I SA/Wr 243/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonych kwot podatku od towarów i usług za miesiące luty, marzec i kwiecień 2014 r. oraz odsetek za zwłokę i dokonania zabezpieczenia na majątku postanawia: odrzucić skargę. Dyrektor Izby Skarbowej we W. wydał w dniu [...] r. decyzję w której utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. znak [...] określającą P. Z. (strona skarżąca) przybliżone kwoty podatku od towarów i usług za miesiące luty, marzec i kwiecień 2014 r. oraz odsetek za zwłokę i dokonania zabezpieczenia na majątku. Doręczenie skarżącemu wymienionej decyzji wraz z prawidłowym pouczeniem o trybie i terminie zaskarżenia tego aktu nastąpiło w dniu 10 stycznia 2017 r. Pismem z dnia 10 lutego 2017 r., nadanym w placówce pocztowej w dniu 14 lutego 2017 r., skarżący wniósł za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej we W. - skargę na ww. decyzję. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy zauważył, że skarga została wniesiona po terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. w Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl § 2 wskazanego powyżej przepisu, w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i § 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Przy czym, zgodnie z art. 83 § 1 p.p.s.a., terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z zastrzeżeniem § 2, który określa, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Jak wynika z akt sprawy, zaskarżona decyzja organu drugiej instancji została doręczona stronie skarżącej w dniu 10 stycznia 2017 r. To zaś oznacza, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął 9 lutego 2017 r. Tymczasem, skarga została wniesiona w dniu 14 lutego 2017 r. (data stempla pocztowego), a zatem z przekroczeniem ustawowego terminu do jej wniesienia. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.