I SA/Wr 257/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Lidia Błystak, Sędziowie: Sędzia WSA Marta Semiczek, Sędzia WSA Ewa Kamieniecka - sprawozdawca, Protokolant: Agnieszka Wróblewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2013 r. w Wydziale I sprawy ze skargi "A" Spółka z o. o. z siedzibą w J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej we W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego we W. z dnia [...] października 2012 r. nr [...], na podstawie której określono stronie skarżącej A Spółce z o. o. z siedzibą w J. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego marki Porsche Panamera w kwocie 67.384,00 zł. Organ pierwszej instancji ustalił, że strona nabyła w dniu [...] września 2010 r. na terenie Niemiec samochód marki Porsche Panamera za kwotę 92.000 Euro. W dniu 6 października 2010 r. samochód został zarejestrowany na terenie Niemiec jako pojazd pomocy drogowej. Również w Polsce w dniu 13 października 2010 r. samochód został zarejestrowany jako samochód specjalny – pomoc drogowa. Strona wyjaśniła, że samochód ten używała do udzielania pomocy drogowej - dowozu paliwa i uruchamiania innych pojazdów za pomocą kabli rozruchowych. W wyniku postępowania podatkowego organ pierwszej instancji uznał, że strona dokonała wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego, a czynność ta podlega opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. Organ podatkowy wyjaśnił, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11 z późn. zm.), dalej u.p.a., do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN), zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 7 września 1987 r., str. 1, z późn. zm.: Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.). Zgodnie z art. 100 ust. 4 u.p.a. samochody osobowe są to pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo - towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem pojazdów samochodowych i pozostałych pojazdów, które nie wymagają rejestracji zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Należy również mieć na uwadze Noty Wyjaśniające do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów (HS), stanowiące część opisową do Nomenklatury Scalonej (CN). Według organu podatkowego samochód nabyty przez podatnika posiada wszystkie cechy przewidziane dla pojazdów, objętych pozycją CN 8703, co ustalono m. in. na podstawie wyników oględzin pojazdu przeprowadzonych w dniu 10 sierpnia 2012 r. przez biegłego sądowego przy Sądzie Okręgowym we W. W pojeździe zamontowane są fotele przednie i tylne, umożliwiające przewóz czterech osób, wyposażone w pasy bezpieczeństwa dla czerech osób. Brak jest przegrody wydzielającej przestrzeń ładunkową, a samochód posiada bagażnik typowy dla tego modelu z otwieraną pokrywą. Poza tym z rachunku zakupu wynika, że samochód posiada m. in. dach przesuwany elektrycznie, ogrzewane siedzenia przednie i tylne oraz wentylowane przednie siedzenia. Okazanie w trakcie oględzin kompletu narzędzi, podnośnika hydraulicznego, przewodów rozruchowych, kanistra 5 l, lampy sygnalizacyjnej przymocowywanej magnetycznie do dachu pojazdu nie skutkuje zakwalifikowaniem samochodu do pozycji 8705 CN. Według organu samochód marki Porsche Panamera jest pojazdem osobowym klasyfikowanym do kodu CN 8703, przeznaczonym zasadniczo do przewozu osób. Organ podatkowy pierwszej instancji ustalił podstawę opodatkowania w wysokości 362.278,00 zł (92.100 euro według kursu z dnia 6 października 2010 r. – 3,9378 zł) i określił podatek w wysokości 67.384,00 zł według stawki 18,6 %. W odwołaniu strona zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 u.p.a. w związku z art. 1 i następnymi Rozporządzenia Rady (EWG) przez błędne zastosowanie i uznanie, że samochód Porsche Panamera stanowi pojazd osobowy, art. 100 ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 4 u.p.a. przez błędne zastosowanie i uznanie, że samochód podlega opodatkowaniu akcyzą, § 38 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia przez błędne zastosowanie i uznanie, że samochód nie spełnia warunków koniecznych dla pojazdów pomocy drogowej. Strona zarzuciła również naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 122 Ordynacji podatkowej przez zaniechanie ustalenia, czy podobny samochód jest zaklasyfikowany w innym państwie Unii Europejskiej do pozycji CN 8705, art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 180, art. 181, art. 187, art. 191 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 ust. 1 ustawy prawo celne i art. 12 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny przez wydanie decyzji niezgodnej z obowiązującymi przepisami prawa, art. 122 Ordynacji podatkowej przez zaniechanie zwrócenia się do producenta marki Porsche w sprawie przeznaczenia samochodu do pomocy drogowej. Spółka wyjaśniła, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej świadczy usługi pomocy drogowej i samochód Porsche Panamera wykorzystywany jest zgodnie z jego przeznaczeniem do udzielania pomocy drogowej. Samochód wyposażony jest w sygnał świetlny i dźwiękowy oraz oklejony jest pasem wyróżniającym barwy żółtej. Organ drugiej instancji, utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji, stwierdził, że stan faktyczny sprawy został ustalony w prawidłowy sposób, rozpoznano cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, a przy jego ocenie nie naruszono granic swobodnej oceny dowodów. Organ odwoławczy zaznaczył, że istotnym dowodem w sprawie są oględziny pojazdu, z których wynika, że pojazd posiada szereg cech klasyfikujących go jako samochód osobowy, zasadniczo przeznaczony do przewozu osób. Pojazd posiada pojedynczą, zamkniętą przestrzeń dla kierowcy i pasażerów. Przestrzeń pasażerska auta składa się z kabiny czteroosobowej, pięciodrzwiowej z dwoma rzędami siedzeń. W kabinie pojazdu znajdują się stałe siedzenia z wyposażeniem zabezpieczającym dla każdej osoby umieszczone w stałych punktach kotwiących, w tym również w przestrzeni tylnej samochodu. Pojazd posiada tylne okna wzdłuż dwubocznych paneli. Brak jest stałego panelu lub przegrody pomiędzy przednimi siedzeniami a przestrzenią tylną. Samochód posiada w tylnej części bagażnik typowy dla tego modelu. O zasadniczym przeznaczeniu samochodu nie decyduje wyposażenie w niektóre akcesoria włożone do bagażnika oraz zewnętrzne oznaczenie, które łatwo jest zdjąć. W skardze od powyższej decyzji strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając naruszenie: - art. 3 ust. 1 u.p.a. w związku z art. 1 i następnymi Rozporządzenia Rady (EWG) przez błędne zastosowanie i uznanie, że samochód Porsche Panamera stanowi pojazd osobowy, - art. 100 ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 4 u.p.a. przez błędne zastosowanie i uznanie, że samochód podlega opodatkowaniu akcyzą, - § 38 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia przez błędne zastosowanie i uznanie, że samochód nie spełnia warunków koniecznych dla pojazdów pomocy drogowej, - art. 21 § 1 Ordynacji podatkowej przez przyjęcie, że powstało zobowiązanie podatkowe, - art. 122 Ordynacji podatkowej przez zaniechanie ustalenia, czy podobny samochód jest zaklasyfikowany w innym państwie Unii Europejskiej do pozycji CN 8705, - art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 180, art. 181, art. 187, art. 191 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 ust. 1 ustawy prawo celne i art. 12 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny przez wydanie decyzji niezgodnej z obowiązującymi przepisami prawa, - art. 122 Ordynacji podatkowej przez zaniechanie zwrócenia się do producenta marki Porsche w sprawie przeznaczenia samochodu do pomocy drogowej, - art. 191 Ordynacji podatkowej przez pominięcie, że samochód wykorzystywany był jako pomoc drogowa w ramach prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej. W uzasadnieniu skargi strona wyjaśniła, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej świadczy usługi pomocy drogowej i samochód Porsche Panamera wykorzystywany jest zgodnie z jego przeznaczeniem do udzielania pomocy drogowej, t. j. do dostarczania paliwa w kanistrze i uruchamiania pojazdów za pomocą przewodów rozruchowych. Samochód wyposażony jest w sygnał świetlny i dźwiękowy oraz oklejony jest pasem wyróżniającym barwy żółtej, a więc spełnia warunki z § 38 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Przewóz osób stanowi tylko uzupełnienie funkcjonalności pojazdu i pojazd należy zaklasyfikować do pozycji CN 8705. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, jak też naruszenia prawa procesowego mającego istotny wpływ na wynik sprawy. Spór pomiędzy stronami dotyczy ustalenia, czy samochód marki Porsche Panamera w momencie jego wewnątrzwspólnotowego nabycia przez stronę skarżącą był samochodem osobowym, przeznaczonym zasadniczo do przewozu osób i winien być klasyfikowany do kodu CN 8703, czy też był samochodem pomocy drogowej i winien być klasyfikowany do kodu CN 8705. Odnosząc do kwestii klasyfikacji samochodu nabytego wewnątrzwspólnotowo przez stronę skarżącą, przede wszystkim należy zauważyć, że ustawodawca w uchwalanym akcie prawnym może zamieścić legalną definicję określonego wyrażenia lub zwrotu. Definicja ustawowa wiąże na gruncie danego aktu prawnego i aktów wykonawczych do ustawy. Definicja tego samego pojęcia zawarta w innych ustawach, zarówno z zakresu prawa podatkowego, jak i innych dziedzin prawa nie ma wpływu na wyjaśnianie pojęcia zdefiniowanego w danym akcie prawnym. Definicje "samochodu osobowego" zamieszczone w innych ustawach podatkowych oraz w przepisach dotyczących prawa o ruchu drogowym nie wpływają na wyjaśnienie pojęcia "samochód osobowy", użytego w ustawie o podatku akcyzowym. Ustawa o podatku akcyzowym posługuje się bowiem własną definicją "samochodu osobowego, zamieszczoną w art. 100 ust. 4 u.p.a., zgodnie z którą samochody osobowe są to pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem pojazdów samochodowych i pozostałych pojazdów, które nie wymagają rejestracji zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Skoro ustawodawca przewidział legalną definicję "samochodu osobowego" dla celów opodatkowania podatkiem akcyzowym to jedynie ta definicja ma istotny walor dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Powołana definicja "samochodu osobowego" odwołuje się do podanej pozycji Nomenklatury Scalonej. Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.a. do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.). Nomenklatura Scalona zawarta jest w załączniku nr 1 do Rozporządzenia Rady nr 2658/87 - art. 1 ust. 3 Rozporządzenia. Zgodnie z Nomenklaturą Scaloną pozycja CN 8703 obejmuje Pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo – towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Przy ustalaniu prawidłowego kodu towaru należy kierować się Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej, ustanowionym w rozporządzeniu Rady nr 2658/87. W klasyfikacji towarów pomocne są też noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej, będące efektem pracy Sekcji Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego, przyjmowane przez Komisję Europejską na mocy artykułu 9 paragraf 1 oraz artykułu 10 rozporządzenia Rady nr 2658/87. Główne kryterium klasyfikacji pojazdów w ramach pozycji CN 8703 oparte jest na zasadniczym ich przeznaczeniu do przewozu osób. Sformułowanie "zasadniczo przeznaczone" w odniesieniu do pojazdów, którymi zawsze można przewieźć osoby, natomiast towary w zależności od ich rozmiaru i wagi, oznacza, że chodzi o ich funkcję dominującą, przeważającą. W orzecznictwie sądowym wielokrotnie podkreślano, że klasyfikacja pojazdu do kategorii samochodów osobowych z pozycji CN 8703 musi być poprzedzona ustaleniami świadczącymi o tym, że główną funkcją użytkową samochodu jest przewóz osób. Muszą o tym świadczyć cechy konstrukcyjne, wyposażenie pojazdu i ogólny wygląd. W sytuacji, gdy konstrukcja oraz wyposażenie pojazdu wskazuje, iż dany pojazd jest w głównej mierze przeznaczony do przewozu osób, a przewóz towarów stanowi jego uboczną funkcję, wtedy taki pojazd należy zaklasyfikować do samochodów osobowych CN 8703 podlegających akcyzie. Należy podkreślić, że ETS w wyroku z dnia 6 grudnia 2007r. C- 486/06 BVBA Van Landeghem przeciwko Belgische Staat stwierdził, że zasadnicze przeznaczenie określa ogólny wygląd pojazdów i ogół cech tych pojazdów. Trybunał stwierdził, że cechą typową dla pojazdów przeznaczonych zasadniczo do przewozu osób jest obecność siedzeń z pasami bezpieczeństwa o trzech punktach mocowania, znajdujących się za siedzeniem lub kanapą kierowcy, jak również obecność silnika benzynowego, automatycznej skrzyni biegów, układu hamulcowego ABS, napędu na cztery koła, luksusowego wyposażenia oraz luksusowych sportowych felg. W wyniku oględzin samochodu, przeprowadzonych w dniu 10 sierpnia 2012 r. przez biegłego sądowego przy Sądzie Okręgowym we W. stwierdzono, że w przestrzeni pasażerskiej zamontowano fotele przednie i tylne, umożliwiające przewóz czerech osób. Fotele wyposażone są w cztery sztuki pasów bezpieczeństwa. Brak jest przegrody, oddzielającej przestrzeń pasażerską od ładunkowej. Samochód posiada w tylnej części bagażnik, typowy dla tego modelu, do którego dostęp umożliwia pokrywa bagażnika w tylnej części nadwozia. Biegły sądowy stwierdził również, że samochód nie spełnia warunków określonych w § 38 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, jak również nie nosi śladów demontażu wymienionego w rozporządzeniu wyposażenia, w tym zmiany barwy nadwozia. W konkluzji biegły sądowy uznał, że samochód nie posiada wyposażenia niezbędnego do uznania go w świetle obowiązujących przepisów za samochód pomocy drogowej. Należy dodać, że zgodnie z treścią rachunku zakupu z dnia 23 września 2010 r. nadwozie samochodu Porsche Panamera jest w kolorze czarnym metalizującym bazaltowym, posiada ogrzewane siedzenia tylne i przednie, siedzenia przednie wentylowane, uchwyty na napoje, dach przesuwany elektrycznie. Powyższe cechy projektowe oraz wyposażenie, mające zapewnić wysoki komfort jazdy również pasażerom w tylnej części pojazdu dowodzą niezbicie, że nabyty przez stronę skarżącą samochód w momencie wewnątrzwspólnotowego nabycia spełniał warunek zasadniczego przeznaczenia do przewozu osób i należy zaklasyfikować go do kodu CN 8703. Organy podatkowe zasadnie ustaliły na podstawie cech konstrukcyjnych samochodu, jego ogólnego wyglądu i wyposażenia, że sporny samochód zasadniczo przeznaczony jest do przewozu osób i może zostać zaklasyfikowany do kodu CN 8703. Strona skarżąca nie wskazywała, aby w badanym pojeździe od momentu wewnątrzwspólnotowego nabycia nastąpiły jakiekolwiek zmiany, istotne dla klasyfikacji samochodu. Wobec powyższego nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 u.p.a. w związku z art. 1 i następnymi Rozporządzenia Rady (EWG), art. 100 ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 4 u.p.a, § 38 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia oraz art. 21 § 1 Ordynacji podatkowej. Oceny tej nie mogą zmienić zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym samochodu, dane zawarte w dowodzie rejestracyjnym, w których określono rodzaj pojazdu jako samochód specjalny – pomoc drogowa. Badanie techniczne samochodu ma na celu stwierdzenie, czy pojazd spełnia warunki techniczne przewidziane w przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t. j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) i jest wymagane zgodnie z przepisami Działu III rozdział 3 tej ustawy. Dowód rejestracyjny samochodu jest dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, wydawanym w trybie Działu III rozdział 2 Prawa o ruchu drogowym. Dowód rejestracyjny i zaświadczenie o badaniu technicznym nie są wiążące dla organów podatkowych w zakresie klasyfikacji pojazdów celem stwierdzenia czy pojazd jest wyrobem akcyzowym, bowiem dla potrzeb podatku akcyzowego, podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowią wyłącznie przepisy podatkowe, tj. przepisy ustawy o podatku akcyzowym, które odrębnie decydują o klasyfikacji pojazdów samochodowych jako wyrobów akcyzowych - są to, jak już wyżej powiedziano, postanowienia dotyczące Nomenklatury Scalonej Wspólnej Taryfy Celnej. Prawidłowość klasyfikacji spornego samochodu do kodu CN 8703 znajduje potwierdzenie w notach wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej, przyjętych zgodnie z procedurą określoną w art. 10 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. W praktyce noty wyjaśniające stanowią istotną wskazówkę co do prawidłowej klasyfikacji towarów. Ich stosowanie w procesie interpretacji nomenklatury towarowej należy traktować jako zasadę. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału odstąpienie od ich stosowania jest dopuszczalne w przypadku ich niezgodności ze sformułowaniem danej pozycji nomenklatury lub przekroczenia uprawnień przez organ upoważniony do ich opracowania. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej przez zaniechanie przeprowadzenia dowodu na okoliczność określonego przez producenta fabrycznego przeznaczenia pojazdu, należy stwierdzić, że z punktu widzenia kryteriów klasyfikacji do poszczególnych pozycji CN fabryczne przeznaczenie pojazdu wyznaczone jest przez ogólny wygląd pojazdu i ogół cech tych pojazdów, nadane przez producenta. W rozpatrywanej sprawie przeznaczenie pojazdu zostało ustalone przez organy podatkowe właśnie na podstawie cech nadanych przez producenta. Nieuzasadniony jest więc zarzut zaniechania przeprowadzenia dowodu z opinii producenta. Należy też nadmienić, że organy podatkowe nie są zobowiązane do ustalania, czy "podobny pojazd jest zaklasyfikowany w innym państwie Unii Europejskiej według pozycji C N 8705". Za bezpodstawny należy uznać zarzut naruszenia art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 180, art. 181, art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej przez wydanie niezgodnej z obowiązującymi przepisami prawa, działanie w sposób niebudzący zaufania i lakoniczne uzasadnienie decyzji, albowiem organ podatkowy dokładnie ustalił stan faktyczny sprawy i miał na uwadze całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym również dokumenty przedłożone przez skarżącego oraz argumenty podnoszone przez stronę. Natomiast odmienna od strony skarżącej ocena materiału dowodowego, przy prawidłowo wyprowadzonych wnioskach przez organ podatkowy nie świadczy o pominięciu dowodów złożonych przez stronę i jej argumentów, a tym samym nie stanowi naruszenia zasady prawdy obiektywnej ani zasady przekonywania stron postępowania. Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo Celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.), zgodnie z którym do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego, jak również art. 12 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE. L. 1992.302.1), zgodnie z którym organy celne wydają, na pisemny wniosek i w sposób określony zgodnie z procedurą Komitetu, wiążące informacje taryfowe lub wiążące informacje dotyczące pochodzenia. Przepisy te nie maja bowiem zastosowanie w postępowaniu podatkowym, dotyczącym określenia wysokości zobowiązania w podatku akcyzowym. Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 191 Ordynacji podatkowej przez pominięcie faktu, że samochód był wykorzystywany jako pomoc drogowa w ramach prowadzonej przez stronę skarżącą działalności gospodarczej. O klasyfikacji samochodu do odpowiedniej klasyfikacji CN nie decyduje subiektywne przekonanie jego właściciela ani sposób faktycznego wykorzystania pojazdu, lecz o obiektywne cechy samochodu, pozwalające na ustalenie jego zasadniczego przeznaczenia, a więc głównego charakteru. Jak słusznie zauważył organ podatkowy, wielu kierowców samochodów osobowych przewozi w bagażniku skrzynki z narzędziami, przewody rozruchowe i mały kanister, umożliwiające uruchomienie innego samochodu i dowóz paliwa, co nie czyni z ich samochodów pojazdów pomocy drogowej. Natomiast łatwo usuwalne elementy, takie jak lampa sygnalizacyjna, mocowana magnetycznie lub pas magnetyczny barwy żółtej (o których mowa na str. 8 skargi) nie stanowią trwałego wyposażenia samochodu. Na marginesie należy nadmienić, że w trakcie oględzin samochodu przez biegłego sądowego samochód nie był oznaczony pasem magnetyczną i nie okazano takiego pasa, a wspólnik spółki składając zeznania w dniu 16 sierpnia 2012 r. przed organami ścigania stwierdził, że zakładane są w miarę potrzeby napisy magnetyczne "pomoc drogowa". Z powyższych względów, uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione i nie stwierdzając naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.