I SA/Wr 251/09

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego "A." Sp. z o.o. we W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia[---] nr [---] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżąca Spółka, prowadząca działalność handlową, wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych uzasadniając, że od połowy 2004 r. nie prowadzi działalności gospodarczej i nie posiada żadnego majątku. Z oświadczenia o majątku i dochodach wynika, że wysokość kapitału zakładowego Spółki wynosi 25.000 zł, wartość środków trwałych (według bilansu za ostatni rok) – 0 zł, taka sama wartość została wskazana jako wysokość zysku lub straty za ostatni rok obrotowy według bilans oraz jako saldo posiadanego rachunku bankowego według stanu konta na koniec miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku. Pismem z dnia 21 kwietnia 2009 r. wnioskująca Spółka została wezwana do przedłożenia dodatkowych dokumentów dotyczących jej stanu majątkowego i finansowego. Powyższe pismo, po dwukrotnym awizowaniu, nie zostało podjęte w terminie. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 i art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli w zakresie częściowym, w przypadku osób prawnych może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. W sytuacji, gdy jego oświadczenie zawarte na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych lub budzi wątpliwości, wnioskodawca jest obowiązany złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego lub dochodów (art. 255 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 67 § 2 p.p.s.a., pisma w postępowaniu sądowym lub orzeczenia dla osoby prawnej, jak również dla jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, doręcza się organowi uprawnionemu do reprezentowania ich przed sądem lub do rąk pracownika upoważnionego do odbioru pism. W razie niemożności doręczenia, pismo zostaje złożone na okres 14 dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, przy dokonaniu jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia. Zawiadomienie powinno być umieszczone w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma we wskazanym terminie 7 dni, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie czternastu dni liczonych od dnia pierwszego zawiadomienia, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego terminu (art. 73 p.p.s.a.). Wezwanie do przedłożenia dodatkowych dokumentów i oświadczeń dotyczących stanu majątkowego i finansowego Spółki, nie zostało podjęte ani od listonosza, ani w placówce pocztowej w stosownym terminie. W związku z tym doręczenie wezwania uznano za skuteczne z dniem 8 maja 2009 r. W rezultacie nie nadesłano żądanych dokumentów, co z kolei uniemożliwiło dokonania realnej oceny możliwości płatniczych wnioskującej o przyznanie prawa pomocy. Taki stan rzeczy uzasadniał odmowę przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i dlatego, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.