I SA/Wr 248/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek po rozpoznaniu w dniu 17 września 2012r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi "A" Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] . Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za okres od 1 stycznia 2004r. do 31 grudnia 2004r. postanawia: odmówić przywrócić termin. Postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę kasacyjną strony skarżącej od zapadłego w sprawie wyroku, z powodu nie uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej w 7-dniowym terminie określonym w wezwaniu do uzupełnienia braków. Przesyłka z wezwaniem do usunięcia braków środka odwoławczego awizowana w dniach 2 lipca 2012r. i 10 lipca 2012r., została pozostawiona w aktach ze skutkiem doręczenia na dzień 16 lipca 2012r. Pełnomocnik strony pisma uzupełniające braki formalne nadał w urzędzie pocztowym dzień po upływie terminu, tj. w dniu 24 lipca 2012r. Pismem z dnia 23 sierpnia 2012r. pełnomocnik strony wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że wobec niezastania adresata listonosz istotnie w dniach 2 lipca 2012r. i 10 lipca 2012r. pozostawił w jego skrzynce pocztowej zawiadomienia o pozostawieniu w urzędzie pocztowym przesyłki. Jednak na zawiadomieniu z dnia 10 lipca 2012r. umieszczono adnotację, że przesyłka będzie pozostawiona w urzędzie pocztowym do dnia 17 lipca 2012r., a nie do dnia 16 lipca 2012r. Z tego powodu pełnomocnik strony uznał, że skutek doręczenia nastąpi dopiero w dniu 17 lipca 2012r. W przekonaniu tym utwierdził pełnomocnika pracownik poczty, który w dniu 18 lipca 2012r. poinformował go, że przesyłka pozostawała w urzędzie jeszcze w dniu 17 lipca 2012r. i zwrócona została adresatowi w dniu 18 lipca 2012r., tj. w dniu w którym pełnomocnik osobiście był obecny w urzędzie pocztowym. O zawartości przesyłki pełnomocnik dowiedział się w biurze informacji sądowej w dniu 19 lipca 2012r. Z powyższego, zdaniem pełnomocnika, wynika, że uchybienie terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej nastąpiło w wyniku błędnego zawiadomienia go przez pocztę o terminie, w jakim przesyłkę zawierającą wezwanie do uzupełnienia braków, można było odebrać. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie jest zasadny. Zgodnie z treścią art. 86 § 1 i 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. w Dz. U. z 2012 r. poz. 270. - zwanej dalej p.p.s.a.) strona może wnosić o przywrócenie uchybionego terminu do dokonania czynności, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie to nie nastąpiło z jej winy. Art. 87 p.p.s.a. wymaga, aby wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został wniesiony za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. We wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynność, której nie dokonała w terminie (§ 4). Podstawowym kryterium przy rozpoznawaniu wniosku o przywrócenie terminu są okoliczności uprawdopodabniające brak winy w uchybieniu terminu. Zarówno w nauce prawa jak i w orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd, że kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonaniu czynności procesowej (postanowienie NSA z dnia 11 lutego 2003 r. sygn. akt II SA 4162/01, Monitor Prawniczy 2003/8/340). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r. sygn. akt V SA 793/02, Monitor Prawniczy 2002/23/1059). Nieuwagi lub zaniedbania nie można kwalifikować jako braku winy, będącego przesłanką przywrócenia uchybionego terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 2004 r., sygn. akt FZ 93/04, Uchybienie i przywrócenie terminu w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd Sądowy 2006/7-8/122). Negatywnie z tego punktu widzenia oceniane jest choćby lekkie niedbalstwo (por. wyrok NSA z dnia 22 maja 1997 r. sygn. akt SA/Sz 630/96). Brak winy w uchybieniu terminu można zatem przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć przy użyciu największego nawet wysiłku, a za winę nie można poczytać jedynie niedopełnienia wysiłku nadzwyczajnego, np. zagrażającego jej zdrowiu lub życiu, albo narażającego ją na poważne straty (por. E. Iserzon, J. Starościak, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. IV Warszawa 1970 r., str. 136). Akcentuje się również, że przy ocenie winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej należy wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (Kodeks postępowania cywilnego z Komentarzem, Warszawa 1989 r. t. I, str. 274), a do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która uniemożliwia wyręczenie przez inną osobę, powódź, pożar. Przywrócenie uchybionego terminu ma zatem charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu (B. Dauter, B. Gruszczyński, A Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz", Zakamycze 2005, s. 219). Oceniając wniosek we wskazanym wyżej zakresie stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione łącznie przesłanki wymienione w cytowanym art. 87 p.p.s.a., warunkujące przywrócenie stronie skarżącej terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej. Wnioskodawca bowiem nie uprawdopodobnił, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu. Z podanej przez stronę argumentacji wynika, że uchybienie terminowi nastąpiło w wyniku błędu pełnomocnika strony, który nieprawidłowo obliczył dzień, w którym należy uznać przesyłkę za skutecznie doręczoną. Zgodnie z art. 73 § 1 i § 4 p.p.s.a. doręczenie w trybie "zastępczym" uważa się za dokonane z upływem czternastego dnia, od złożenia pisma w placówce pocztowej. Uzależnianie przyjęcie fikcji dokonania doręczenia od, jak to określił pełnomocnik strony "daty do której przesyłka oczekiwała w placówce pocztowej", nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Pełnomocnik strony nie kwestionuje, że zapoznał się z zawiadomieniami z dnia 2 lipca 2012r. oraz 10 lipca 2012r., pozostawionymi w jego skrzynce pocztowej. Podniesiona przez pełnomocnika kwestia, że przesyłka z wezwaniem do uzupełnienia braków, faktycznie pozostała dłużej w placówce poczty, w świetle prawa jest okolicznością bez znaczenia dla obliczenia daty, którą należy przyjąć jako datę dokonanie doręczenia przesyłki. Z tych względów i na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, orzekł jak w sentencji postanowienia.