I SA/Wr 2291/02

Dnia 21 czerwca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Sędzia NSA: Lidia Błystak Po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 czerwca 2004 r. przy udziale sprawy ze skargi G. i L. K. na postanowienie Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji oddala skargę. 2 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...]Nr [...]Urząd Skarbowy określił G. i L. małżonkom K. należny podatek dochodowy od osób fizycznych za 2000 r., zaległość podatkową i odsetki za zwłokę. Decyzję doręczono stronie w dniu [...], dowód doręczenia został podpisany przez oboje małżonków. W dniu [...]G. i L. K.osobiście złożyli odwołanie od decyzji organu I instancji. Postanowieniem z dnia [...]Nr [...]Izba Skarbowa stwierdziła uchybienie terminu do wniesienia odwołania wskazując, że strona złożyła odwołanie po upływie terminu do jego wniesienia, co skutkuje, stosownie do art. 228 Ordynacji podatkowej, wykluczeniem możliwości jego rozpatrzenia. W skardze od powyższego postanowienia skarżący zarzucili, że decyzja organu I instancji nie została im doręczona w miejscu zamieszkania lecz pod adresem biura, odbioru decyzji nie kwitowali skarżący lecz prawdopodobnie nieupoważniony pracownik biura z nieznaną im datą, a decyzję skarżący otrzymali w dniu [...], w związku z czym nie mogło dojść do uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Zarzucili skarżący także nie załatwienie sprawy przez organ II instancji w przewidzianym przepisami prawa terminie, nie powiadomienie skarżących o przyczynie tego stanu rzeczy i wnieśli o wyznaczenie dodatkowego terminu załatwienia sprawy oraz zarządzenie wyjaśnienia przyczyn nie załatwienia sprawy w terminie. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie, podnosząc, że doręczając decyzję w biurze firmy skarżących w dniu [...] za zwrotnym potwierdzeniem odbioru postąpiono zgodnie z przepisem art. 148 § 1 Ordynacji podatkowej. Wskazał organ, że ze znajdującego się na dowodzie doręczenia czytelnego podpisu obojga skarżących wynika, że osobiście odebrali decyzję organu I instancji, tak więc nie odebrał jej, wbrew twierdzeniom skargi, nieupoważniony pracownik. Stwierdził organ, że podpis widniejący na dowodzie doręczenia jest zbieżny z podpisem G. K. złożonym na piśmie stron z dnia [...], a także na dwóch oświadczeniach z dnia [...]. Wskazał także organ II instancji na rozbieżności twierdzenia skarżących odnośnie daty otrzymania decyzji, która w różnych pismach jest różna, i tak w piśmie z dnia [...]określono ją na dzień [...], w piśmie z dnia [...]podobnie jak w skardze - na dzień [...]. Sygn. akt ISA/Wr 2291/02 3 Nie zgodził się organ odwoławczy z zarzutem nie załatwienia sprawy w terminie, wskazując, że odwołanie wpłynęło w dniu [...], a zaskarżone postanowienie wydano w dniu [...], a więc przed upływem terminu ustawowego do załatwienia sprawy w postępowaniu odwoławczym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Przeprowadzając kontrolę zaskarżonego postanowienia pod kątem jego legalności a więc zgodności z prawem, bowiem taki jest zakres właściwości sądu administracyjnego, co wynika z treści przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stwierdził Sąd, że nie narusza ono prawa w sposób skutkujący jego uchyleniem. Przedmiotem sporu jest postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji, a zarzutem, który wg skarżących winien skutkować pozytywnym dla nich rozstrzygnięciem, jest zarzut nieprawidłowego doręczenia decyzji organu I instancji skarżącym w miejscu pracy oraz dokonania tego doręczenia pracownikowi skarżących. Jak wynika z akt sprawy, doręczenie decyzji organu I instancji skarżący potwierdzili osobiście w dniu [...], przez złożenie podpisu na dowodzie doręczenia decyzji przez skarżącą G. K., co zostało także potwierdzone przez doręczyciela. W myśl przepisu art. 148 § 1 Ordynacji podatkowej "Pisma doręcza się osobom fizycznym w ich miejscu zamieszkania lub miejscu pracy". Zakres tego przepisu stosuje się tylko do osób fizycznych, co wynika wprost z jego treści. Jest to tzw. doręczenie właściwe, gdyż dokonuje się go bezpośrednio do rąk adresata pisma, nie korzystając z niczyjego pośrednictwa. W zacytowanym przepisie wymienia się jako podstawowe dwa miejsca doręczenia pism -mieszkanie strony lub miejsce pracy. Z brzmienia tego przepisu, w szczególności użycia w nim spójnika łącznego "lub" wyrażającego możliwą wymienność, wynika, że organy podatkowe mają możliwość doręczenia pism stronie w jej mieszkaniu lub w miejscu pracy. Decyzję o miejscu doręczenia pozostawiono organowi. Tak więc doręczenie decyzji w miejscu pracy skarżących jest doręczeniem prawidłowym. Jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych dowodu doręczenia, decyzję organu I instancji doręczono skarżącej osobiście. Co prawda winna być ona doręczona każdemu z małżonków oddzielnie, względnie na dowodzie doręczenia winny być podpisy obojga skarżących, jednakże skarżący nie kwestionują, aby decyzję otrzymało jedno z nich, względnie każde z nich w innym czasie i miało to wpływ na uchybienie terminu do Sygn. akt ISA/Wr 2291/02 4 wniesienia odwołania. Skarżący zaprzeczają w ogóle, że decyzja została im doręczona, twierdząc, że odebrał ją ich pracownik. W świetle znajdującego się w aktach dowodu doręczenia decyzji oraz rozważań organu odwoławczego, zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia odwołujących się do podpisu skarżącej na dowodzie doręczenia decyzji i na innych, znajdujących się w aktach dokumentach, stanowisko organu II instancji uznające doręczenie decyzji za prawidłowe należy podzielić. Skarżący w żaden sposób nie podważyli użytego w uzasadnieniu postanowienia argumentu odnoszącego się do wiarygodności podpisu skarżącej na dowodzie doręczenia decyzji, a twierdzenie, że przesyłkę odebrał anonimowy pracownik nie zostało niczym poparte, nie podważono też wiarygodności podpisu skarżącej złożonego na dowodzie doręczenia decyzji skarżącej. Po myśli art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Termin 14 - tu dni od dnia doręczenia decyzji skarżącym upłynął w dniu [...]. Tak więc wniesienie odwołania od przedmiotowej decyzji w dniu [...]nastąpiło z uchybieniem określonego w przepisie art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej terminu. Prawidłowo zatem organ II instancji, w oparciu o przepis art. 228 § 1 pkt. 2 Ordynacji podatkowej, stwierdził zaskarżonym postanowieniem uchybienie terminu do wniesienia odwołania i pozostawił je bez rozpoznania. Nie ma przy tym znaczenia, że uchybienie terminu wynosi jeden dzień. Warunkiem skuteczności czynności procesowej, w tym przypadku wniesienia odwołania, jest zachowanie ustawowego terminu do jego wniesienia. Przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu strona może się bronić składając prośbę o przywrócenie terminu (art. 162 Ordynacji podatkowej), uprawdopodobniając, że uchybienie nastąpiło bez jej winy, czego skarżący nie uczynili. Skarżący wnosząc w dniu [...] odwołanie od decyzji organu I instancji wiedzieli, że odwołanie składają z opóźnieniem, gdyż decyzję otrzymali w dniu [...], a zawierała ona pouczenie o sposobie i terminie odwołania. W związku z powyższym należy uznać, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, w związku z czym, rozpoznając skargę na podstawie art. 119 ust. 2, art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stwierdza Sąd, że skarga okazała się nieuzasadniona i w oparciu o przepis art. 151 tej ustawy podlegała oddaleniu.