I SA/Wr 24/08

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [---] nr [---] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie podatku od spadków i darowizn postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżąca wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata uzasadniając, że jest samotną emerytką z niewielką emeryturą (815,98 zł). Jej córki mieszkają w Niemczech i od dwóch lat są na zasiłku dla bezrobotnych, w związku z tym nie są w stanie udzielić skarżącej pomocy. Strona wskazała, że środki, które posiada w funduszu A. (na dzień 8.02.2008 r. 9.446 zł) są i tak zbyt małe na pokrycie ciążącego na niej zobowiązania podatkowego w podatku od spadku (około 16.000 zł), a ewentualne niekorzystne rozstrzygnięcie Sądu spowodowałoby dodatkowe uszczuplenie tych środków, a wypłacalność strony stałaby się niemożliwa. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że wnioskodawczyni prowadzi gospodarstwo domowe samodzielnie. Posiada mieszkanie o powierzchni 52 m2 i działkę budowlaną (1071 m2), zakupione ze środków uzyskanych ze sprzedaży odziedziczonego domu oraz nieruchomość rolną (ugór) o powierzchni 0,95 ha. Dysponuje środkami na wskazanym wyżej Funduszu, a jej jedyny dochód stanowi emerytura. Do wniosku załączony został wydruk z ZUS z dnia 28 lutego 2008 r., z którego wynika kwota świadczenia w wysokości 961,51 zł brutto. Na wezwanie Sądu do przedłożenia dokumentów potwierdzających oświadczenia złożone na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz dodatkowych dokumentów dotyczących stanu finansowego i majątkowego, skarżąca nie udzieliła odpowiedzi w zakreślonym terminie. Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata, czyli w zakresie całkowitym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zwrócić trzeba uwagę, że wyrażenie zawarte w powołanym wyżej przepisie art. 246 p.p.s.a. "gdy wykaże" wskazuje, iż to na wnioskodawcy ciąży obowiązek udowodnienia w wiarygodny sposób, że nie jest w stanie ponieść kosztów procesu bez uszczerbku dla własnego koniecznego utrzymania. Winien zatem dochować szczególnej staranności przy wskazywaniu podstaw, które uzasadniają jego żądanie, poprzez przedłożenie wszelkich dokumentów i oświadczeń potwierdzających brak środków na opłacenie tych kosztów. Skarżąca natomiast nie uczyniła zadość temu obowiązkowi pomimo wezwania Sądu. Dodatkowo wskazać należy, że wezwanie do przedłożenia dodatkowych dokumentów – zgodnie z treścią art. 255 p.p.s.a. – ma miejsce w sytuacji, gdy oświadczenie strony zawarte na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości. Wezwana jest wtedy obowiązana złożyć, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe. Skoro zatem Sąd uznał oświadczenia strony za niewystarczające do realnej oceny jej sytuacji finansowej i majątkowej, a strona mimo wezwania nie przedłożyła dodatkowych dokumentów, to tym samym nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Mając zatem na uwadze powyższe, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.