I SA/Wr 2355/03

I SA/Wr 2355/03 Wyrok W Imieniu Rzeczypospolitej Polskiej Dnia 6 lipca 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janusz Zubrzycki Sędziowie: Sędzia NSA Józef Kremis Asesor WSA Marta Semiczek ( sprawozdawca ) Protokolant Paulina Biernat po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lipca 2004 sprawy ze skargi T.K. na postanowienie Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zwrotu nadpłaty podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1993 I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] nr [...] II. zasądza na rzecz Skarżącego od Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. kwotę 10 ( dziesięć ) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi jest postanowienie Izby Skarbowej utrzymujące w mocy postanowienie Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] nr [...]. Postanowieniem tym Urząd Skarbowy pozostawił żądanie Pana K. z dnia [...] r. ponowione pismem z dnia [...] bez rozpatrzenia. Postanowienie zostało wydane w toku ponownego rozpoznania wniosku, po wcześniejszym uchyleniu decyzji Organów skarbowych wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we W. sygn. akt I SA/Wr 1840/01 z dnia 2.04.2003 r. W uzasadnieniu tego wyroku NSA wskazał na konieczność uzupełnienia postępowania polegająca na sprecyzowaniu żądań podatnika, a w szczególności wyjaśnieniu, czy domaga się on stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1993 czy też wznowienia postępowania w sprawie określenia zobowiązania w tym podatku. W wykonaniu tego wyroku Urząd Skarbowy w dniu [...] wezwał podatnika do sprecyzowania wniosku. W odpowiedzi na wezwanie podatnik wniósł pismo adresowane do Izby Skarbowej za pośrednictwem Urzędu Skarbowego, które określił jako skargę na bezczynność. Wobec tego Urząd pozostawił wniosek bez rozpoznania w oparciu o treść art. 169 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa, co uzasadnił tym, że pomimo wezwania do usunięcia braków podania i wskazania konsekwencji niedopełnienia czynności, do których wezwano Pana K., nie sprecyzował on treści żądania. Pismem z dnia [...] l.dz. [...] Pan K. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, żądając jego uchylenia i wykonania wyroku, zarzucając organowi I instancji lekceważenie terminów prawa podatkowego. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] nr [...] Izba Skarbowa we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. utrzymała w mocy postanowienie organu I instancji, nie dopatrując się uchybień w postępowaniu Urzędu Skarbowego w G., jak i w treści zaskarżonego rozstrzygnięcia wydanego przez ten organ. Zdaniem Izby zasadniczą kwestią przedmiotowego postępowania, która miała bezpośredni wpływ na treść rozstrzygnięć organów podatkowych obu instancji w sprawie, jest fakt niespełniania przez wniosek Pana K. z dnia [...], uzupełniony pismem z dnia [...] wymogów prawa pozwalających na jego rozstrzygnięcie co do istoty sprawy. Wady wniosku podatnika o stwierdzenie nadpłaty z dnia [...], na istnienie których wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2.04.2003 r. sygn. akt I SA/Wr 1840/01, nie zostały- zdaniem Izby- przez skarżącego usunięte, pomimo prawidłowego i opartego na powołanych normach prawa wezwania Pana K. przez Urząd Skarbowy w G. do usunięcia braków podania. Przepis art. 169 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. nr 137. poz. 926 z późn. zm.) jednoznacznie stanowi, iż organ podatkowy wydaje postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami, a wnoszący podanie nie uzupełni tych braków w terminie 7 dni od dnia wezwania przez organ podatkowy do dokonania tej czynności (art. 169 § 1 w/w ustawy). Zdaniem Izby wniosek skarżącego nie spełniał wymagań prawa i pomimo wezwania nie zastał w terminie uzupełniony, wobec czego zasadne było pozostawienie go bez rozpoznania. Zaskarżając postanowienie Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. do Naczelnego Sądu Administracyjnego we W., skarżący wskazał na leżącą po stronie Izby Skarbowej nadmierną zwłokę w przekazaniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we W. z dnia 2.04.2003 r. sygn. akt I SA/Wr 1840/01 do realizacji właściwemu Urzędowi Skarbowemu, szczegółowo przy tym starając się wykazać przesłanki do wznowienia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty. Skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności postanowień obu instancji oraz rozpoznanie i rozstrzygnięcie wraz ze skargą na bezczynność organów podatkowych sygn. akt I SAB/7/03 w przedmiocie wykonania wyroku NSA sygn. akt I SA/Wr 1840/01, podtrzymując przy tym wniosek o zobowiązanie organów podatkowych do wykonania wyroku sygn. akt I SA/Wr 1840/01 poprzez wszczęcie wymiarowego postępowania podatkowego za rok 1993 z czynnym udziałem podatników i wydanie na tę okoliczność stosownych decyzji przez właściwe organy podatkowe. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wnosił o jej oddalenie. Zdaniem Izby Skarbowej skarga nie zawiera zarzutów bezpośrednio przeciwko treści zaskarżonego postanowienia Izby Skarbowej z dnia [...] i poprzedzającego je postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] Zdaniem Izby żonglując domniemanymi datami wysłania przez Naczelny Sąd Administracyjny i otrzymania przedmiotowego wyroku sygn. akt I SA/Wr 1840/01 przez Izbę Skarbową we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. Pan K. usiłował dowieść bezczynności organu w przedmiotowej sprawie. Stojąc na stanowisku, że Urząd Skarbowy w G. nadały stosowny bieg sprawie bez zbędnej zwłoki, Dyrektor Izby Skarbowej we W. uważa, iż sprawa ta nie miała wpływu na rozpoznanie sprawy i prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia, bowiem to skarżący a nie organ I instancji, czy tym bardziej organ odwoławczy, nie dopełnił stosownych czynności pozwalających na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, o które wniósł, co prowadzi do uznania, iż organy podatkowe działały w sprawie zgodnie z literą prawa. Skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we W. przed dniem 1 stycznia 2004 r i postępowanie w sprawie do tego dnia nie zostało zakończone. Wobec tego- zgodnie z art. 97 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz U 153 poz 1271), sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. i na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. 153 poz. 1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga jest zasadna. W sprawie bowiem zaistniały podstawy wymienione w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadniające usunięcie zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Organy podatkowe naruszyły, bowiem w niniejszej sprawie art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej przez jego nieuzasadnione zastosowanie. Urząd Skarbowy ograniczył się do literalnego i formalnego zastosowania do wytycznych zawartych w wyroku z dnia 2 kwietnia 2003 sygn. akt I S.A./Wr 1840/01 wystosowując do podatnika wezwanie do sprecyzowania żądania wniosku. Urząd pominą przy tym zawartą w uzasadnieniu tegoż wyroku wykładnię celu prowadzenia postępowania podatkowego. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał bowiem, iż "Postępowanie podatkowe wszczynane jest w celu rozstrzygnięcia sprawy. Jest oto zasadniczy cel postępowania, bo prowadzi do konkretyzacji przepisów prawa podatkowego w granicach wyznaczonych przedmiotem sprawy". Tak rozumiany cel postępowania, w połączeniu z zasadami ogólnymi wyrażonymi w art. 121 i 122 wskazuje na konieczność szczególnie wnikliwego i starannego ustalenia intencji strony, w tym wyjaśnienia stronie nieporadnej zasad i przesłanek stosowania trybów nadzwyczajnych- skoro organ domaga się sprecyzowania którego z tych trybów dotyczy żądanie strony. "Należy oczekiwać - i wymagać - od organu podatkowego, by udzielał stronie nie orientującej się w zawiłościach procedury stosownych informacji. Nie dotyczy to jednak sytuacji, w której strona korzysta z pomocy kwalifikowanego pełnomocnika (adwokata, radcy prawnego czy doradcy - podatkowego)." (wyrok NSA w Warszawie z 27.02.2002 III SA 2055/00 M.Podat. 002/7/45). Wyrażona w art. 121 § 1 ordynacji podatkowej zasada zaufania do organów podatkowych nie może być traktowana wyłącznie jako abstrakcyjny postulat wobec organów, lecz jako norma prawna, której zastosowanie mieć będzie konkretny wymiar. (wyrok NSA w Warszawie z 26.03.2002 III SA 3390/00 Prz.Podat. 2003/1/63). Ponadto zwrócić należy uwagę, iż Organy Skarbowe pominęły pismo złożone przez podatnika w dniu [...]. Również pismo złożone przez podatnika w odpowiedzi na wezwanie –choć zawiera w treści sformułowanie iż stanowi "skargę" w istocie jest powtórzeniem wniosku z dnia [...]. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z pism tych i wniosków wynika w sposób jednoznaczny, iż zamiarem podatnika jest zakwestionowanie decyzji wymiarowych i ponowne przeprowadzenie postępowania dowodowego. Podatnik powołuje się przy tym na nowe – jego zdaniem okoliczności. Jedynym znanym ordynacji podatkowej trybem postępowania w takim wypadku jest wznowienie postępowania. Z akt sprawy nie wynika też aby w jakikolwiek sposób został rozpoznały zawarty w powołanych wyżej pismach wniosek o wyłączenie pracownika urzędu skarbowego. Ponieważ art. 240 i 241 Ordynacji Podatkowej nie zawierają żadnych szczególnych wymagań co do treści czy formy wniosku o wznowienie postępowania, zaś złożone przez podatnika pisma odpowiadały wymogom z art. 168 § 2 to znaczy zawierały treść żądania, wskazanie osoby, od której pochodzi, oraz jej adresu -nie było podstaw do stosowania art. 169 § 4 Ordynacji Podatkowej, lecz należało przystąpić do rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreśla przy tym, iż orzekając w niniejszej sprawie ograniczył się do skontrolowania podstaw prawnych postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Nie badał zaś czy istotnie przesłanki do wznowienia postępowania istnieją. Rozstrzygnięcie tej kwestii leżeć będzie w kompetencji badającego sprawę organu skarbowego. Nie zasługuje natomiast na uwzględnienie zgłaszany przez podatnika na rozprawie zarzut niewłaściwości miejscowej Urzędu Skarbowego w G. W wyroku z dnia 2 kwietnia 2003 Naczelny Sąd Administracyjny wywiódł i uzasadnił powody, dla których Urząd ten jest właściwym w sprawie. Zgodnie zaś z Art. 99. Przepisów wprowadzających ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych "Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r., z zastrzeżeniem art. 100, wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia". Reasumując –organy podatkowe naruszyły przepisy postępowania w stopniu , w jakim naruszenie to mogło mieć wypływ na wynik sprawy, co zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 c stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonych orzeczeń. Uwzględnienie skargi zobowiązuje Wojewódzki Sąd Administracyjny do zasądzenia na rzecz skarżących kosztów postępowania (art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W tej sprawie poniesione przez skarżących koszty odpowiadały wysokości wpisu od skargi. Dlatego Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.