I SA/Wr 2399/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A sp. z o.o. z siedzibą we W. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne, II. zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego z upoważnienia Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej A sp. z o.o. z siedzibą we W. kwotę 457,00 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. A sp. z o.o. z siedzibą we W., reprezentowane przez pełnomocnika procesowego, wniosło w ustawowym terminie skargę na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P. (działającego z upoważnienia Ministra Finansów) z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług, domagając się uchylenia zaskarżonego aktu i zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania. Od skargi strona skarżąca uiściła wpis sądowy w kwocie 200 zł. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o umorzenie postępowania, bowiem działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) uwzględnił w całości skargę, co znalazło wyraz w interpretacji indywidualnej z dnia [...] nr [...] zmieniającej zaskarżoną interpretację poprzez uznanie stanowiska skarżącej zaprezentowanego we wniosku o udzielenie interpretacji za prawidłowe. Wymieniona interpretacja indywidualna została doręczona stronie skarżącej w dniu 3 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Postępowanie sądowoadministracyjne należało umorzyć. Stosownie do art. 54 § 3 zd. pierwsze p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono do sądu administracyjnego, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Z powołanego unormowania wynika, że organ podatkowy ma możliwość dokonania ponownej weryfikacji swojego działania w trybie autokontroli, przy czym skorygowanie zaskarżonego działania musi uwzględniać żądanie strony skarżącej. Zgodnie natomiast z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Rozstrzygnięcie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie, organ podatkowy korzystając z uprawnień autokontrolnych wynikających z art. 54 § 3 p.p.s.a., uwzględnił skargę w całości i interpretacją indywidualną z dnia [...] nr [...] zmienił zaskarżoną interpretację przez uznanie stanowiska skarżącej za prawidłowe. Nie ulega zatem wątpliwości, że na skutek powyższego przestał istnieć przedmiot skargi, a co za tym idzie, wystąpiła przesłanka umorzenia postępowania, o której mowa w art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Uwzględnienie skargi przez organ podatkowy czyni ponadto zasadnym orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania. Zgodnie bowiem z art. 201 § 1 p.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie uwzględnienia skargi w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. Koszty postępowania, które podlegają zwrotowi przez ich zasądzenie od organu na rzecz skarżącej, obejmują uiszczony przez skarżącą wpis sądowy od skargi w kwocie 200 zł, 240 zł z tytułu wynagrodzenia za zastępstwo prawne według stawki określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 490) i 17 zł z tytułu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa procesowego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3) i § 2 oraz art. 201 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w pkt. I i II sentencji postanowienia.