I SA/Wr 2503/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji sprawy ze skargi "A" spółka jawna z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za styczeń 2011 r. postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W skardze na powołaną w sentencji decyzję skarżąca Spółka wniosła o wstrzymanie jej wykonania podnosząc, że wstrzymanie wykonania decyzji jest jedyną możliwością uniknięcia przez stronę utratę płynności finansowej, a w konsekwencji natychmiastowej likwidacji działalności gospodarczej. Zaznaczono, że wykonanie decyzji spowoduje wypowiedzenie przez bank wszystkich kredytów, co skutkowałoby natychmiastową spłatą zobowiązań, a tym samym koniecznością likwidacji działalności. Nadto argumentowano, że wykonanie decyzji odniosłoby skutki społeczne, albowiem wykonanie wszystkich 22 decyzji i likwidacji działalności przedsiębiorcy strona byłaby zmuszona do dokonania zwolnień ok. [...] zatrudnionych w chwili obecnej pracowników, co wiązałoby się z poważnymi skutkami dla nich oraz ich rodzin. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie o wstrzymaniu aktu w całości lub części stanowi zatem odstępstwo od generalnej reguły i, jako takie, jest dopuszczalne tylko po spełnieniu w/w przesłanek. Podkreślić przy tym trzeba, że użyte w tym przepisie pojęcia, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, charakteryzując się znacznym stopniem ogólnikowości, wymagają - każdorazowo - ich skonkretyzowania odpowiednią argumentacją strony, względnie, gdy okaże się to konieczne, zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów (por. postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2005 r., sygn. akt I FZ 633/05, niepubl.). W przekonaniu Sądu, uzasadnienie wniosku uprawdopodabnia możliwość zaistnienia przesłanek wskazanych w w/w przepisie. Skoro, za trudne do odwrócenia skutki uznaje się takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym, powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków, to paraliż działalności gospodarczej, który doprowadzi do utraty płynności finansowej przedsiębiorcy, bądź też do całkowitego zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej z całą pewnością wypełnia wskazane wyżej znamiona. Opisane okoliczności, przy uwzględnieniu łącznej wysokości zobowiązań podatkowych oraz świadomości co do negatywnych skutków społecznych, w postaci likwidacji miejsc pracy, jakie potencjalnie może spowodować wdrożenie egzekucji, uzasadniały przekonanie Sądu, że w sytuacji wnioskodawcy istnieje obawa wystąpienia zagrożeń, o jakich mowa w treści art. 61 § 3 p.p.s.a., albowiem, ewentualne uchylenie decyzji przez Sąd (czego na tym etapie Sąd nie przesądza), przy uprzednim wdrożeniu czynności egzekucyjnych, czyniłoby restytucję poprzedniego stanu majątkowego wnioskodawcy za nieodwracalną, bądź znacznie utrudnioną. Te wszystkie okoliczności przemawiały – zdaniem Sądu – za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, o czym, na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji.