I SA/Wr 2300/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia J.P., wniesionego przez pełnomocnika S.P. na zarządzenie z dnia 7 lipca 2014 r. o pozostawieniu pisma z dnia 27 kwietnia 2014 r. bez rozpoznania w sprawie ze skargi J.P. i M.K. – P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 rok postanawia: odrzucić zażalenie. Zarządzeniem z dnia 7 lipca 2014 r. Sąd pozostawił bez rozpoznania pismo z dnia 27 kwietnia 2014 r., wniesione przez S.P., będącego pełnomocnikiem skarżącego J.P. Podstawą dla wydania zarządzenia był fakt nieudzielenia odpowiedzi przez pełnomocnika skarżącego na wezwanie Sądu z dnia 3 czerwca 2014 r. o sprecyzowanie czy wniesione przez niego pismo z dnia 27 kwietnia 2014 r., stanowi skargę kasacyjną od postanowienia z dnia 17 marca 2014 r. odrzucającego skargę J.P. i M.K. - P. Odpis ww. zarządzenia wraz z pouczeniem o terminie i trybie wniesienia zażalenia, zawartym w piśmie przewodnim Sądu z dnia 21 lipca 2014 r., doręczono skarżącej w dniu 28 lipca 2014 r., zaś pełnomocnikowi skarżącego w dniu 4 sierpnia 2014 r. W dniu 18 sierpnia 2014 r. (dowód: data stempla pocztowego na kopercie – k. 73) S.P., będący - jego zdaniem - pełnomocnikiem zarówno skarżącego, jak i skarżącej, wniósł pismo zatytułowane "Stanowisko strony skarżącej na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W-wiu w w/w sprawie", powołując się w nagłówku na pismo Sądu z dnia 21 lipca 2014 r. W motywach owego pisma pełnomocnik skarżącego wskazał, że podtrzymuje stanowisko zawarte w piśmie z dnia 27 kwietnia 2014 r. Następie przedstawił swoje uwagi wobec sędziów WSA we Wrocławiu oraz nawiązał do przedmiotu opodatkowania. Dalej podniósł, że warunkuje wpłatę "wpisowego" od przeniesienia sprawy na "teren neutralny". Dodał, żeby nie kwestionować niedotrzymania terminu złożenia zażalenia. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 28 listopada 2014 r. wymienione pismo zostało zakwalifikowane jako zażalenie na zarządzenie z dnia 7 lipca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Przedmiotem zażalenia jest zarządzenie Sądu z dnia 7 lipca 2014 r. pozostawiające bez rozpoznania pismo z dnia 27 kwietnia 2014 r. Podstawę prawną zarządzenia stanowił art. 49 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.). W myśl tego przepisu, jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania. Na zarządzenie przysługuje zażalenie. Zgodnie natomiast z art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Z kolei, stosownie do brzmienia art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. wniesienie zażalenia po upływie terminu skutkuje odrzuceniem zażalenia przez wojewódzki sąd administracyjny. W rozpatrywanej sprawie, przesyłka zawierająca odpis zaskarżonego zarządzenia 7 lipca 2014 r. została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 4 sierpnia 2014 r. a zatem siedmiodniowy termin do zaskarżenia owego zarządzenia upłynął w dniu 11 sierpnia 2014 r. Z akt sprawy tymczasem wynika, że zażalenie zostało wniesione w dniu 18 sierpnia 2014 r., co oznacza, że przy dokonywaniu tej czynności pełnomocnik uchybił ustawowemu siedmiodniowemu terminowi. W konsekwencji zażalenie podlegało odrzuceniu na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł jak w sentencji. Na marginesie Sąd wyjaśnia pełnomocnikowi, że stosownie do art. 35 § 1 p.p.s.a., ma prawo reprezentować przed tut. Sądem jedynie skarżącego J.P., a nie jak twierdzi także skarżącą M.K.– P. (jego synową). Wskazany przepis uprawnia bowiem stronę postępowania sądowoadministracyjnego do udzielenia pełnomocnictwa procesowego określonemu kręgowi osób, mianowicie: rodzicom, małżonkowi, rodzeństwu, zstępnym strony oraz osobom pozostającym ze stroną w stosunku przysposobienia. Jako że skarżąca M.K. – P. jest synową S.P., nie mogła ona skutecznie ustanowić wymienionego swoim pełnomocnikiem, co zresztą zostało wskazane i ocenione w uzasadnieniu postanowienia z dnia 17 marca 2014 r. odrzucającego skargę w niniejszej sprawie. Zatem, utrzymywanie przez pełnomocnika skarżącego, że reprezentuje także skarżącą, jest bez wątpienia nieuprawnione.