I SA/Wr 243/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 4 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi P. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonych kwot: podatku od towarów i usług za m-ce: II, III i IV/2014 r. oraz odsetek za zwłokę i dokonania zabezpieczenia na majątku przed wydaniem decyzji określających wysokość podatku od towaru i usług i kwotę odsetek za zwłokę za w/w terminy postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Zażaleniem z dnia 25 maja 2017 r. uzupełnionym pismem z dnia 14 czerwca 2017 r. – skarżący, bez zachowania trybu pośredniego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu – wniosek o przywróceniu terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r., nr [...]. Uzasadniając wniosek skarżący podał, że zwłoka w złożeniu skargi na powyższą decyzję wynikła z licznych obowiązków nałożonych na niego, których podstawą są ciężka sytuacja rodzinna i finansowa. Żona skarżącego od [...] lat cierpi na schorzenia związane z kręgosłupem, w związku z czym nie jest zdolną podjąć zatrudnienie. Z tego powodu skarżący stał się jedynym żywicielem rodziny i pracuje po 12 – 13 godzin dziennie. W czasie poza pracą, opiekuje się żoną i swoim [...] synem, który również ma problemy zdrowotne. W dniu 18 lipca 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęło pismo procesowe Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W., w którym organ wniósł o nieuwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu. W uzasadnieniu organ podał, że skarżący skargę z dnia 10 lutego 2017 r. nadał w dniu 14 lutego 2017 r. w placówce operatora pocztowego (data stempla pocztowego), podczas gdy termin do jej złożenia upłynął dnia 9 lutego 2017 r. Postanowieniem z dnia 8 maja 2017 r. sygn. akt I SA/Wr 243/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił przedmiotową skargę z uwagi na niewniesienie jej we właściwym terminie. Organ odwoławczy zauważył, że skarżący nie przywołał żadnej okoliczności, która uniemożliwiłaby złożenie skargi z zachowaniem ustawowego terminu do jej wniesienia i będącej przyczyną uchybienia terminu. Ponadto, w sprawie rozpatrzenia wniosku skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pismo z dnia 9 sierpnia 2017 r. z prośbą o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W., w którym wskazał, że czterodniowa zwłoka w zachowaniu trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi nastąpiła z powodu zbiegających się spraw osobistych. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Wniosek nie jest zasadny. Przepisy art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.); dalej: p.p.s.a.)., przewidują możliwość przywrócenia terminu w sytuacji, gdy zainteresowany uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak jego winy w uchybieniu terminu, wniosek o jego przywrócenie zostanie złożony w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu i gdy wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu zostanie dopełniona czynność, dla której termin był wyznaczony. Postanowienie o przywróceniu terminu bądź odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zarówno w nauce postępowania administracyjnego (np. M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2000, s. 368-370), jak i postępowania cywilnego panuje zgodność, że oceniając wystąpienie tej przesłanki sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy - T. Ereciński, J. Gudowski, M. Jędrzejewska, Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, Część pierwsza, postępowanie rozpoznawcze, t. 1, Warszawa 2003, s. 362. Stanowisko to zostało zaakceptowane w orzecznictwie NSA. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminowi zalicza się z reguły: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (...) (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz", Wydaw. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 333). Jako brak winy nie mogą zostać zakwalifikowane - nieuwaga bądź zaniedbanie leżące po stronie dokonującej czynności. Podkreślenia wymaga, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Sąd za chwilę ustania przyczyny uniemożliwiającej skarżącemu terminowe wniesienie skargi przyjął datę powzięcia przez stronę informacji, że skarga została złożona po terminie, tj. datę doręczenia postanowienia z dnia 8 maja 2017 r. o odrzuceniu skargi. W związku z tym należało przyjąć, że siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu w tej sprawie został zachowany. Przechodząc do kwestii merytorycznej wniosku przyjąć należy, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. W świetle przedstawionych przez skarżącego okoliczności bezsporny jest fakt, że znalazł się on w trudnej sytuacji życiowej i ciąży na nim wiele obowiązków osobistych, na które poświęca większość swojego czasu. Jednakże, przyczyny uzasadniające zasadność wniosku skarżący podał zbyt ogólnie i lakonicznie by można było stwierdzić, iż faktycznie w terminie do wniesienia skargi natłok obowiązków osobistych bądź zawodowych uniemożliwił wniesienie skargi w terminie. W ocenie Sądu, przedstawione przez stronę okoliczności nie stanowią uprawdopodobnienia braku jego winy w niedotrzymaniu terminu w stopniu wystarczającym do uznania zasadności wniosku. W konsekwencji Sąd uznał, że w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy nie zostały zrealizowane przesłanki określone w art. 87 p.p.s.a., od których zaistnienia uzależnione jest uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.