I SA/Wr 2445/14

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. Z. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi R. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2003 r. wraz z odsetkami za zwłokę postanawia: przyznać pełnomocnikowi S. Z. wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej na zasadzie prawa pomocy przed sądem pierwszej instancji, w kwocie 442,80 (słownie: czterysta czterdzieści dwa 80/100) złotych, w tym 23%VAT. . Postanowieniem z dnia 2 lutego 2015 r., przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Krajowej Izby Doradców Podatkowych, na pełnomocnika R. R. został wyznaczony S. Z. , który zastępował skarżącego przed tutejszym Sądem. Do akt sprawy złożył obszerne pismo procesowe zawierające odniesienie się do odpowiedzi na skargę, na rozprawie, na którą stawił się wraz ze skarżącym, wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu i oświadczył, że koszty te nie zostały zapłacone w całości ani w części. Do wniosku załączone zostało rozliczenie kosztów za przejazdy oraz czasu pracy. Łączna wnioskowana wartość wynagrodzenia wg pełnomocnika wynosi 150% stawki minimalnej ze zryczałtowanymi kosztami przejazdów podwyższone o wartość VAT –553,83 zł. Mając na uwadze powyższe, należy wskazać, ze zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do treści § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153), kwota wynagrodzenia doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym zależna jest od wartości przedmiotu sprawy (pkt 1 lit a-g), a w pozostałych sprawach wynosi 240 zł (pkt 2). W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia była decyzja dotycząca zastosowania ulgi podatkowej, zatem kwota minimalna wynagrodzenia, jaka może być przyznana, wynosi 240 zł. Zgodnie z § 4 ust. 1 powołanego rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% kwot wynagrodzenia, o którym mowa w § 3 oraz 2) niezbędne udokumentowane wydatki doradcy podatkowego. Z kolei na podstawie § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia, zasądzając wynagrodzenie doradcy podatkowego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy doradcy, a także charakter sprawy i wkład pracy doradcy w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. W ocenie referendarza sądowego, wniosek pełnomocnika w zakresie przyznania 150% stawki wynagrodzenia jest zasadny, mając na uwadze wkład pracy ponad niezbędne czynności, jakich należy wymagać od pełnomocnika ustanowionego z urzędu. Wobec tego wartość wynagrodzenia wynosi 360 zł. Kwota ta podlega podwyższeniu o wartość podatku od towarów i usług według stawki 23%, to jest 82,80 zł, na podstawie § 2 ust. 3 powoływanego rozporządzenia. Nie było natomiast podstaw do uwzględnienia wniosku w zakresie zwrotu zryczałtowanych kosztów przejazdu samochodem prywatnym do celów służbowych. Zwrócić należy uwagę, że przytoczone wyżej przepisy, zarówno ustawy procesowej, jak i rozporządzenia, przewidują zwrot wydatków udokumentowanych, a więc faktycznie poniesionych, a nie w formie zryczałtowanej. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 ustawy procesowej, postanowiono jak w sentencji.