I SA/Wr 231/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Stankiewicz - Rajchman po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi P. Ś. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 11 stycznia 2024 r. nr 0201-IOD1.4102.35.2023 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych z tyt. odpłatnego zbycia nieruchomości za 2018 r. postanawia: odrzucić skargę. Decyzją z dnia 11 stycznia 2024 r. o nr 0201-IOD1.4102.35.2023 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej jako: DIAS) uchylił decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego we Wrocławiu z dnia 31 sierpnia 2023 r. o nr 0229-SPV1.4102.245.2023 w całości i określił P. Ś. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości w 2018 r. Z akt administracyjnych wynika, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 25 stycznia 2024 r. (dowód doręczenia w aktach administracyjnych sprawy). Skarżący nadał przesyłkę zawierającą skargę z dnia 4 lutego 2024 r. w dniu 27 lutego 2024 r. u operatora G., która wpłynęła do tut. Sądu w dniu 28 lutego 2024 r. (dowód: prezentata na egzemplarzu skargi oraz dowodzie nadania). Skarga została bowiem wniesiona bezpośrednio do tut. Sądu. z pominięciem DIAS. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej odrzucenie, a z ostrożności procesowej – o jej oddalenie. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 25 marca 2024 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz nr PESEL, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka pocztowa, zawierająca wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi, została doręczona stronie skarżącej w dniu 30 kwietnia 2024 r. w trybie fikcji prawnej doręczenia o której stanowi art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako wniesiona po upływie terminu. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W myśl art. 83 § 3 p.p.s.a. oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, albo polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Jak z powyższego wynika, termin do wniesienia skargi uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz.U. z 2020 r. poz. 1041 ze zm.). Zatem w przypadku nadania przesyłki u operatora pocztowego niebędącego operatorem wyznaczonym, czynność złożenia skargi uważa się za dokonaną w dacie wpływu pisma do organu (bądź do sądu jeśli skarga wnoszona jest bezpośrednio do sądu z pominięcie organu), nie zaś w dacie nadania przesyłki. Zgodnie z art. 178 ust. 1 ustawy - Prawo pocztowe P. S.A. pełniła obowiązki operatora wyznaczonego w okresie 3 lat od dnia wejścia w życie ustawy tj. do dnia 31 grudnia 2015 r. Zgodnie jednak z decyzją Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z 30 czerwca 2015 r. nr DRP.WKP.710.2.2015.26,27, wydaną na podstawie art. 71 ust. 1 w związku z ust. 3 i 4 ustawy - Prawo pocztowe, P. S.A. została wybrana operatorem wyznaczonym do świadczenia usług powszechnych na lata 2016-2025, z dniem rozpoczęcia wykonywania tego obowiązku od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2025 r. (decyzja dostępna na stronie https://www.uke.gov.pl). Skoro zatem rolę operatora wyznaczonego na lata 2016 – 2025 pełni P. S.A., to nadanie przesyłki u operatora innego niż ten podmiot skutkuje zachowaniem terminu dopiero wówczas, gdy przed upływem terminu przesyłka wpłynie do organu lub też stosownie do treści art. 53 § 4 p.p.s.a. – gdy skarga wpłynie bezpośrednio do sądu z pominięciem organu. W takiej sytuacji zachowanie terminu ocenia się nie według daty nadania przesyłki, a według daty wpływu do organu (bądź też do sądu stosownie do treści art. 53 § 4 p.p.s.a. – gdy skarga wnoszona jest bezpośrednio do sądu). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów 19 października 2015 r., w sprawie sygn. akt I OPS 1/15 (powoływane orzeczenia dostępne są na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl), podjął uchwałę z której wynika, że oddanie przed upływem przewidzianego prawem terminu pisma procesowego w polskiej placówce pocztowej innego operatora niż operator wyznaczony w rozumieniu art. 178 ust. 1 Prawa pocztowego, nie skutkuje zachowaniem terminu w sytuacji, gdy pismo dostarczono sądowi po jego upływie. W motywach uchwały wskazano, że art. 83 § 3 p.p.s.a. ma charakter przepisu szczególnego, wymagającego wykładni ścieśniającej. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że uzależnienie zachowania terminu wniesienia pisma do sądu od oddania tego pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu Prawa pocztowego zapewnia jednakowe wymagania formalne dla wszystkich uczestników procesu. Gwarantuje przy tym pewność prawa i jego przewidywalność, skoro potwierdzenie nadania przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego wydane przez placówkę pocztową operatora wyznaczonego ma moc dokumentu urzędowego (art. 17 Prawa pocztowego). W ocenie składu siedmiu sędziów art. 83 § 3 p.p.s.a. jest jasny, językowo zrozumiały, a wykładnia gramatyczna prowadzi do wniosku, że nie można tu mówić o naruszeniu prawa do sądu. Wywody zaprezentowane w powołanej uchwale można wprost odnieść do sytuacji występującej w niniejszej sprawie. Zaskarżona decyzja, zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, została doręczona Skarżącemu w dniu 25 stycznia 2024 r. Zgodnie z art. 83 § 2 p.p.s.a jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Wobec powyższego, skoro 30 dzień od dnia doręczenia decyzji wypadał w dniu 24 lutego 2024 r. (sobota), to 30-dniowy termin na wniesienie skargi w niniejszej sprawie upływał 26 lutego 2024 r. i upłynął on bezskutecznie. Skarga została bowiem nadana w dniu 27 lutego 2024 r. bezpośrednio na adres tut. Sądu za pośrednictwem operatora G. Skarga wpłynęła natomiast do tut. Sądu w dniu 28 lutego 2024 r. Podsumowując, nadanie przez Skarżącego skargi u operatora innego niż wyznaczony (P.) skutkować musiało oceną zachowania terminu do jej wniesienia według daty wpływu do Sądu, a nie według daty nadania przesyłki u operatora. W niniejszej sprawie skarga była spóźniona, bowiem wpłynęła do sądu dwa dni po upływie terminu do jej wniesienia. Ponadto zgodnie z treścią art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. pismo powinno zawierać, gdy jest pierwszym pismem w sprawie, numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, jeżeli jest obowiązana do jego posiadania albo posiada go nie mając takiego obowiązku. Z kolei w myśl art. 215 § 1 p.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. W niniejszej sprawie wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi zostało doręczone skarżącemu w trybie art. 73 § 4 p.p.s.a. w dniu 30 kwietnia 2024 r. Powołany przepis normuje instytucję doręczenia zastępczego pism w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W sytuacji, gdy doręczenie pisma okaże się niemożliwe, takie pismo – po uprzednim zawiadomieniu adresata o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia – składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, po upływie wskazanego okresu przyjmuje się fikcję doręczenia pisma. Uregulowana w tym przepisie instytucja fikcji doręczenia sprowadza się do stwierdzenia, że strona odebrała przesyłkę, podczas gdy fizycznie do takiego odbioru nie doszło. Strona miała jednakże możliwość odbioru przesyłki, ale z niej nie skorzystała (M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2013, s. 410-411 wraz z powołanym tam orzecznictwem). Przesyłka zawierająca wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi została awizowana 16 kwietnia 2024 r. i pozostawiona w placówce pocztowej, o czym umieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej. Ponownego awizowania dokonano 27 kwietnia 2024 r. Zgodnie z art. 73 § 4 p.p.s.a. należało więc przyjąć, że przesyłka ta została skutecznie doręczona stronie skarżącej 30 kwietnia 2024 r., to jest z upływem ostatniego dnia 14 dniowego terminu przechowywania przesyłki w placówce pocztowej. Wobec powyższego termin do uzupełnienia braków upłynął z dniem 7 maja 2024 r. i upłynął on bezskutecznie, ponieważ wezwanie pozostało bez odpowiedzi. Wobec powyższego Sąd, stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 i pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.