I SA/Wr 2235/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kuczyńska Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Bogusz (spr.) Asesor sądowy Marta Wojciechowska Protokolant sekr. sąd. Joanna Zamojska - Jaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2004 r. sprawy ze skargi A. C. na postanowienie Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności H. Ł. za zaległości podatkowe sp. z o. o. A z siedzibą w B. z tyt. podatku dochodowego od osób prawnych za 1996 i 1997 r. postanawia: I. umorzyć postępowanie w sprawie II. nakazać kasie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu zwrot skarżącemu kwoty 5 zł (pięć złotych) tytułem połowy uiszczonego wpisu Przedmiotem postępowania był wniosek A. C. o wszczęcie wobec H. Ł. postępowania z art. 116 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej o przeniesienie odpowiedzialności na członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe spółki. Wniosek złożony 25 kwietnia 2003 r. został rozstrzygnięty postanowieniem Urzędu Skarbowego w Brzegu z [...] Nr [...] wydanym na podstawie art. 216 i art. 165 Ordynacji podatkowej o odmowie wszczęcia postępowania podatkowego w stosunku do H. Ł. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe spółki z o.o. A w B. Motywem wydania takiego rozstrzygnięcia było ustalenie, że osoba na którą miała być przeniesiona odpowiedzialność podatkowa nie była członkiem zarządu spółki. Postanowienie to zostało zaskarżone zażaleniem. Po rozpatrzeniu zażalenia Izba Skarbowa w Opolu postanowieniem z [...] Nr [...] wydanym na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 Ordynacji podatkowej utrzymała w mocy postanowienie organu podatkowego I instancji. Organ odwoławczy podtrzymał argumentację Urzędu Skarbowego, że pełnomocnik zarządu spółki z o.o. nie może być traktowany jako członek zarządu, nawet jeśli został umocowany do zawierania umów między zarządem a prezesem zarządu spółki, a takim właśnie pełnomocnictwem dysponowała H. Ł. Orzeczenie Izby Skarbowej zaskarżył skargą z dnia 25 sierpnia 2003 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego A. C., który wnosił o stwierdzenie nieważności postanowień organów obu instancji i zasądzenie kosztów zarzucając naruszenie prawa materialnego i prawa procesowego mające wpływ na wynik rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 8 października 2004 r. skarżący cofnął skargę (k.-20 akt sądowych). Pełnomocnik Izby Skarbowej nie sprzeciwiał się cofnięciu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd co do zasady. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności (zdanie drugie art. 60 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Cofnięcie skargi jest zatem dyspozytywną czynnością procesową strony. Nie jest ograniczone terminem a moment złożenia takiego oświadczenia procesowego ma jedynie znaczenie dla kosztów postępowania (por. art. 232 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odpowiednik art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74 poz. 368 ze zmianami), który to przepis ma w tej sprawie zastosowanie do kosztów z mocy przepisu przejściowego a to art. 97 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153 poz. 1271/). Z powołanego przepisu art. 60 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika zatem, że zakres kognicji sądu administracyjnego został ograniczony do zbadania dwóch przesłanek, w szczególności czy cofnięcie nie zmierza do obejścia prawa i czy nie spowoduje pozostawienia w obrocie prawnym aktu lub czynności dotkniętych nieważnością. Oceniając cofnięcie skargi na tle tych zarzutów Sąd nie stwierdza podstaw do uznania tej czynności strony za niedopuszczalną. Nie ma podstaw do uznania, że utrzymanie w mocy decyzji organów podatkowych obu instancji zmierzało do obejścia prawa lub z innych przyczyn powodowałoby utrzymanie w mocy aktów administracyjnych dotkniętych nieważnością. Dlatego Sąd w trybie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 60 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uznając cofnięcie skargi za skuteczne umorzył postępowanie w sprawie, nakazując jednocześnie zwrot skarżącemu połowy uiszczonego wpisu z mocy powołanych już wcześniej przepisów ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym i ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych.