I SA/Wr 2392/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Józef Kremis po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. P. na decyzję Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J.G. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia za grudzień 1998 r. zobowiązania w podatku od towarów i usług. postanawia: I. umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we W., II. zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J.G. na rzecz strony skarżącej C. P. kwotę 250,80 zł (dwieście pięćdziesiąt złotych osiemdziesiąt groszy) tytułem kosztów postępowania. Uzasadnienie: Strona skarżąca, reprezentowana w niniejszej sprawie przez radcę prawnego, w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na oznaczoną wyżej decyzję Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J.G. utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia za grudzień 1998 r. zobowiązania w podatku od towarów i usług wniosła o uchylenie zaskarżonego aktu. W toku postępowania sądowo-administracyjnego Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J.G. decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2003 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), uchylił wskazaną w rubrum postanowienia decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. oraz umorzył postępowanie w sprawie. Wezwany przez Sąd, pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia [...] oświadczył, iż organ drugiej instancji wykonał żądanie wniesionej przez niego skargi w zakresie uchylenia zaskarżonej decyzji, jednakże nie wypowiedział się co do kosztów procesowych. Wobec powyższego strona skarżąca wniosła o rozstrzygnięcie w sprawie kosztów procesowych z uwzględnieniem kosztów zastępstwa prawnego oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Z treści przywołanych wyżej regulacji wprost wynika, iż poczynając od dnia 1 stycznia 2004 r. do tzw. spraw starych będzie stosowało się "nowe przepisy". Z kolei w myśl art. 54 § 3 ustawy procesowej organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości, uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Materiał aktowy badanej sprawy wskazuje na to, iż z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Aktualny stan sprawy, powstały na skutek uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, oznacza, iż postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe. Według przepisu art. 161 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeśli postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W konsekwencji na podstawie przytoczonego przepisu postępowanie wszczęte wniesieniem skargi podlega umorzeniu. Z tych względów orzeczono jak w punkcie I postanowienia. Orzeczenie w przedmiocie kosztów postępowania znajduje oparcie w przepisie art. 201 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wedle którego skarżącemu przysługuje zwrot kosztów postępowania od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 ustawy procesowej. sygn. akt I SA/Wr 2392/03 Wskazać należy, iż zawarty w powyższej regulacji "zwrot kosztów postępowania" przysługujący skarżącemu od organu powinien być odczytywany łącznie z brzmieniem art. 200 tej ustawy, o czym świadczy użycie przez ustawodawcę w przepisie art. 201 ustawy procesowej wyrazu "także". Zgodnie z art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z kolei stosownie do art. 205 § 2 tej ustawy do niezbędnych kosztów strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Niewątpliwie do takich kosztów należą uiszczona opłata sądowa od skargi, opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa oraz koszt zastępstwa prawnego przez pełnomocnika (radcy prawnego), ustanowionego pod rządem rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.). Przepis § 2 ust. 1 tego rozporządzenia przewiduje, iż opłaty stanowiące podstawę zasądzenia przez sądy kosztów zastępstwa prawnego nie mogą być wyższe niż stawki minimalne, o których mowa w rozdziale 3 i 4, niezależnie od wysokości tych opłat ustalonych w umowie między radcą prawnym a klientem. Przy czym sąd może - na podstawie uregulowania ust. 2 tego przepisu, przyznać opłaty wyższe od wskazanych w ust. 1, jeżeli uzasadnia to rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz niezbędny nakład pracy radcy prawnego; nie mogą być one wyższe niż sześciokrotność stawki minimalnej. W ocenie Sądu koszty zastępstwa prawnego odpowiadające stawce minimalnej stanowiły w niniejszej sprawie dla strony skarżącej koszty niezbędne, czyli nieodzowne do celowego dochodzenia jej praw. Kierując się powyższym Sąd przy określaniu kwoty tychże kosztów uwzględnił stawkę minimalną przewidzianą w § 14 ust. 2 pkt 1) lit. "a" w związku z § 6 pkt 2) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Dla tych motywów orzeczono jak w punkcie II sentencji postanowienia.