I SA/Wr 2334/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o wtrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec, październik i grudzień 2009 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca wniosła o wtrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadniając, że w przedmiotowej sprawie podnoszone były przez nią liczne naruszenia, które miały wpływ zarówno na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, jak i uchylone decyzje organu I instancji. W dalszej treści uzasadnienia wniosku sformułowane zostały zarzuty odnoszące się do postępowania podatkowego. W ocenie strony, wymienione naruszenia nie dają gwarancji prawidłowości postępowania podatkowego, które będzie wszczęte przez organ I instancji po raz czwarty. Stąd strona wywiodła zasadność wniosku "o zawieszenie skarżonej decyzji". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.)., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, na które została wniesiona skarga, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Jak wynika z brzmienia przytoczonej regulacji, powodem wstrzymania wykonania aktu może być prawdopodobieństwo wyrządzenia stronie skarżącej niepowetowanej szkody na skutek wykonania aktu, który następnie przez Sąd zostałby wzruszony. Chodzi o takie sytuacje, w których nie będzie możliwe późniejsze wynagrodzenie powstałej szkody przez zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Przesłanki zastosowania przedmiotowej instytucji nie dotyczą okoliczności, w jakich wydany został zaskarżony akt, ani też ich subiektywnej oceny przez wnioskodawcę, lecz skutków, jakie pociąga za sobą wykonanie decyzji – w niniejszej sprawie zatem chodziłoby o egzekucję zobowiązania podatkowego, gdyby takie zostało określone. W ramach postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu – co należy podkreślić – Sąd nie jest władny do przeprowadzenia jego merytorycznej oceny, czego domaga się pełnomocnik strony skarżącej, sądząc po treści uzasadnienia wniosku. Zaskarżona decyzja bowiem korzysta z domniemania zgodności z prawem – czyli zarówno przepisami procesowymi, jak i prawa materialnego – aż do momentu jej uchylenia. Ponadto, zastosowanie wnioskowanej instytucji możliwe jest tylko i wyłącznie co do tych aktów, które podlegają wykonaniu w stosunku do strony i jednocześnie wykonanie to skutkowałoby wyrządzeniem stronie szkody (majątkowej lub niemajątkowej). Tymczasem w niniejszej sprawie strona domaga się wstrzymania wykonania decyzji, którą Dyrektor Izby Skarbowej uchylił decyzję pierwszoinstancyjną i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w K.. W takiej sytuacji – ponownego rozpoznania sprawy – nie jest możliwe powstanie jakiejkolwiek szkody dla skarżącego, w każdym razie nie takiej, która mogłaby być rozpatrywana w świetle art. 61 § 3 powołanej ustawy procesowej. Na marginesie zwrócić należy uwagę, iż przychylenie się do wniosku strony skarżącej wraz z popierającą go argumentacją skutkowałoby tylko wstrzymaniem prowadzenia postępowania podatkowego do czasu rozpoznania sprawy przez Sąd. Byłoby to równoznaczne z zastosowaniem instytucji zawieszenia tego postępowania, przewidzianej w art. 201 § 1 pkt 2 ustawy – Ordynacja podatkowa, a więc regulacji, na podstawie której działają organy podatkowe, a nie sądy administracyjne. W tym stanie rzeczy przedmiotowy wniosek należało ocenić jako całkowicie niezasadny. W związku z tym, na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.