I SA/Wr 2372/13

Dnia 6 marca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Łoboda (sprawozdawca), Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Protokolant starszy referent sądowy Katarzyna Trzęsicka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 marca 2014 r. sprawy ze skargi I. M.-N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie opłaty targowej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz I. M.-N. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi I. M.-N. była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...].11.2013 r. (nr [...]), które po rozpatrzeniu wniesionego przez stronę odwołania od decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...].08.2013 r. (nr [...]) w przedmiocie określenia opłaty targowej w kwocie 300 zł (łącznie) – utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Prezydent Miasta W. ustalił, że I. M.-N. w poszczególnych dniach (wymienionych w decyzji) czerwca 2013 r. dokonywała sprzedaży w punkcie o powierzchni nie większej niż 4m2 zlokalizowanym przy ul. [...] w W., odmawiając uiszczenia dziennych opłat targowych. Tymczasem zgodnie z art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 z późn. zm., w skrócie "u.p.o.l.") opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek bez osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach, za które uważa się wszelkie miejsca, na których prowadzi się sprzedaż. Organ zaznaczył, że w sprawie nie miało zastosowania zwolnienie od opłaty targowej, określone w art. 16 u.p.o.l., albowiem odnosi się ono jedynie do tych podmiotów, które są podatnikami podatku od nieruchomości w związku z przedmiotami opodatkowania położonymi na targowiskach i jednocześnie prowadzą tam sprzedaż. Musi zatem wystąpić tożsamość podmiotu jako podatnika podatku od nieruchomości oraz z tytułu opłaty targowej. Wysokość opłaty targowej ustalona została w oparciu o § 1 ust. 3 pkt 2 uchwały nr II/8/06 Rady Miejskiej W. z dnia 1 grudnia 2006 r. w sprawie określenia zasad ustalania i poboru oraz terminów płatności i wysokości dziennych stawek opłaty targowej, zarządzenia jej poboru w drodze inkasa oraz określenia inkasentów i ich wynagrodzenia. W złożonym odwołaniu I. M.-N. podniosła, że nie ciąży na niej obowiązek w opłacie targowej, albowiem prowadzi działalność "na terenie handlowego, opłaca wszelkie świadczenia wynikające z ustawy". Zarzuciła również strona błąd w ustaleniach faktycznych polegający na stwierdzeniu, że prowadziła działalność w pawilonie handlowym na skrzyżowaniu ulicy, gdyż w rzeczywistości działalność prowadzona jest pod wiatą centrum handlowego, które opłaca podatki od nieruchomości. Wymienioną na początku decyzją z dnia [...].11.2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Powołując się na przepis art. 15 ust. 3 u.p.o.l. Kolegium wskazało, że opłatę targową pobiera się niezależnie od należności przewidzianych w odrębnych przepisach za korzystanie z urządzeń targowiska oraz za inne usługi świadczone przez prowadzącego targowisko. Nadto zwolnienie określone w art. 16 tej ustawy nie dotyczy sprzedawców handlujących na targowisku, lecz niebędących równocześnie podatnikami podatku od nieruchomości. Odnosząc się do okoliczności faktycznych organ odwoławczy zauważył, że poza sporem pozostaje, że strona prowadzi działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży towarów na terenie przy ul. [...] w W., na stoisku handlowym znajdującym się na terenie marketu [...], który jest właścicielem obiektu i opłaca podatek od nieruchomości. SKO skonkludowało, że strona nie może korzystać ze zwolnienia określonego w art. 16 u.p.o.l., albowiem nie była podatnikiem podatku od nieruchomości od pomieszczenia, w którym dokonywała sprzedaży, gdyż nie jest właścicielem (współwłaścicielem tej nieruchomości), a lokal użytkowy oraz miejsce, w którym wystawiała swoje towary na terenie posesji przy ul. [...] w W. zostało jej oddane tylko do korzystania na podstawie stosownej umowy. W skardze go Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu I. M.-N. wniosła o uchylenie decyzji organu drugiej instancji. Skarżąca zarzuciła, że nie ciążył na niej obowiązek w opłacie targowej, albowiem prowadzi działalność gospodarczą poza targowiskiem, a nadto na terenie obiektu domu handlowego i galerii zadaszonej wchodzącej w skład innego kompleksu budowlanego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga była uzasadniona. Według art. 15 ust. 1 u.p.o.l., opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych, jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach z zastrzeżeniem (ust. 2b), że opłacie targowej nie podlega sprzedaż dokonywana w budynkach lub w ich częściach. Z kolei na podstawie art. 15 ust. 2 u.p.o.l. targowiskami są wszelkie miejsca, w których prowadzona jest sprzedaż. Mając na uwadze, że pojęcie "wszelkie miejsca" jest niezwykle szerokie, to trzeba przyznać rację organowi, że opłata targowa związana jest zasadniczo z dokonywaniem sprzedaży w jakimkolwiek miejscu. Jednakże należy mieć na uwadze, że na mocy przepisu u.p.o.l. (art. 15 ust. 2b) opłacie targowej nie podlega sprzedaż dokonywana w budynkach lub ich częściach. Dlatego też do wskazanego przed chwilą twierdzenia, w każdym przypadku należy dodawać zastrzeżenie, a mianowicie, że chodzi o każde miejsce, w jakim dokonywana jest sprzedaż pod warunkiem, że nie będzie to miejsce w budynku lub w jego części. W świetle powyższego należało uznać, że zagadnienie miejsca dokonywania sprzedaży wymaga dokładnego ustalenia w postępowaniu podatkowym, tak ażeby możliwe było określenie, czy dany podmiot dokonuje sprzedaży w warunkach wyłączenia spod obowiązku opłaty (art. 15 ust. 2b u.p.o.l.), czy też wyłączenie go nie dotyczy. Innymi słowy, wstępnym a jednocześnie podstawowym kryterium wyprowadzenia obowiązku w opłacie targowej jest stwierdzenie dokonywania sprzedaży poza budynkiem lub jego częścią. Przy tym pojęcie budynku należy rozumieć zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 13.02.2014 r. (sygn. akt I SA/Wr 20141/13 – dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W niniejszej sprawie administracyjnej nie poczyniono ustaleń, które pozwoliłyby stwierdzić, że skarżąca prowadziła sprzedaż poza budynkiem. Prezydent Miasta W. stwierdził w swojej decyzji, że I. M.-N. dokonywała sprzedaży w punkcie o powierzchni nie większej niż 4m2 zlokalizowanym przy ul. [...] w W., zaś Kolegium w rozstrzygnięciu odwoławczym podało, że strona sprzedawała towary na stoisku handlowym znajdującym się na terenie marketu [...]. W innym fragmencie decyzji SKO odwołało się do "lokalu użytkowego i miejsca, w którym (strona) wystawiała swoje towary na terenie posesji przy ul. [...] w W.". Sama zaś skarżąca stwierdziła w odwołaniu, że towary sprzedaje pod wiatą centrum handlowego. Przy tym w aktach brak jest dowodów, które rozwiewałyby omawianą wątpliwość odnośnie charakterystyki miejsca w którym strona oferowała do sprzedaży towary. Dwie notatki inkasentów opłaty nie zawierają bowiem jakichkolwiek precyzyjnych wskazówek w tym zakresie, jak również nie przeprowadzono oględzin miejsca sprzedaży. Mając na uwadze poczynione dotychczas uwagi należy stwierdzić, że organ nie wyjaśnił należycie stanu faktycznego, który pozwoliłby na zastosowanie przepisów kreujących obowiązek opłaty targowej. W ten sposób doszło do naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.), co uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Orzeczenie o wstrzymaniu wykonania decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku uzasadnia przepis art. 152 tej ustawy, zaś postanowienie o zwrocie kosztów postępowania miało umocowanie w jej art. 200. W ponownie prowadzonym postępowaniu konieczne jest poczynienie ustaleń faktycznych, które pozwolą stwierdzić, czy wyłączenie określone w art. 15 ust. 2 u.p.o.l. ma (bądź nie) zastosowanie w przedmiotowej sprawie.