I SA/Wr 250/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tkacz- Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi W. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] grudnia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zryczałtowanego 10% podatku dochodowego od przychodu ze sprzedaży nieruchomości postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na oznaczoną w komparycji decyzję W. D. wniósł o wstrzymanie jej wykonania podnosząc, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki dla skarżącego. Natychmiastowe jej wykonanie mogłoby skutkować zakończeniem prowadzenia działalności gospodarczej i w konsekwencji utratą źródła utrzymania. Ponadto skarżący zostanie narażony na utratę płynności finansowej niezbędną do regulowania zobowiązań i należności (w tym również publicznoprawnych). W uzupełnieniu wniosku skarżący podniósł dodatkowo, że będzie narażony na utratę możliwości spłaty kredytu mieszkaniowego, a w konsekwencji na rozwiązanie umowy kredytowej i jej spłatę w krótkim terminie, co efekcie doprowadzi do utraty płynności finansowej i stan ten może okazać się nieodwracalny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie o wstrzymaniu aktu w całości lub części stanowi zatem odstępstwo od generalnej reguły, i jako takie jest dopuszczalne po spełnieniu przesłanek o których mowa wyżej. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania skarżonego aktu jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności uzasadniające wniosek muszą mieć charakter konkretny oraz zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny oraz hipotetyczny i nie można a priori zakładać, że zapłacenie należności podatkowej wywoła skutki określone w powołanym przepisie. Stwierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej i majątkowej strony. Zatem ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do uznania zaistnienia przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd . Biorąc powyższe pod uwagę wskazać należy, że argumentacja skarżącego zawarta we wniosku jest ogólnikowa. Ogranicza się do stwierdzeń, że za wstrzymaniem wykonania przemawiają: wysoka kwota określonego zobowiązania, której zapłata najprawdopodobniej uniemożliwi prowadzenie działalności gospodarczej, co wiąże się z utratą płynności finansowej i źródłem utrzymania, a co za tym idzie- brakiem środków do regulowania zobowiązań w tym spłaty kredytu mieszkaniowego. Skarżący nie wskazał przy tym żadnych konkretnych okoliczności. Nie przedstawił żadnych danych liczbowych, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz uprawdopodabniałyby ryzyko wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Uniemożliwił tym samym Sądowi dokonanie ocen przesłanek, o jakich mowa w dyspozycji art. 61 § 3 p.p.s.a. Ogólnikowość podniesionych argumentów nie wystarcza do przyjęcia, że wystąpiły przesłanki, o których mowa w powołanym przepisie. Co prawda skarżący podaje, jakiego rodzaju skutki mogą wystąpić w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji (uniemożliwienie prowadzenia działalności gospodarczej, a w związku z tym utrata płynności finansowej i źródła utrzymania), niemniej jednak nie przedstawia argumentów przemawiających za uznaniem realnego niebezpieczeństwa wystąpienia tych okoliczności. Nie wskazał majątku i jego wartości w zestawieniu z posiadanymi zobowiązaniami finansowymi. Nie przedstawił żadnych danych liczbowych, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz wskazywałyby istotnie na ryzyko zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, czy też utraty płynności finansowej. Ponadto wskazać należy, że wykonanie decyzji zawsze wiąże się z pewnymi konsekwencjami finansowymi, jednakże nie zawsze skutkują one niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodują one trudne do odwrócenia skutki. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że nie ma podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. .