I SA/Wr 221/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2001r., 2002r., 2003r. i 2004r. postanawia: odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. odmówiło uchylenia swojej decyzji z dnia [...]r. Nieostateczna decyzja z dnia 28 listopada 2011r. została doręczona stronie w dniu 22 grudnia 2011r., z błędnym pouczeniem, że decyzja ta jest ostateczna, a stronie przysługuje prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., w terminie 30 dni od dnia doręczenia tej decyzji. W dniu 4 stycznia 2012r. strona skarżąca wniosła do organu od ww. decyzji odwołanie, w którym oprócz zarzutów merytorycznych wskazała, że decyzja zawiera błędne pouczenie o środkach zaskarżenia. Decyzją z dnia [...]r., doręczoną stronie w dniu 6 lutego 2012r. organ dokonał stosownego sprostowania pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji. Pomimo nierozpoznania przez organ odwołania strony z dnia 4 stycznia 2012r., skarżąca w dniu 17 stycznia 2012r. (data stempla na przesyłce pocztowej), na nieostateczną decyzję z dnia [...]r. złożyła do tut. Sądu skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jak wynika z treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie: "ppsa", dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 powyższego przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Zgodnie natomiast z art. 221 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2005r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), w skrócie "OP", w przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez samorządowe kolegium odwoławcze odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym. Oznacza to zatem, że warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego działającego w sprawie jako organ pierwszej instancji było uprzednie wystąpienie przez stronę skarżąc z odwołaniem do tego samego organu i uzyskanie decyzji ostatecznej. Strona skarżąca nie czekając na rozstrzygnięcie organu w przedmiocie odwołania - nie dochował tego wymogu. Wobec tego skarga strony jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa. Na marginesie należy zauważyć, że Sąd dostrzegł okoliczność, iż strona przy wnoszeniu skargi zachował tryb wskazany w pouczeniu zaskarżonego aktu. Pouczenie to było jednak błędne, gdyż tryb wnoszenia skarg w niniejszej sprawie w sposób odmienny określają powołane powyżej przepisy. Uwzględniając tę okoliczność należy zauważyć, że fakt odrzucenia skargi z powodu nie uzyskania decyzji ostatecznej przed skierowaniem skargi do sądu administracyjnego, nie stoi na przeszkodzie ewentualnemu wniesieniu skargi w przyszłości z zachowaniem przepisów art. 52 § 1 i 2 oraz art. 53 § 1 ppsa. Błędne bowiem pouczenie co do przysługującego środka zaskarżenia nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do niego. Wobec powyższego, na podstawie art. 52 § 1 i § 2 w związku z art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, Sąd orzekł jak w postanowieniu