I SA/Wr 2380/13

Wrocław, dnia 10 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2005 r. postanawia: odrzucić skargę. A sp. z o.o. w W. (dalej jako skarżąca) wniosła w dniu 27 listopada 2013 r. skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2005 r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 31 grudnia 2013 r. skarżąca została wezwana do wyjaśnienia kto działa w imieniu skarżącej (skarga została podpisana przez dwie osoby P. K. i pełnomocnika J. I.) oraz do złożenia dokumentu określającego umocowanie do jej reprezentowania – odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego bądź złożenia pełnomocnictwa procesowego, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie w tym przedmiocie zostało doręczone skarżącej w dniu 28 stycznia 2014 r. (k. 10 akt sądowoadministracyjnych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na to, że jej braki formalne nie zostały uzupełnione w terminie. Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma sądowego, a ponadto zawierać inne, wskazane w ustawie, elementy. Jest ona zatem kwalifikowanym typem pisma sądowego. Wspomniane wymagania zostały określone w art. 46 p.p.s.a., którego § 1 pkt 4 stanowi, że pismo sądowe powinno zawierać podpis strony. Brak tego podpisu stanowi tym samym brak formalny skargi. W przypadku spółek prawa handlowego posiadających osobowość prawną (spółka z o.o.), wymóg ten należy powiązać z konstrukcją tych spółek i zasadami ich reprezentacji. Nawiązuje do tego treść art. 28 p.p.s.a., który stanowi, że osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Natomiast art. 29 p.p.s.a. stanowi, że przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 p.p.s.a., mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Dla skutecznego złożenia skargi nieodzownym jest także przedłożenie odpisu aktualnego z Rejestru Przedsiębiorców KRS, potwierdzającego nie tylko wyżej wskazane okoliczności, ale także prawo do reprezentowania spółki, w świetle przyjętych w umowie spółki zasad reprezentacji. Należy także zauważyć, że w myśl art. 35 § 1 i 2 p.p.s.a., w postępowaniu przed sądami administracyjnymi istnieje zamknięty katalog podmiotów, które mogą reprezentować osoby prawne. Co do zasady pełnomocnikami mogą być radcowie prawni, adwokaci, doradcy podatkowy (w sprawach podatkowych) oraz pracownicy tych osób prawnych. W oparciu o § 3 powołanego już art. 46 p.p.s.a. do pisma a więc i skargi należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył dokumentu pełnomocnictwa. W niniejszej sprawie skargę w imieniu strony skarżącej podpisały dwie osoby, przy czym jedna z nich określiła się jako pełnomocnik spółki. W związku z tym, uznać należało, że w sprawie nie zostały spełnione warunki, o których mowa w art. 46 p.p.s.a. Zgodnie zaś art. 49 § 1 p.p.s.a., niezachowanie któregokolwiek z wymienionych w art. 46 p.p.s.a. warunków formalnych pisma skutkuje brakiem możliwości nadania mu prawidłowego biegu. W tym przypadku przewodniczący wzywa stronę o uzupełnienie pisma lub jego poprawienie w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania, albo z innym skutkiem, przewidzianym przez ustawę dla kwalifikowanych pism procesowych. Skutek taki przewiduje art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a, w myśl którego sąd odrzuca skargę, jeżeli jej braki formalne nie zostały uzupełnione lub poprawione. Wskazany siedmiodniowy termin oblicza się, na podstawie art. 83 § 1 i § 2 p.p.s.a., według przepisów prawa cywilnego, z tym zastrzeżeniem, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Zgodnie zaś z art. 111 § 1 Kodeksu cywilnego termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia. Natomiast § 2 powołanego art. stanowi, że jeżeli początkiem terminu jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie to nastąpiło. Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że, wobec doręczenia skarżącej w dniu 28 stycznia 2014 r. wezwania do uzupełnienia braków skargi, wyznaczony do tego termin upłynął w dniu 04 lutego 2014 r. (wtorek). W tak zakreślonym czasie skarżąca nie uzupełniła braku skargi. Wobec czego, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak na wstępie.