I SA/Wr 215/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 7 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 lipca 2014 r. (sygn. akt I SA/Wr 215/13) w sprawie ze skargi P. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] listopada 2012 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 7 lipca 2014 r. (sygn. akt I SA/Wr 215/13) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił zmiany prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 marca 2014 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (pkt I.) oraz odrzucił skargę P. F. na w/w decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. (pkt. II). Odpis tego postanowienia doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 21 lipca 2014 r. Pismem z dnia 28 lipca 2014 r. (data stempla pocztowego) skarżący wniósł skargę kasacyjną od tego postanowienia (nazwaną "zażaleniem"), którą sporządził osobiście. W związku z brakiem podpisu pod skargą, Sąd pismem z dnia 4 sierpnia 2014 r., doręczonym 19 sierpnia 2014 r., wezwał pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia, w terminie siedmiu dni, braków formalnych skargi kasacyjnej o brakujący podpis pod tą skargą. Pismem z dnia 20 sierpnia 2014 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik strony wniosła podpisaną przez siebie skargę kasacyjną (o treści identycznej jak pierwotnie wniesiona), zarzucając jednocześnie, że pismo to nie jest skargą kasacyjną a zażaleniem skierowanym do Sądu Najwyższego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: Na wstępie wymaga podkreślenia, że środkiem zaskarżenia, przysługującym od wydanego w sprawie postanowienia z dnia 7 lipca 2014 r. jest skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a nie zażalenie do Sądu Najwyższego, zaś wiedza o środkach zaskarżenia winna być pełnomocnikowi występującemu w sprawie znana. Ubocznie należy wskazać, że wniesione przez pełnomocnika "zażalenie" na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej zostało zaadresowane właśnie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a nie do Sądu Najwyższego. Z tych też względów, pismo z dnia 20 sierpnia 2014 r. (data stempla pocztowego) jakkolwiek zatytułowane "zażalenie" należało potraktować jako skargę kasacyjną od postanowienia z dnia 7 lipca 2014 r., oraz konsekwentnie, poddać je ocenie pod kątem spełnienia rygorów prawnych zastrzeżonych dla tego rodzaju pisma. Zgodnie z powyższym, działając w ramach art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej - p.p.s.a.), Sąd stwierdził niedopuszczalność wniesionej skargi kasacyjnej z uwagi na brak niezbędnych elementów konstrukcyjnych tego środka zaskarżenia, które nie podlegają sanowaniu w trybie wezwania o ich uzupełnienie. Zgodnie z art. 176 p.p.s.a, skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. W orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że tylko niedostatki skargi kasacyjnej w zakresie wymogów pisma procesowego mogą być sanowane w drodze wezwania o ich uzupełnienie. Wymagania szczególne, do których zaliczyć należy te wymienione w treści art. 176 p.p.s.a. po wyrazie "oraz" (nazywane elementami konstrukcyjnymi skargi kasacyjnej), takiemu uzupełnieniu nie podlegają. Innymi słowy, brak elementów konstrukcyjnych skargi ma charakter nieusuwalny i uzasadnia odrzucenie skargi kasacyjnej dotkniętej takim brakiem. Mając na uwadze, że wniesiona skarga kasacyjna nie zawiera przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, Sąd, działając na podstawie art. 178 w zw. z art. 176 p.p.s.a., odrzucił taką skargę kasacyjną, o czym orzekł jak w sentencji postanowienia.