I SA/Wr 221/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adw. A. S. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi A. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie o wyznaczeniu terminu do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego postanawia: przyznać pełnomocnikowi, adw. A. S., wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej na zasadzie prawa pomocy, za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, w kwocie 147,60 (słownie: sto czterdzieści siedem 60/100) złotych, w tym 23% VAT. Postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2016 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Okręgowej Rady Adwokackiej we W., na pełnomocnika A. C. została wyznaczona adw. A. S, który zastępowała skarżącego przed tutejszym Sądem. Wynagrodzenie w tym zakresie zostało przyznane wnioskodawczyni postanowieniem z dnia 2 stycznia 2017 r. Następnie pełnomocnik sporządziła i wniosła skargę kasacyjną, w której wniosła o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczając, iż koszty te nie zostały zapłacone w całości ani w części. Wobec powyższego wskazać należy, że zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do treści art. 21 § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714 ze zm.), za pomoc prawną adwokata ustanowionego z urzędu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji opłaty wynoszą: a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - opłatę maksymalną obliczoną na podstawie § 8, b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego - 600 zł, c) w innej sprawie - 240 zł. Na podstawie § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b/ ww. rozporządzenia, za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej adwokatowi, który działał w pierwszej instancji, przysługuje wynagrodzenie wynoszące 50% opłaty określonej w punkcie 1, nie mniej niż 120 zł. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia było postanowienie organu podatkowego o niedopuszczalności zażalenia. W związku z tym wysokość opłaty określa § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c/ i wynosi ona 240 zł. W rezultacie wnioskującej pełnomocnik za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej należało przyznać wynagrodzenie w kwocie 120 zł, które podlega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług, to jest o 27,60 zł na podstawie § 4 ust. 3 rozporządzenia. Wobec tego postanowiono jak w sentencji, na podstawie powołanych przepisów rozporządzenia oraz art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 ustawy procesowej.