I SA/Wr 224/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 23 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia olejów smarowych postanawia: I. odrzucić skargę; II. oddalić wniosek strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy. Skarga w sprawie została wniesiona w imieniu strony skarżącej przez doradcę podatkowego P. S. Do skargi nie zostało załączone pełnomocnictwo procesowe. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 20 lutego 2018 r., pismem z dnia 22 lutego 2018 r. Sąd wezwał podpisanego pod skargą doradcę podatkowego do usunięcia braku formalnego skargi poprzez przedłożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na to wezwanie, w piśmie z dnia 5 marca 2018 r. pełnomocnik oświadczył, że pełnomocnictwo znajduje się w aktach sprawy. Jednocześnie, przesłano podpisany przez skarżącą, uzupełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Następnie, pismem z dnia 9 marca 2018 r., skierowanym bezpośrednio do strony skarżącej Sąd wezwał stronę do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie lub nadesłanie odpisu podpisanej skargi, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia tego środka zaskarżenia. Doręczenie rzeczonego wezwania nastąpiło w trybie prawnej fikcji doręczenia. Odpis tak zredagowanego wezwania został doręczony także do wiadomości podpisanego pod skargą doradcy podatkowego. W dniu 22 marca 2018 r. (data stempla pocztowego) do tut. Sądu nadesłano – skargę podpisaną przez ww. doradcę podatkowego oraz pismo przewodnie z dnia 22 marca 2018 r. podpisane przez skarżącą R. O. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu. Skuteczne zainicjowanie postępowania sądowego w celu kontroli legalności zaskarżonego aktu, jest uzależnione od spełnienia m.in. wymogów formalnych pisma procesowego jakim jest skarga, określonych w art. 46 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: ppsa). Przepis ten stanowi w pkt. 4), że każde pismo strony powinno zawierać m.in. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Ponadto, w myśl dyspozycji art. 37 § 1 ppsa, w przypadku skargi wnoszonej przez pełnomocnika procesowego, dodatkowym wymogiem formalnym skargi jest dołączenie do niej dokumentu pełnomocnictwa procesowego, wykazującego umocowanie wnoszącego skargę do działania w imieniu strony. Braki formalne skargi podlegają sanowaniu w trybie art. 49 § 1 ppsa, a ich nieuzupełnienie pomimo wezwania sądu, skutkuje odrzuceniem skargi stosownie do art. 58 § 1 pkt 3) ppsa. W stanie faktycznym sprawy, po stwierdzeniu, że wniesiona i podpisana przez doradcę podatkowego P. S. skarga obarczona jest brakiem formalnym z uwagi na to, że nie dołączono do niej dokumentu pełnomocnictwa procesowego, Sąd wezwał wymienionego pełnomocnika do przedłożenia w terminie 7 dni stosownego pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu. W odpowiedzi na to wezwanie pełnomocnik nie przedłożył żądanego pełnomocnictwa, lecz poinformował, że pełnomocnictwo znajduje się w aktach sprawy. Nie ulega jednak wątpliwości, że oświadczenie to nie ma potwierdzenia w zawartości akt sądowych. Mając na uwadze okoliczność niewykazania przez pełnomocnika umocowania do reprezentowania strony skarżącej w niniejszym postępowaniu sądowym, przywołać należy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w postanowieniu z dnia 8 kwietnia 2011 r. (sygn. akt II OSK 597/11; LEX nr 992608), wedle którego: "wykładnia art. 49 § 1 p.p.s.a., analizowana przez pryzmat konstytucyjnej zasady prawa do sądu, winna prowadzić do rozumienia tego przepisu w ten sposób, że skuteczność wniesienia skargi do sądu administracyjnego przez osobę, która nie spełnia warunku uznania jej pełnomocnikiem procesowym zależy od zatwierdzenia tej czynności przez stronę". Kierując się tym poglądem Sąd za zasadne uznał wezwanie strony skarżącej do osobistego podpisania skargi (lub nadesłania podpisanego odpisu skargi), co uczynił pismem z dnia 13 marca 2018 r., które doręczono skarżącej w trybie prawnej fikcji doręczenia. Jednocześnie, odpis pisma wzywającego stronę do podpisania skargi doręczono do wiadomości doradcy podatkowego P. S. Stwierdzić należy, że także strona nie uzupełniła braku formalnego skargi albowiem swój własnoręczny podpis złożyła pod pismem przewodnim do nadesłanej skargi. Sama skarga została ponownie podpisana przez doradcę podatkowego P. S. Okoliczność ta obligowała Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3) ppsa, o czym postanowiono w pkt. I sentencji. Jednocześnie w pkt. II sentencji, działając na podstawie art. 247 ppsa, Sąd orzekł o oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy. Jak bowiem stanowi art. 247 ppsa, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że art. 247 ppsa znajduje zastosowanie, m.in. gdy są podstawy do odrzucenia skargi przewidziane w art. 58 § 1 ppsa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2014 r. sygn. akt II OZ 700/14). Skoro w rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdził, że skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3) ppsa, uznać należało, że zaistniała przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, która w myśl art. 247 ppsa, wyklucza możliwość merytorycznego rozpoznania wniosku o przyznania prawa pomocy.