I SA/Wr 2248/14

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. z/s we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia[...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I, IX, XI, XII 2010 r. postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Skarżąca spółka, prowadząca usługi budowlane, po wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 4.965 zł, wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych uzasadniając, że jej sytuacja materialna obecnie jest bardzo trudna – rok 2014 zamknęła ujemnym wynikiem finansowym. Spowodowane jest to wycofaniem się części inwestorów z obiecanych i wynegocjowanych kontraktów, bezpodstawnym obniżeniem przez strategicznego inwestora wynagrodzenia przysługującego spółce za wykonane prace, procesami w sądach gospodarczych w celu odzyskania wynagrodzenia za wykonane i odebrane prace budowlane. Rentowność spółki (jak większości firm budowlanych), z uwagi na bardzo trudną sytuację na rynku budowlanym, pozwala jedynie na skromne, bieżące utrzymanie firmy. W oświadczeniu o majątku i dochodach strona podała, że wartość kapitału zakładowego wynosi 50.000 zł, środków trwałych na dzień 31 grudnia 2013 r. – 12.921,43 zł, a wysokość straty za ostatni rok według bilansu (2013) wyniosła 112.744 zł. Na rachunku bankowym saldo na koniec miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku wynosiło 0 zł. Z dokumentów przedłożonych na wezwanie skierowane na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) wynika, że przychody spółki za 2012 r. wyniosły 1.265.220,53 zł, a za 2013 r. – 564.611,75 zł. Według bilansu za 2013 r. należności krótkoterminowe wynosiły 469.059,64 zł, zobowiązania krótkoterminowe – 634.046,15 zł. Spółka w październiku, listopadzie i grudniu 2014 r. sprzedała towary i usługi o wartości odpowiednio 79.693 zł, 21.324 zł i 29.280 zł i dokonała nabyć za kwoty 8.658zł, 25.024 zł i 47.064 zł. Na rachunku bankowym w okresie 31 maja 2013 r. do 31 stycznia 2015 r. nie zostały odnotowane żadne operacje. Przedstawione przez stronę dane nie dają podstaw do uwzględnienia żądania wniosku. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 i art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli w zakresie częściowym, w przypadku osób prawnych może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. W świetle przytoczonej wyżej regulacji, ocena możliwości płatniczych w przypadku osób prawnych sprowadza się tylko i wyłącznie do ustalenia, czy strona dysponuje środkami finansowymi wystarczającymi na opłacenie kosztów związanych ze swym udziałem w sprawie. Brak tutaj dodatkowych obwarowań, które występują w regulacjach dotyczących przyznania prawa pomocy osobom fizycznym i nakazują uwzględnienie na rzecz wnioskodawcy tych środków, które muszą pozostać do jego dyspozycji na niezbędne utrzymanie własnej i rodziny. Pomimo braku takich regulacji w stosunku osób prawnych, w rzeczywistości należy uwzględnić zakres i cel działalności wnioskodawcy, a także wpływ poniesienia kosztów sądowych na płynność finansową i możliwość prowadzenia dalszej działalności. Wyjaśnić trzeba, że zwykle najwyższym kosztem sądowym w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest wpis od skargi, który w niniejszej sprawie wynosi 4.965 zł. W związku z tym uzasadnione jest przyjęcie tej wartości jako punktu odniesienia dla oceny możliwości płatniczych strony skarżącej. Zdaniem rozpoznającego przedmiotowy wniosek referendarza sądowego, strona jest w stanie opłacić koszty sądowe w niniejszej sprawie. W istocie kwota wpisu jest stosunkowo wysoka, jednakże chodzi tutaj o jednorazowe obciążenie taką kwotą, a nie regularne, comiesięczne wpłaty tytułem kosztów sądowych. Te bowiem, poza wpisem od skargi, sprowadzać się będą do opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł (w zależności od rozstrzygnięcia wyroku) i ewentualnego wpisu do skargi kasacyjnej, którego wysokość stanowi połowę wpisu od skargi. Spółka, jakkolwiek, w porównaniu z rokiem 2012, jej przychody spadły, nadal osiąga wysokie obroty. Ma możliwość czynienia zakupów o wartości kilkudziesięciu tysięcy złotych, dokonuje również sprzedaży towarów i usług w kwotach, które stanowią wielokrotność wartości wpisu od skargi. Z powyższego wywieść należało, iż strona dysponowała środkami, z których mogła poczynić rezerwy na pokrycie kosztów swego udziału w niniejszej sprawie. Zwłaszcza, że ponoszenia tych kosztów powinna się spodziewać z dniem wniesienia skargi, która datowana jest na 15 września 2014 r. Bez znaczenia pozostają tutaj dane wynikające z historii rachunku bankowego, które wskazują, że od prawie dwóch lat rachunek ten nie jest wykorzystywany. Z zestawienia z danymi wynikającymi z pozostałych dokumentów finansowych za ten sam okres wywieść trzeba, że wszelkie transakcje były dokonywane z pominięciem tego rachunku. W tym stanie rzeczy stwierdzić należało, iż spółka nie wykazała okoliczności uzasadniających żądanie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Mając wobec tego, na podstawie art. 245 § 3 art. 246 § 2 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji postanowienia.