I SA/Wr 2142/13

Wrocław, dnia 13 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wójta Gminy D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...], [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. postanawia: odrzucić skargę. Wójt Gminy D. decyzją z dnia [...], nr [...], określił A sp. z o.o. w S. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości 2009 r. w kwocie 61.597 zł. Na skutek odwołania spółki, wskazane wyżej rozstrzygnięcie zostało uchylone w całości przez Samorządowe Kolegium Odwoławczego w W. i przekazane do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji decyzją z dnia [...], [...]. Skargę na ten akt złożył Wójt Gminy D., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej odrzucenie albowiem Wójt Gminy D. nie posada legitymacji skargowej w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) Sądy administracyjne powołane zostały do badania zgodności z prawem działania organów administracji publicznej. W niniejszej sprawie skargę na decyzję organu drugiej instancji, wniósł Wójt Gminy D., który wydawał w tej sprawie decyzję jako organ pierwszej instancji. Ze skargą wystąpił zatem organ, którego działanie zgodnie z powołanym wyżej przepisem powinno zostać poddane kontroli legalności i zgodności z prawem. Kwestią, którą należy zatem rozstrzygnąć, jest odpowiedź na pytanie czy wniesiona przez organ pierwszej instancji skarga jest dopuszczalna i czy skutkować będzie wszczęciem postępowania sądowoadministarcyjnego. Jakkolwiek rozstrzygnięcie tej kwestii budziło wiele kontrowersji zarówno wśród orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sądu Najwyższego jak i w literaturze przedmiotu, to należy uznać, że wątpliwości w tej materii ostatecznie rozwiązała uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r., sygn. akt I OPS 1/03 (LEX nr 79089). W uchwale tej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczona przepisami prawa materialnego. Może być ona - jako osoba prawna - stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego przyznają stronom postępowania administracyjnego. Ustawa może jednak organowi jednostki samorządu terytorialnego wyznaczyć rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 kpa. Wtedy będzie on "bronił" interesu jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Przyznanie zatem organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego lub sądowoadministracyjnego. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma legitymacji procesowej strony w tym postępowaniu, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżenia decyzji administracyjnych do Naczelnego Sądu Administracyjnego ani też legitymowanym do wystąpienia z powództwem do sądu powszechnego". W świetle powołanej powyżej argumentacji, którą Sąd w pełni podziela, należało uznać, że rozpatrywana skarga Wójta Gminy D. jest niedopuszczalna i orzec o jej odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. poz. 270 ze zm.).