I SA/Wr 257/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2005 r. na skutek wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zamieściła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji oznaczonej w sentencji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że przymusowe wykonanie zaskarżonej decyzji zagraża egzystencji skarżącej. Strona dodała, że dowody potwierdzające zasadność rozpoznawanego wniosku znajdują się w posiadaniu organu podatkowego pierwszej instancji. Jednocześnie skarżąca podniosła, że Sąd może wezwać organ administracji publicznej o ich przedłożenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: W myśl przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwana dalej p. p. s. a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei zgodnie z art. 61 § 3 p. p. s. a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowaniu trudnych do odwrócenia skutków. Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania całości aktu lub czynności w trybie art. 61 § 3 p. p. s. a. wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, że to wnioskodawca winien wskazać okoliczności uzasadniające jego żądanie. Tym samym, wymóg uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r.; sygn akt FZ 496/204). Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy zatem poprzedzić analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku strony. Konieczna jest zatem spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych dowodów, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu strona skarżąca nie wykazała, że w jej sytuacji finansowej - na skutek wykonania zaskarżonego aktu - zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przedmiotowy wniosek uzasadniono lakonicznie i pobieżnie. Jednocześnie skarżąca nie przedłożyła żadnych dowodów na poparcie podnoszonych argumentów wskazując jedynie, że znajdują się one w dyspozycji organu podatkowego. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.