I SA/Wr 2170/13

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku dor. pod. S.Z. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi K. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: przyznać pełnomocnikowi dor. pod. S. Z. wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej na zasadzie prawa pomocy, w kwocie 442,80 (słownie: czterysta czterdzieści dwa 80/100) złotych, w tym 23% VAT. Postanowieniem z dnia 21 stycznia 2014 r. stronie skarżącej przyznano prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Krajowej Izby Doradców Podatkowych, na pełnomocnika K. K. został wyznaczony dor. pod. S.Z., który zastępował skarżącą przed tutejszym Sądem. Następnie, po doręczeniu odpisu wyroku z uzasadnieniem przez Sąd, pełnomocnik sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Wniósł też o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oświadczając, że nie zostały one zapłacone w całości ani w części. Wskazał, że na koszty te składają się uczestnictwo w dwóch posiedzeniach Sądu oraz sporządzenie ww. opinii. Mając na uwadze powyższe, należy wskazać, ze zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do treści § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153), kwota wynagrodzenia doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym wynosi w pierwszej instancji, w sprawach w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, zależna jest od wartości przedmiotu zaskarżenia (pkt 1), w pozostałych sprawach wynosi 240 zł. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia było postanowienie o niedopuszczalności odwołania, zatem stawkę minimalną w niniejszej sprawie określa w sprawie § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia i wynosi ona 240 zł. Z kolei na podstawie § 3 ust. 2 pkt 2 za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej doradcy podatkowemu, który prowadził sprawę w pierwszej instancji, przysługuje wynagrodzenie w wysokości 50 % stawki minimalnej, określonej w § 3 ust. 1 powyższego rozporządzenia, jednak nie mniej niż 120 zł. Wobec tego, pełnomocnikowi z urzędu należało zasądzić wynagrodzenie w łącznej kwocie 360 zł, która podlega podwyższeniu o 82,80 zł, to jest wartość podatku od towarów i usług według stawki 23 %, na podstawie § 2 ust. 3 rozporządzenia. Mając na uwadze powyższe, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 powołanej ustawy procesowej, postanowiono jak w sentencji.