I SA/Wr 237/10

Wrocław, dnia 13 maja 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. wraz z odsetkami za zwłokę za miesiące: od stycznia do grudnia 2006 r. postanawia: odrzucić skargę. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 marca 2010 r. skarżąca A. P. została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Doręczenie odpisu zarządzenia nastąpiło w dniu 31 marca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na nieuiszczenie przez skarżącą należnego od niej wpisu. Zgodnie z art. 219 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) opłatę sądową (wpis) należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. W myśl o art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. pismem podlegającym opłacie jest także skarga. W oparciu o art. 220 § 1 zdanie 1 p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnych czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W przypadku, gdy nie został uiszczony odpowiedni wpis, przewodniczący, działając na podstawie art. 220 § 1 zdanie 2 w zw. z § 3 p.p.s.a., wzywa wnoszącego skargę, aby pod rygorem jej odrzucenia uiścił od tej skargi wpis, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Bezskuteczny upływ tego terminu skutkuje, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., odrzuceniem skargi przez sąd. Zgodnie z art. 83 § 1 p.p.s.a., terminy w postępowaniu sądowoadministracyjnym oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z tym zastrzeżeniem, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Z kolei na podstawie art. 111 § 1 k.c. termin liczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia, przy czym jeżeli jego początkiem jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. Doręczenie skarżącej odpisu zarządzenia z dnia 28 stycznia 2010 r. nastąpiło w trybie art. 73 § 4 w zw. z art. 73 § 1 p.p.s.a. Przepisy te stanowią, że w przypadku braku możliwości doręczenia pisma stronie osobiście lub za pośrednictwem jednej z osób, wymienionych w art. 72 p.p.s.a. (domownik, administracja domu, dozorca), pismo uważa się za doręczone, jeżeli w ciągu czternastu dni od złożenia go w placówce pocztowej nie zostanie podjęte. Zawiadomienie o złożeniu pisma (awizo), w oparciu o art. 73 § 2 p.p.s.a., umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Natomiast w przypadku niepodjęcia pisma w ciągu siedmiu dni, art. 73 § 3 p.p.s.a przewiduje pozostawienie powtórnego zawiadomienia (powtórne awizo) o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni, od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej. W niniejszej sprawie próby doręczenia odpisu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I przez pocztę miały miejsce w dniach 17 marca 2010 r. i 25 lutego 2010 r. Natomiast czternastodniowy termin na odebranie pisma, liczony od dnia 17 marca 2010 r., upłynął w dniu 31 marca 2009 r. (środa). Z tym dniem należało uznać jego doręczenie za skuteczne. Tym samym siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu w skardze upłynął w dniu 07 kwietnia 2010 r. (środa). W tak zakreślonym terminie skarżąca nie uiściła należnego wpisu od skargi, wobec czego, w oparciu o art. 220 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak na wstępie.