I SA/Wr 2472/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I w sprawie ze skarg H. K. i M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...], [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2013 r. postanawia: odrzucić skargę w stosunku do H. K. Jak wynika z akt sprawy, ww. decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] r. ([...]), ustalającą solidarnie wobec H. K. i M. K. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2013 r. w kwocie 17.798 zł. Skargi na tę decyzję podatnicy (H. K. i M. K.) wnieśli osobno. W odpowiedzi na skierowane do nich wezwania o uiszczenie wpisu od skargi w kwocie 534,00 zł skarżący złożyli wnioski o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Zarządzeniem z dnia 9 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jedn. tekst: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.: dalej - p.p.s.a.), sprawy ze skarg podatników połączył do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia, z uwagi na to, że mogły być objęte jedną skargą. Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2015 r. referendarz sądowy odmówił przyznania H. K. prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Skarżąca nie wniosła od tego postanowienia sprzeciwu. Na skutek sprzeciwu jaki od postanowienia referendarza sądowego z dnia 27 maja 2015 r. wniósł M. K., tut. Sąd postanowieniem z dnia 20 lipca 2015 r. przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od wpisu sądowego od skargi w kwocie powyżej 50 zł. W pozostałym zakresie odmówił przyznania prawa pomocy. Zarządzeniem z dnia 8 października 2015 r. Przewodniczący Wydziału I wezwał stronę skarżącą, tj. H. K. i M. K. do uiszczenia solidarnie kwoty 50,00 zł tytułem wpisu sądowego od skarg z dnia 2 grudnia 2014 r. i 13 grudnia 2014 r. oraz H. K. do uiszczenia wpisu od skargi z dnia 2 grudnia 2014 r. w kwocie 484,00 zł, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W zarządzeniu tym zawarto jednocześnie informację, że uiszczenie kwoty wpisu w wysokości należnej od obydwu skarżących, tj. kwoty 50,00 zł przez któregokolwiek ze skarżących zwalnia pozostałe osoby z obowiązku jego uiszczenia. Szczegółowe informacje dotyczące opłaty zawarto w piśmie informacyjnym dołączonym do odpisu tego zarządzenia. Jak wynika z akt sprawy, odpis tego zarządzenia wraz z pismem informacyjnym został doręczony skarżącemu M. K. w dniu 22.10.2015 r. M. K. uiścił w dniu 25.10.2015 r. kwotę 50,00 zł. Adresowana do H. K. przesyłka sądowa zawierająca odpis zarządzenia z dnia 8 października 2015 r. wraz z pismem informacyjnym została, po dwukrotnym awizowaniu (w dniach 21 i 29 października 2015 r.), w dniu 6 listopada 2015 r. zwrócona do nadawcy (Sądu) z adnotacją "nie podjęto w terminie". Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.: dalej – p.p.s.a.), skarga od której, pomimo wezwania, nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu. W stanie faktycznym sprawy, wymagany wpis od skarg jakie na tę samą decyzję wnieśli – H. K. i M. K. wynosił kwotę 534,00 zł. W związku z wydanym w sprawie w dniu 9 lutego 2015 r. zarządzeniem o połączeniu tych skarg do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia (z uwagi na to że mogły być objęte jedną skargą), wyżej wymienioną kwotę skarżący – H. K. i M. K. zobowiązani byli wnieść solidarnie, czyli że uiszczenie przez jedną z tych osób wymaganego wpisu od skargi zwalniało drugą od obowiązku uiszczenia tej opłaty. W związku jednak z faktem, że skarżącemu M. K. zostało w toku postępowania przyznane prawo pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu od skargi ponad kwotę 50,00 zł, solidarne zobowiązanie skarżących w zakresie uiszczenia wymaganego wpisu od skargi dotyczyło jedynie kwoty 50,00 zł. Powyższe oznacza, że w zakresie wymaganego wpisu od skargi w wysokości przewyższającego tę kwotę (484,00 zł) skarżący M. K. uzyskał zwolnienie, a skarżąca H. K., która nie uzyskała zwolnienia od kosztów sądowych (i nie wniosła sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego) była zobowiązana do zapłaty kwoty 484,00 zł. Jak wynika z akt sprawy, w następstwie skierowanych do obu skarżących wezwań do uiszczenia wpisu sądowego wraz z wyjaśnieniem szczegółów obciążeń finansowych jakie ciążyły na skarżących solidarnie i każdym z osobna, w siedmiodniowym terminie do opłacenia skargi, opłatę w wysokości 50,00 zł wniósł M. K. Okoliczność ta skutkowała zwolnieniem H. K. od uiszczenia tej kwoty (50 zł), ale nie zwalniała od obowiązku zapłaty pozostałej jeszcze kwoty 484,00 zł. Mając na uwadze, że skarżąca H. K. nie odebrała skierowanego do niej wezwania o opłacenie skargi, przesyłkę sądową zawierająca to wezwanie Sąd uznał za doręczoną, w trybie art. 73 § 4 p.p.s.a., z upływem 14-go dnia od pierwszego awizowania tej przesyłki (4 listopada 2015 r.). Zapoczątkowany w ten sposób bieg siedmiodniowego terminu do opłacenia skargi rozpoczął się w dniu 5 listopada 2015 r. i upłynął bezskutecznie w dniu 12 listopada 2015 r. (czwartek). Mając na uwadze, że obciążająca skarżącą kwota z tytułu pozostałego jeszcze do zapłaty wpisu od skargi w wysokości 484,00 zł nie została uiszczona, skargę H. K. należało, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., odrzucić jako nieopłaconą. Odrzucenie skargi H. K. nie ma wpływu na skargę M. K., który, zgodnie z tym do czego był zobowiązany, uiścił (tytułem wpisu) wymaganą kwotę 50,00 zł.