I SA/Wr 219/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Sędziowie Asesor WSA Tomasz Świetlikowski, Sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca), Protokolant Ewelina Bedyńska, po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2008 r. w Wydziale I na rozprawie sprawy ze skargi W. M. i A.M. następców prawnych zmarłej T. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] o nr [...] w przedmiocie odmowy dokonania zmian w podatku od nieruchomości za lokal użytkowy: umarza postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Aktem notarialnym z dnia [...] r. T. O. nabyła nieruchomość zabudowaną, którą przeznaczyła na cele prowadzonej działalności gospodarczej – "A". Pismem z dnia [...] Skarżąca zwróciła się do Burmistrza Miasta i Gminy Z. S. z prośbą o zmianę naliczania podatku od ww. nieruchomości z uwagi na fakt, iż od przeszło 2 lat na potrzeby działalności gospodarczej wykorzystywana jest zaledwie część nieruchomości. Decyzją z dnia [...] r. Burmistrz ww. wniosek rozpatrzył odmownie. W uzasadnieniu wskazał, na fakt prowadzenia przez Stronę od [...] prowadzi działalności gospodarczej, co zostało potwierdzone świadczy wpisem do ewidencji działalności gospodarczej. Przywołując treść art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podniósł, iż dla budynków związanych z działalnością gospodarczą przewidziana jest najwyższa stawka podatku. Taką też stawką należało opodatkować - stanowiący własność skarżącej - budynek usługowy, albowiem już sam fakt, iż właścicielem tego budynku jest osoba prowadząca działalność gospodarczą przesądza o związku tego budynku z działalnością gospodarczą, co nie pozostaje bez wpływu na kwestię jej opodatkowania. W kontekście tym organ podatkowy powołał się także na orzecznictwo sądów administracyjnych, w świetle którego okresowe zaprzestanie prowadzenia działalności nie uchyla kwalifikacji nieruchomości jako związanej z działalnością gospodarczą. Rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło zarzutów odwołania i zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy, wskazując, że przesłanką decydującą o wysokości podatku jest związek lokalu z prowadzoną działalnością gospodarczą, zaś czasowe zaprzestanie prowadzenia działalności nie oznacza jednocześnie zmiany charakteru nieruchomości. W skardze Strona podnosiła, że zaskarżona decyzja narusza jej prawo i interes prawny. W uzasadnieniu wskazała, że od dnia [...] zawiesiła działalność gospodarczą z uwagi na całkowity spadek sprzedaży. Przytoczona w decyzji wykładnia prawa, dotycząca związania budynku z działalnością gospodarczą jest dla niej niezrozumiała. Gdyby jej sytuacja finansowa była inna, z pewnością rozbudowałaby ww. budynek na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. W dalszej kolejności skarżąca podniosła, iż wobec zawilgocenia nieużywanej części budynku, nie można jej przeznaczyć na cele mieszkaniowe. W ocenie strony w stanie faktycznym sprawy winien mieć zastosowanie przepis art. 6 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, organy podatkowe zaś nie tylko, że nie zastosowały tego przepisu, co wynikało z braku dokładnej i całkowitej analizy tekstu w/w ustawy, ale i zaniechały wyjaśnienia spornych kwestii w sposób przystępny dla strony. Samorządowe Kolegium odwoławcze wniosło o oddalenie skargi powołując się na wcześniejszą argumentację. Na rozprawie w dniu [...], powołując się na adnotację poczty, Sąd stwierdził, że skarżąca T. O. zmarła. W związku z powyższym, postanowieniem z dnia [...] wydanym na podstawie art. 124 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zawieszono postępowanie sądowo-administracyjne do czasu ustalenia następców prawnym zmarłej T. O. Pismem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. poinformowało, iż na mocy ugody z dnia [...] zawartej pomiędzy T. O. a Gminą Z. S., nastąpiło przeniesienie własności nieruchomości zabudowanej, położonej w miejscowości B.[...], na rzecz Gminy [...] S. w zamian za zrzeczenie się przez w/w roszczeń podatkowych wynikających z decyzji z dnia [...] (nr [...]). Związku z powyższym, decyzją z dnia [...] (nr [...]) Burmistrz [...] S. wygasił zobowiązanie podatkowe jakie skarżąca T. O. posiadała z tytułu zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości oraz rolnym za II półrocze 2001 r., oraz za lata 2002 – 2003. W związku z ustaleniem następców prawnych po zmarłej T. O. w osobach – A.M. oraz W. M. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 18 lutego 2008 r. podjął zawieszone postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Postępowanie należało umorzyć. Zgodnie z treścią art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej u.p.s.a.), Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w przypadku gdy postępowanie to stało się bezprzedmiotowe. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r., wydana w przedmiocie podatku od nieruchomości. Z przedstawionych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. - ugody z dnia [...] oraz aktu notarialnego z dnia [...] ([...]) wynika natomiast, że strony w drodze porozumienia uregulowały sporne kwestie. W § 2 ugody ustalono bowiem, że w zamian za przekazanie własności nieruchomości (lokalu użytkowego położonego w [...]) Gmina [...] rezygnuje z wszelkich roszczeń związanych z umową z [...], na mocy której to skarżąca nabyła przedmiotowy lokal. Jednoczenie, w § 3 ugody, wskazano, że wyczerpuje ona całość roszczeń stron. Do ugody dołączono akt notarialny, w którym skarżąca przeniosła własność lokalu użytkowego, o którym mowa w ugodzie, na Gminę Z. S.. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że będące przedmiotem skargi zobowiązanie podatkowe ustalone na mocy zaskarżonej decyzji wygasło. Fakt ten stwierdzony został przy tym decyzją z dnia [...] wydaną przez Burmistrza Z. S., w której jako podstawę wygaśnięcia zobowiązania podatkowego wskazano omawiane wyżej - ugodę oraz akt notarialny. Konkludując Sąd stwierdza, iż w następstwie podjętych okoliczności brak jest obecnie przedmiotu zaskarżenia, co uzasadniało umorzenie postępowania. W tym stanie rzeczy, na podstawie dyspozycji art. 161 § 1 pkt 3 u.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia.