I SA/Wr 2545/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA – Janusz Zubrzycki Sędziowie: Sędzia NSA – Lidia Błystak Asesor WSA – Dagmara Dominik (sprawozdawca) Protokolant: Agnieszka Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2005 r. sprawy ze skargi E. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania od decyzji w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2003 r. oddala skargę. Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]nr [...]w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania od decyzji Wójta Gminy Ś. z dnia [...]nr [...]w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2003 r. Powołaną wyżej decyzją Wójt Gminy Ś. ustalił Pani E. K. łączne zobowiązanie pieniężne w podatku rolnym oraz podatku od nieruchomości w wysokości [...]. Strona w dniu [...]złożyła odwołanie od ww. decyzji wnosząc o jej uchylenie z powodu naruszenia prawa procesowego i prawa materialnego. W uzasadnieniu tegoż pisma wskazując na brak prawomocnego rozstrzygnięcia za lata 1995-2001 oraz brak decyzji wójta wskutek wniosku o umorzenie zaległości podatkowej z przedmiotowej nieruchomości. Jednocześnie wniosła o umorzenie skorygowanej wartości podatku za 2003 r. z powodu biedy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. działając na podstawie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej pismem z dnia [...]nr [...]wezwało do uzupełnienia braków odwołania w terminie 7 dni od otrzymania wezwania powołując się na treść art. 222 Ordynacji podatkowej, jak również pouczając stronę, iż nieuzupełnienie wskazanych braków spowoduje pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia, na podstawie art. 228 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na wezwanie strona w piśmie z dnia [...]podniosła, że decyzja wójta za 2003 r. winna być zawieszona do czasu rozpoznania prawomocnego odwołania za 1995-2002 r. i winna uwzględniać wskazania Naczelnego Sadu Administracyjnego co do umorzenia, jak do korekty wymiaru za poprzednie lata 1995-2002 na rok 2003. Postanowieniem z dnia [...]nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. pozostawiło odwołanie bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu ww. postanowienia wskazało, iż odwołanie nie spełniało warunków wynikających z art. 222 Ordynacji podatkowej, ponieważ nie zawierało zarzutów przeciw decyzji oraz nie określało istoty i zakresu żądania będącego przedmiotem odwołania. Poinformowano również stronę o możliwości zwrócenia się o umorzenie zaległości podatkowej za 2003 r. do organu pierwszej instancji. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu strona zarzuciła postanowieniu rażące naruszenie prawa poprzez ogólnikowość, brak szczegółowości w uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia, jak również przedstawiła okoliczności dotyczące nieruchomości objętej podatkiem od nieruchomości i w związku z powyższym wniosła o uchylenie postanowienia. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna podtrzymała swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, który przejął sprawę do rozpoznania na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, ze zm.) zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Na wstępie należy zauważyć, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej obejmującą m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym (art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), które oceniane są z punktu widzenia ich legalności, a więc zgodności z prawem, zarówno materialnym jak i formalnym. Tak rozumiejąc rolę Sądu w niniejszej sprawie, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie kwestii prawidłowości pozostawienia bez rozpatrzenia wniesionego przez stronę skarżącą odwołania przez organ podatkowy drugiej instancji. Należy wskazać, iż w postępowaniu odwoławczym mamy do czynienia z sytuacją w postępowaniu podatkowym, gdzie strona decyduje o dalszych losach tego postępowania, natomiast nie ma możliwości podjęcia takiej decyzji organ podatkowy prowadzący takie postępowanie. Organ podatkowy, który wydał decyzję jest nią związany od chwili doręczenia, zgodnie z art. 212 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 1997 r. Nr 137 poz. 926 ze zm.). Jednakże art. 127 Ordynacji podatkowej stanowi, iż postępowanie podatkowe jest dwuinstancyjne, statuując w ten sposób ogólną zasadę postępowania podatkowego. Zgodnie z powyższą zasadą każda sprawa podatkowa, która została rozpoznana przez organ podatkowy pierwszej instancji i rozstrzygnięta decyzją administracyjną, może zostać ponownie rozpoznana i rozstrzygnięta przez organ podatkowy drugiej instancji. Celem postępowania odwoławczego nie jest bowiem sama kontrola poprawności rozstrzygnięcia podjętego w pierwszej instancji, lecz uzupełnienie stanu faktycznego i materiału dowodowego sprawy oraz uwzględnienie tych zmian w stanie prawnym sprawy, które nastąpiły w okresie dzielącym orzekanie po raz pierwszy od ponownego orzekania wskutek odwołania (por. Glosa do wyroku SN z dnia 17 kwietnia 1997 r. , sygn. akt III RN 12/97, OSP 1998, z. 5, poz. 99). Impulsem, który uruchamia postępowanie odwoławcze przed organem podatkowym drugiej instancji jest środek zaskarżenia w postaci odwołania. Odwołanie powinno zawierać: oznaczenie i adres strony wnoszącej odwołanie oraz oznaczenie pełnomocnika strony, jeżeli występuje; oznaczenie organu odwoławczego, datę; podpis osoby wnoszącej odwołanie oraz opłatę w znaczkach skarbowych. Są to standardowe warunki formalne określone dla podań przewidziane w art. 168 Ordynacji podatkowej. Ponadto zgodnie z art. 222 Ordynacji podatkowej odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie. Z powyższego wynika zatem, iż w postępowaniu podatkowym odwołanie ma charakter kwalifikowany, zatem nie może być jedynie prostym wyrazem niezadowolenia strony z decyzji (por. wyrok NSA z dnia 21 września 1998 r., sygn. akt I SA/KA 1079/97, Temida (CD) Sopot 2003). Oznacza to, ze na podatniku ciąży obowiązek wykazania istnienia faktów, które uzasadniałyby jego twierdzenia, kwestionujące ustalenia organów podatkowych. Strona winna wskazać, jakie dowody zostały pominięte przez organy podatkowe i w jakim zakresie została ograniczona w przysługujących jej prawach. Jeżeli tego nie uczyni, musi ponieść negatywne następstwa swojej bierności (por. wyrok NSA z dnia 22 września 1999 r., sygn. akt I S.A./KA 2654/97, Temida (CD) Sopot 2003). Takimi następstwami jest pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia, jeżeli nie spełnia ono warunków wynikających z art. 222 Ordynacji podatkowej, stosownie do art. 228 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Zanim jednak organ podatkowy podejmie takie rozstrzygnięcie, w sytuacji gdy podanie nie spełnia wymaganych warunków formalnych niezbędną czynnością jest wezwanie strony celem uzupełnienia braków formalnych. Z okoliczności sprawy wynika, iż strona złożyła odwołanie od decyzji Wójta Gminy Ś., z którego nie wynikały sprecyzowane zarzuty przeciw decyzji oraz zakres i istota żądania, a podnoszone lakonicznie okoliczności w uzasadnieniu wniesionego pisma procesowego nie zostały dodatkowo poparte stosownymi dowodami. Wprawdzie organ podatkowy pierwszej instancji nie wezwał strony do uzupełnienia braków formalnych odwołania, lecz przekazał je do organu odwoławczego. Jednakże fakt, iż obowiązek ten został dopełniony w sposób prawidłowy przez organ odwoławczy powoduje, iż poczynione przez organ podatkowy pierwszej instancji uchybienie procesowe trudno uznać za uchybienie mające istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi strona uzupełniła wniesione wcześniej odwołanie, jednakże lapidarność jego treści spowodowała trudności w ustaleniu zakresu, istoty żądania oraz zarzutów przeciwko decyzji organu podatkowego pierwszej instancji. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż organ odwoławczy prawidłowo pozostawił odwołanie bez rozpatrzenia z uwagi na brak spełnienia warunków przewidzianych dla tego pisma procesowego, a określonych w art. 222 Ordynacji podatkowej. Poczynione uwagi nakazały uznać, iż zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. nie narusza prawa, co czyni skargę nieuzasadnioną i spowodowało konieczność jej oddalenia na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.