I SA/Wr 228/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kamila Paszowska – Wojnar po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi "A" Sp. z o. o. z/s w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2016 r. postanawia: odmówić przywrócenia terminu. Pismem z dnia 27 marca 2018 r. "A" Sp. z o. o. z/s w W. (dalej jako: Skarżąca, Strona) wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej jako: organ odwoławczy) z dnia [...] r. w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2016 r. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że z informacji uzyskanej od pracownika odpowiedzialnego za odbiór korespondencji wynika, że decyzja organu odwoławczego dostarczona została w dniu 27 grudnia 2017 r. Z uwagi na powyższe, Skarżąca nie wiedziała o przekroczeniu terminu do wniesienia skargi do czasu otrzymania odpowiedzi na skargę strony przeciwnej, która przesłana została Stronie przez tutejszy Sąd pismem z dnia 1 marca 2018 r., odebranym przez Skarżącą w dniu 21 marca 2018 r. Z powyższych okoliczności Skarżąca wywodzi brak winy w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi na decyzję organu odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zasadą wynikającą z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. dalej: p.p.s.a.), jest bezskuteczność czynności podjętej w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu. Jednakże w sytuacji, gdy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Warunkami skuteczności takiego wniosku jest złożenie go w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, spowodowanie dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego, równoczesne ze złożeniem wniosku dokonanie uchybionej czynności oraz uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 2 oraz art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a.) Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie, co oznacza, że brak jednej z nich skutkuje odmową przywrócenia uchybionego terminu. Oceniając wniosek Skarżącej pod kątem ww. przesłanek należy stwierdzić, że nie wszystkie z nich zostały spełnione, w związku z czym wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności trzeba stwierdzić, że nadany w dniu 28 marca 2018 r. wniosek skarżącego został wniesiony w terminie, tj. w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia, co w sprawie należy wiązać z datą 21 marca 2018 r., kiedy to doręczono Skarżącej odpis odpowiedzi na skargę, z której wywiodła, że jej skarga została wniesiona po terminie. Nadmienić należy przy tym, że mimo, iż wniosek został złożony bezpośrednio do Sądu, a nie za pośrednictwem organu, do czego zobowiązuje art. 87 § 3 p.p.s.a., Sąd uznał, że uchybienie to nie dyskwalifikuje wniosku. Jak wskazuje się bowiem w orzecznictwie, od ogólnej zasady wyrażonej w art. 87 § 3 p.p.s.a. można przyjąć jeden wyjątek, mianowicie w sytuacji, w której skarga złożona została z uchybieniem terminu, a strona – nieświadoma tego uchybienia - nie wystąpiła wraz ze złożeniem skargi z wnioskiem o przywrócenie terminu. Skoro w takiej sytuacji skarga z aktami znajdują się już w sądzie, to za dopuszczalne uznaje się przyjęcie do rozpoznania wniosku złożonego bezpośrednio do Sądu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2011 r., sygn. akt II OZ 1343/10 - CBOSA). Zgodnie z art. 87 § 4 p.p.s.a. równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy Skarżąca nie złożyła skargi wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia, co w ocenie tutejszego Sądu z uwagi na uprzednie złożenie skargi pismem z dnia 12 grudnia 2017 r., nie narusza dyspozycji przywołanego wyżej przepisu. Ponadto, bezsporne jest, że uchybienie terminu do wniesienia skargi powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego (art. 86 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. warunkiem do przywrócenia uchybionego terminu jest uprawdopodobnienie, że strona nie dokonała czynności w terminie bez swojej winy. W orzecznictwie niejednokrotnie podkreśla się, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wówczas, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy (por. postanowienie NSA z dnia 23 czerwca 2010r., sygn. akt I OZ 465/10). Przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadniają niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, czy też nieznajomość prawa (por. postanowienie NSA z dnia 5 lipca 2013r., sygn. akt I OZ 55/13 oraz z dnia 8 lipca 2008r., sygn. akt II OZ 712/08 – dostępne na www.cbois.nsa.gov.pl). W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu Strona skarżąca wskazując na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi wskazała, że pracownik firmy odpowiedzialny za odbiór korespondencji poinformował, że dostarczenie decyzji organu odwoławczego nastąpiło w dniu 27 grudnia 2017 r. Skarżąca pozostawała więc w przekonaniu, że nadając w placówce operatora pocztowego skargę w dniu 22 stycznia 2018 r. zachowuje termin do jej wniesienia, natomiast o przekroczeniu terminu dowiedziała się dopiero z odpowiedzi na skargę. Odnosząc się do przedstawionej powyżej argumentacji Strony skarżącej należy w pierwszej kolejności wskazać, że zgodnie z art. 151 § 1 ustawy z z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 z późn. zm., dalej: O.p.) osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej pisma doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji lub prokurentowi. Przepisy art. 146, art. 148 § 2 pkt 1 oraz art. 150 i art. 150a stosuje się odpowiednio. Zgodnie z art. 150 § 1 O.p., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę. Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1, wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub miejsca wskazanego jako adres do doręczeń w kraju, na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 150 § 2 O.p.). Z akt administracyjnych wynika, że decyzję organu odwoławczego awizowano po raz pierwszy w dniu 29 listopada 2017 r., a zawiadomienie o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej pod adresem siedziby Skarżącej w W., a dniu 15 grudnia 2017 r. odebrano przesyłkę z poczty. Jedynym argumentem, który podnosi Skarżąca we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jest fakt uzyskania informacji od pracownika Skarżącej, że dostarczenie przesyłki obejmującej decyzję organu odwoławczego miało miejsce dopiero w dniu 27 grudnia 2017 r. W świetle przedstawionych powyżej okoliczności, w ocenie Sądu, nie wykazano okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić, że uchybienie terminu było niezawinione. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa lub wykazała niedostateczną staranność w prowadzeniu własnych spraw. Przywrócenie terminu może mieć miejsce wówczas, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, takie natomiast okoliczności nie wystąpiły w rozpoznawanej sprawie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalił się pogląd, zgodnie z którym za zawinienie strony, poza podjętymi przez nią czynnościami lub zaniechaniem podjęcia odpowiednich czynności wynikiem, których doszło do uchybienie terminu, uważa się również zawinienie osób, którym zleciła ona prowadzenie swoich spraw. Dotyczy to również zatrudnionych przez stronę pracowników. Co więcej, procedury bądź sposób organizacji pracy powinny być dostosowane tak, aby zmierzały do uzyskania konkretnych celów lub wypełnienia określonych obowiązków w sposób niewadliwy. Uchybienie wynikłe z przyjętych procedur działania lub błędu pracownika są de facto uchybieniami pracodawcy, obciążającego swymi konsekwencjami wyłącznie tego pracodawcę – stronę (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 listopada 2014 r., sygn. akt I GZ 517/14). Z powyższych względów, z uwagi na fakt, że Skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w niedochowaniu terminu Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.