I SA/Wr 2147/13

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku dor. pod. S. Z. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za 2005 r. postanawia: przyznać pełnomocnikowi dor. pod. S.Z. wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej na zasadzie prawa pomocy, w kwocie 442,80 (słownie: czterysta czterdzieści dwa 80/100) złotych, w tym 23% VAT. Postanowieniem z dnia 21 stycznia 2014 r. skarżącemu przyznano prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Krajowej Izby Doradców Podatkowych, na pełnomocnika T. K. został wyznaczony dor. pod. S.Z., który zastępował skarżącego przed tutejszym Sądem. Następnie, po doręczeniu odpisu wyroku z uzasadnieniem przez Sąd, pełnomocnik sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Wniósł też o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oświadczając, że nie zostały one zapłacone w całości ani w części. Wskazał, że na koszty te składają się dojazdy do Sądu, analiza akt sprawy i spotkania ze skarżącym oraz sporządzenie ww. opinii. Mając na uwadze powyższe, należy wskazać, ze zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do treści § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153), kwota wynagrodzenia doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym wynosi w pierwszej instancji, w sprawach w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, zależna jest od wartości przedmiotu zaskarżenia (pkt 1), w pozostałych sprawach wynosi 240 zł. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia była decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej podatek od nieruchomości, zatem stawkę minimalną w niniejszej sprawie określa w sprawie § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia i wynosi ona 240 zł. Z kolei na podstawie § 3 ust. 2 pkt 2 za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej doradcy podatkowemu, który prowadził sprawę w pierwszej instancji, przysługuje wynagrodzenie w wysokości 50 % stawki minimalnej, określonej w § 3 ust. 1 powyższego rozporządzenia, jednak nie mniej niż 120 zł. Wobec tego, pełnomocnikowi z urzędu należało zasądzić wynagrodzenie w łącznej kwocie 360 zł, która podlega podwyższeniu o 82,80 zł, to jest wartość podatku od towarów i usług według stawki 23 %, na podstawie § 2 ust. 3 rozporządzenia. Co do pozostałego zakresu wniosku, wskazać należy, że zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% kwot wynagrodzenia, o których mowa w § 3, oraz niezbędne, udokumentowane wydatki doradcy podatkowego. Wobec tego, aby skutecznie ubiegać się o zwrot poniesionych wydatków, wnioskodawca winien je stosownie udokumentować. Z racji, że poza wymienieniem dokonanych czynności, nie zostały podane ani kwoty, ani dokumenty poniesienia wydatków, nie było podstaw do ich zasądzenia ich zwrotu. Referendarz sądowy nie dostrzegł też podstaw do podwyższenia stawki minimalnej na podstawie § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Mając na uwadze powyższe, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 powołanej ustawy procesowej, postanowiono jak w sentencji.