I SA/Wr 212/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska Sędziowie: Sędzia WSA Marta Semiczek Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak – spr. po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 listopada 2023 r. sprawy ze skargi M. sp. jawna z siedzibą w S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 1 lutego 2023 r. nr 0201-IOV-13.4103.3.2023 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania oddala skargę w całości. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 1 lutego 2023 r. (nr 0201-IOV-13.4103.3.2023) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej organ), działając na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 poz. 2651, dalej o.p.) stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez M. Spółka Jawna z/s w Ś. (dalej skarżąca) od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Świdnicy z 1 grudnia 2022 r. (nr 0220-SPVl-1.4103.21.2020) w przedmiocie podatku od towarów i usług za I i II kwartał 2016 r. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że decyzja organu I instancji została doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 7 grudnia 2022 r. za pomocą środków komunikacji elektronicznej (za pośrednictwem systemu teleinformatycznego ePUAP), na wskazany przez pełnomocnika adres elektroniczny, co potwierdza Urzędowe Poświadczenie Doręczenia. Zgodnie z art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 o.p. odwołanie od decyzji wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Tym samym w rozpatrywanej sprawie ostateczny termin do złożenia odwołania upłynął wraz z dniem 21 grudnia 2022 r. Tymczasem odwołanie od decyzji skarżąca złożyła 22 grudnia 2022 r. w formie dokumentu elektronicznego za pośrednictwem platformy e-PUAP, co potwierdza Urzędowe Poświadczenie Przedłożenia. Zatem wynikający z art. 223 § 2 o.p. czternastodniowy termin do dokonania tej czynności procesowej nie został dochowany i odwołanie zostało złożone po terminie. W tej sytuacji zasadnym był – stosownie do brzmienia art. 228 § 1 pkt 2 o.p. – stwierdzenie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyła skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy z uwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Jednocześnie zaskarżono wydane przez organ postanowienie z dnia 2 lutego 2023 r. (nr 0201-IOV-13.4103.4.2023) odmawiające skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z 1 grudnia 2022 r., a sprawa ta została zarejestrowana pod sygn. akt I SA/Wr 213/23. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej wskazała, że prawdą jest, iż odwołanie zostało złożone w dniu 22 grudnia 2022 r., jednak niedotrzymanie terminu spowodowane było nie z winy strony. Pełnomocnik wskazała, na trudności techniczne związane z wysłaniem odwołania w dniu 19 grudnia 2022 r. skutkujące tym, że część korespondencji została skutecznie wysłana a część, w tym sporne odwołanie nie. Dalej wskazała również na swoją chorobę, której towarzyszyła wysoka gorączka uniemożliwiająca podjęcie jakiejkolwiek aktywności zawodowej w dniach 20-21 grudnia 2022 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022, poz. 2492) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji, postanowienia (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb ich wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Jego uchylenie albo stwierdzenie nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie wskazane kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia naruszenia prawa w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu z art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023, poz. 1634, dalej p.p.s.a.), z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontroli tut. Sądu podlegało postanowienie organu z dnia 1 lutego 2023 r. (nr 0201-IOV-13.4103.3.2023) stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez skarżącą od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Świdnicy z 1 grudnia 2022 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za I i II kwartał 2016 r. Zgodnie z art. 233 § 1 o.p. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję. Odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie (art. 223 § 2 pkt 1 o.p.). Co istotne i co podkreślane jest w orzecznictwie to to, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia odwołania, lecz ma obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi. Nie jest to zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. Tym samym każde, nawet nieznaczne przekroczenie terminu, stanowi samoistną podstawę do wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie (por. wyrok NSA z 8 lipca 2010 r., sygn. akt II FSK 372/09, CBOSA; wyrok NSA z 1 października 2009 r., sygn. akt I FSK 854/08, CBOSA). Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, w której ponadto – jak to wynika z treści skargi – sam pełnomocnik nie kwestionuje daty i skuteczności doręczenia decyzji przez organ I instancji jak również złożenia odwołania po terminie. Przyznaje, iż termin do wniesienia odwołania od doręczonej w dniu 7 grudnia 2022 r. decyzji upłynął w dniu 21 grudnia 2022 r., a odwołanie zostało złożone dzień później, a zatem z uchybieniem terminowi. W tych więc okolicznościach obowiązkiem organu odwoławczego było wydanie postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, co też w sprawie prawidłowo organ uczynił wydając zaskarżone do tut. Sądu postanowienie z dnia 1 lutego 2023 r. W ocenie tut. Sądu nie mogły odnieść zamierzonego przez pełnomocnika skarżącej skutku przedstawione przez nią w skardze twierdzenia, gdyż ich treść dotyczy w istocie rzeczy kwestii związanych z przywróceniem terminu i związanego z tym wymogu uprawdopodobnienia braku winy. Tym samym podlegały one rozpatrzeniu w sprawie, w której kontroli Sądu podlegało zaskarżone również przez stronę postanowienie odmawiające przywrócenia terminu. W sprawie tej, zarejestrowanej pod sygn. akt I SA/Wr 213/23, skargę oddalono nie podzielając twierdzeń skarżącej. Kognicja Sądu zaś w niniejszej sprawie ogranicza się do oceny spełnienia przesłanek z art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 223 § 2 pkt 1 o.p. Skoro zaś odwołanie od decyzji podatkowej organu I instancji zostało złożone po terminie, to organ odwoławczy zasadnie stwierdził uchybienie terminu do jego wniesienia. Z tych względów uznając skargę za nieuzasadnioną Sąd, na mocy art. 151 p.p.s.a., oddalił ją w całości. Niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na mocy art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Powołany przepis stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.