I SA/Wr 2295/13

Wrocław, dnia 27 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A w L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 27 sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności z tytułu zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r. postanawia: odrzucić skargę. W toku postępowania podatkowego przed Dyrektorem Izby Skarbowej we W. A w L. (dalej jako skarżąca) ustanowiła pełnomocnika w osobie B. H. (dalej jako pełnomocnik). Na adres pełnomocnika organ podatkowy skierował wydaną w drugiej instancji zaskarżoną decyzję z dnia 27 sierpnia 2013 r. Przesyłka ta nie została pełnomocnikowi doręczona; zgodnie z adnotacją na kopercie pozostająca w aktach administracyjnych sprawy, była ona dwukrotnie awizowana w dniach 30 sierpnia 2013 r. i 09 września 2013 r. W dniu 04 listopada 2013 r. pełnomocnik sporządził kserokopię przedmiotowej decyzji, znajdującej się wewnątrz koperty zaadresowanej do niego, wszytej w akta sprawy (k. 48 akt administracyjnych). Oryginał decyzji nie został mu wydany. W skardze z dnia 09 listopada 2013 r. pełnomocnik zakwestionował prawidłowość doręczenia mu decyzji z dnia 27 sierpnia 2013 r. i złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Pismem z dnia 24 grudnia 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej we W. przekazał Sądowi pismo Poczty Polskiej z dnia 16 grudnia 2013 r., zgodnie z którym przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję o nr [...] została błędnie oznaczona jako wydana i przez to nie wystawiono w jej przypadku drugiego awizo, zaś w dniu 16 września 2013 r. zwrócono ją Dyrektorowi Izby Skarbowej we W. z adnotacją "nie podjęto w terminie" (k. 33 akt sądowo-administracyjnych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 211 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. u. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej jako O.p.) decyzję doręcza się stronie (na mocy art. 145 § 2 O.p. pełnomocnikowi strony, jeżeli strona go ustanowiła). Jest to wyraz obowiązującej na gruncie Ordynacji podatkowej zasady pisemności (art. 126 O.p.). Skutkiem uchybienia art. 211 O.p. jest sytuacja, gdy dane rozstrzygnięcie nie wchodzi do obrotu prawnego a więc nie dochodzi do skutecznego zakomunikowania woli organu podatkowego stronie. W tym wypadku strona nie jest związana wydaną przez organ podatkowy decyzją i konieczne jest ponowne, prawidłowe doręczenie tego aktu. Jak wynika z pisma Poczty Polskiej z dnia 16 grudnia 2013 r., ponad wszelką wątpliwość w niniejszej sprawie nie doszło do prawidłowego doręczenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 27 sierpnia 2013 r. W myśl bowiem art. 150 § 1a) O.p. adresata pisma, któremu nie można było doręczyć pisma bezpośrednio (art. 148 O.p.) bądź w drodze doręczenia zastępczego (149 O.p.) i z uwagi na to pozostawiono je w placówce pocztowej na okres czternastu dni (art. 150 § 1 pkt 1 O.p.) zawiadamia się dwukrotnie o tym fakcie. Do drugiego zawiadomienia pełnomocnika (w drodze awizo) zaś nie doszło, pomimo mylnej adnotacji o tym fakcie na kopercie zawierającej zaskarżoną decyzję. Należy przy tym zaznaczyć, że zapoznanie się przez pełnomocnika skarżącej z treścią decyzji w siedzibie organu w dniu 04 listopada 2013 r. a nawet sporządzenie przez niego jej kserokopii nie konwalidowało tej sytuacji. Z treści art. 211 O.p. w zw. z art. 210 O.p. wynika bowiem, że stronie należy doręczyć oryginał decyzji. Tymczasem oryginał decyzji skierowanej do skarżącej znajduje się nadal w aktach sprawy. Konsekwencją powyższego jest konieczność stwierdzenia niedopuszczalności skargi skarżącej na decyzję Dyrektora Izby skarbowej we W. z dnia 27 sierpnia 2013 r., nr [...]. Skargę, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) wnosi się bowiem od doręczonego stronie aktu administracyjnego. W związku z powyższym, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., należało skargę odrzucić.