenia na raty zaległości podatkowej jest spełnienie choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 67a §1 pkt 2 O.p., tj. przesłanki ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Prawidłowo też organ podatkowy wyjaśnił jak rozumie wystąpienie tych przesłanek, tj. interes publiczny jako respektowanie wartości wspólnych dla społeczeństwa takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów państwa oraz ważny interes podatnika jako wystąpienie okoliczności nadzwyczajnych takich jak wypadki losowe, klęski żywiołowe, stan wyższej konieczności itp., które powodują, że podatnik nie jest w stanie uregulować ciążących na nim zobowiązań podatkowych, a jednocześnie przy zachowaniu minimum staranności nie mógł zapobiec negatywnym skutkom swego działania, tj. nie miał realnego wpływu na te skutki, były one bowiem niezależne od jego postępowania. Organy podatkowe dokonały też, zdaniem Sądu, prawidłowej oceny, przyjmując, że w niniejszej sprawie żadna ze wskazanych przesłanek rozłożenia na raty zaległości podatkowej nie wystąpiła. Słusznie bowiem wskazano, że zaległość podatkowa nie powstała w wyniku nadzwyczajnych zdarzeń, niezależnych od sposobu działania podatnika, lecz jest konsekwencją jego nieznajomości prawa i zaniechania podjęcia starań w celu uzyskania prawidłowej interpretacji obowiązujących przepisów. Jednocześnie podatnik - odmawiając współdziałania z organami - sam spowodował, że organy nie mogły dokonać pełnej oceny jego majątkowej i osobistej. Uniemożliwił też w ten sposób ocenę realności zaproponowanego układu ratalnego. Wbrew stanowisku prezentowanemu przez skarżącego samo tylko istnienie wątpliwości interpretacyjnych, co do podstawy opodatkowania uzasadnia udzielenie ulgi. Błędnie też Skarżący interpretuje orzecznictwo sądowe jako obligujące organy do udzielenia ulgi. Z orzecznictw tego wynika jedynie, na jakich warunkach ulga może być przyznana. "Ulgi podatkowe wymienione w art. 67a § 1 o.p. nie stanowią przywileju samego w sobie. Jest to forma pomocy udzielonej przez państwo podatnikowi po to, by poprzez stosowanie zasady (egzekwowanie podatku) nie doprowadzić do skutków niepożądanych z punktu widzenia, tak społecznego, jak i indywidualnego, odnoszącego się do osoby podatnika oraz jego najbliższych, a także osób zależnych od podatnika. Chodzi o to, by wskutek dochodzenia zaległości podatkowych państwo nie poniosło w efekcie kosztów większych niż w wypadku zaniechania korzystania z tego uprawnienia." (Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2017 r. syg. II FSK 1134/15,LEX nr 2309448 ) "Już z samej treści przepisu art. 67a § 1 pkt 3 o.p. wynika, że organ podatkowy "może" udzielić stosownej ulgi podatkowej. Nie ma wątpliwości, że organ podatkowy przy rozpatrywaniu sprawy w zakresie ulgi podatkowej i wydaniu rozstrzygnięcia korzysta ze swobody uznania administracyjnego. Oznacza to, że w przypadku stwierdzenia przez ten organ przesłanek określonych w tym przepisie może uwzględnić wniosek strony lub odmówić jego uwzględnienia. Wolność decyzyjna w zakresie rozstrzygnięcia na gruncie art. 67a § 1 o.p. sprawia, że nawet wystąpienie ustawowych przesłanek nie obliguje organu podatkowego do zastosowania instytucji umorzenia zaległości podatkowej w każdym przypadku. Ustawodawca nie wskazał bowiem sytuacji, w której organ podatkowy miałby obowiązek zastosowania ulgi."( wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 maja 2017 r. sygn. I SA/Wr 903/16 LEX nr 2309448) Reasumując powyższe należy stwierdzić, że zgromadzony przez organy podatkowe materiał dowodowy, ocena poczyniona przez te organy znajdująca odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji wskazują, że w sprawie nie doszło do naruszenia ani prawa materialnego ani procesowego, tym bardziej - jak wskazuje w skardze skarżący - w sposób rażący. Nie przekroczono swobody uznania administracyjnego oceny dowodów w prowadzonym postępowaniu podatkowym ani nie naruszono jego zasad, w tym zasady legalności i zasady prawdy obiektywnej. Z tych tez względów skargę należało oddalić skargę w całości na podstawie art. 151 ppsa.