I SA/Wr 25/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Kieres po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 29 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] października 2018 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 r. postanawia: odrzucić skargę. W wykonaniu zarządzenia Sędziego sprawozdawcy z dnia 21 lutego 2019 r., pismem z dnia 22 lutego 2019 r. Sąd wezwał pełnomocnika strony skarżącej S. P. do usunięcia braku formalnego skargi, poprzez złożenie podpisanego przez J. P. pełnomocnictwa do złożenia skargi do tutejszego Sądu na wydaną w stosunku do J. P. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 r. oraz do reprezentowania przed tutejszym Sądem J. P. we wszczętej sprawie. Jak wynika z akt sprawy, pismo Sądu zawierające wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, prawidłowo doręczono S. P. w dniu 11 marca 2019 r. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, w zakreślonym terminie, przedłożono do akt sprawy pełnomocnictwo udzielone na formularzu PPS-1. W złożonym formularzu mocodawca nie wypełnił oświadczenia o umocowaniu pełnomocnika do działania w sprawie, ograniczając się do wpisania w pozycji zatytułowanej "data uwierzytelnienia odpisu pełnomocnictwa" daty, miejsca sporządzenia oraz złożenia podpisu (poz. 35). Ponadto, w poz. 62 określającej zakres pełnomocnictwa szczególnego wskazano, iż pełnomocnictwo dotyczy podatku od nieruchomości dla garażu 37 przy ul. [...] w O. oraz wymieniono trzy numery decyzji wydanych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. Z wskazanego zakresu nie wynika, iż pełnomocnik umocowany został do działania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Stosownie do treści art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej jako "p.p.s.a."), skarga wnoszona do wojewódzkiego sądu administracyjnego powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. W sytuacji, gdy pismo wnosi pełnomocnik, powinien przedstawić pełnomocnictwo, o ile wcześniej nie zostało to uczynione (art. 46 § 3 p.p.s.a.). Przepis art. 36 pkt 1-3 p.p.s.a. stanowi, że pełnomocnictwo może być: ogólne – do prowadzenia spraw przed sądami administracyjnymi, do prowadzenia poszczególnych spraw oraz do niektórych tylko czynności w postępowaniu. Z kolei w myśl art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania (a w przypadku skargi pod rygorem jej odrzucenia), chyba że ustawa stanowi inaczej. Natomiast art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę postanowieniem, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. W przedmiotowej sprawie wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia, w terminie 7 dni, braku formalnego skargi, pod rygorem jej odrzucenia, poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, pełnomocnik skarżącego w zakreślonym terminie przedłożył pełnomocnictwo na urzędowym formularzu PPS-1, a więc w formie przewidzianej dla pełnomocnictw szczególnych składanych w toku postępowania podatkowego. Zgodnie z art. 138e § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej: O.p.), pełnomocnictwo szczególne upoważnia do działania we wskazanej sprawie podatkowej lub innej wskazanej sprawie należącej do właściwości organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej. Jak stanowi art. 138e § 3 O.p., pełnomocnictwo szczególne udzielone na piśmie składa się do akt sprawy według wzoru określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 138j § 1 pkt 2. Z mocy zaś tego przepisu, wzór pełnomocnictwa szczególnego został określony przez Ministra właściwego do spraw finansów publicznych w załączniku nr 1 do rozporządzenia z dnia 28 grudnia 2015 r. w sprawie wzorów pełnomocnictwa szczególnego i pełnomocnictwa do doręczeń oraz wzorów zawiadomienia o zmianie, odwołaniu lub wypowiedzeniu tych pełnomocnictw (Dz.U. z 2015 r., poz. 2330) – jako formularz PPS-1. Z przedstawionego stanu sprawy wynika, że pełnomocnik wykonał wezwanie Sądu z dnia 22 lutego 2019 r. w sposób nieprawidłowy. Choć nadesłano w zakreślonym terminie pełnomocnictwo, to z dokumentu tego nie wynika, że mocodawca w ogóle udzielił S. P. pełnomocnictwa (brak oświadczenia), jak również że występujący w niniejszej sprawie pełnomocnik został umocowany do reprezentowania skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi, na który to wymóg wyraźnie wskazano w wezwaniu. Z art. 36 p.p.s.a. jednoznacznie wynika, że w treści pełnomocnictwa procesowego powinno zostać zawarte upoważnienie do działania w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wskazanie w treści pełnomocnictwa, że dotyczy ono postępowań podatkowych dotyczących podatku od nieruchomości nie jest wypełnieniem powyższego wymogu. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 .p.s.a. skargę odrzucił.