I SA/Wr 260/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Semiczek, Sędziowie Sędzia NSA Halina Betta (sprawozdawca), Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Protokolant Ewelina Bedyńska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 października 2011 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności jako osoby trzeciej za zaległość podatkową z tytułu podatku od towarów i usług za I/2004r. oddala skargę. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ś. decyzją z dnia [...] r. nr [...] orzekł o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu skarżącego W. W. za zaległości podatkowe spółki z o.o. "A" z tytułu nienależnego zwrotu podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2004 r. w wysokości 240.465,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę od w/w zaległości, które na dzień wydania decyzji wynoszą 95.338,00 zł. Organ I instancji wskazał, że w sprawie zaistniały okoliczności uzasadniające orzeczenie o odpowiedzialności strony za w/w zaległości podatkowe spółki. W dacie powstania zaległości podatkowej za styczeń 2004 r. skarżący pełnił funkcję członka zarządu spółki. Jako członek zarządu (jedyny pełnił obowiązki prezesa) nie wykazał, iż we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości (postępowanie układowe) albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło nie z jego winy, nie wykazał również mienia z którego egzekucja byłaby możliwa. Ustalił organ I instancji, iż egzekucja wobec spółki okazała się bezskuteczna. Z ustaleń poczynionych w prowadzonym postępowaniu podatkowym wynika, że spółka "A" za miesiąc styczeń 2004 r. w dniu 3 lutego 2004 r. złożyła deklarację dla podatku od towarów i usług wykazując nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w wysokości 252.841,00 zł tj. kwotę do zwrotu 240.465,00 zł oraz kwotę do przeniesienia na następny okres 12.376,00 zł. Zwrotu bezpośredniego dokonano poprzez zaliczenie w dniu 14 lipca 2004 r. kwoty zwrotu zgodnie z wnioskiem spółki na poczet: podatku od towarów i usług za kwiecień 2004 r., zaliczek w podatku dochodowym od osób prawnych za styczeń i kwiecień 2004 r. Pozostałą kwotę (4.839,50 zł) zabezpieczono na podstawie decyzji z dnia [...] r. nr [...]. Następnie Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ś. decyzją z dnia [...]r. Nr [...] dokonał odmiennego niż w w/w deklaracji rozliczenia podatku od towarów i usług za styczeń 2004 r. Określił jedynie nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie 12.376,00 zł. W wyniku tego rozliczenia wystąpiła zaległość w podatku od towarów i usług za styczeń 2004 r. w kwocie 240.465 zł czyli w wysokości nienależnego zwrotu bezpośredniego. Należność powyższa nie została przez spółkę zapłacona. Postępowanie egzekucyjne prowadzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. – [...] na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. w dniu [...] r. zostało umorzone postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] . Podjęte czynności egzekucyjne z rachunku bankowego spółki nie doprowadziły do wyegzekwowania zaległości, a jak ustalano spółka nie posiadała majątku. Organ uznał, że w ten sposób zostały wyczerpane pozytywne przesłanki, warunkujące odpowiedzialność członka zarządu na podstawie art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Organ stwierdził również, że nie wystąpiły okoliczności uchylające odpowiedzialność członka zarządu spółki tj. skarżącego albowiem nie wskazał on mienia do którego egzekucja mogłaby zostać skierowana, jak również nie wykazał, że w okresie pełnienia przez niego funkcji członka zarządu nie było podstaw do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcia postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości, nie wykazał także aby nie ponosił winy za niezgłoszenie we właściwym czasie wniosku o upadłość spółki lub wszczęcia postępowania zapobiegającego upadłości. Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie, w którym podniosła, że organ podatkowy wydając zaskarżoną decyzję pomija znaczące dowody i w zdecydowany sposób upraszcza przeprowadzone czynności w celu uświadomienia sobie tylko wybranej tezy. Dowolnie interpretuje fakty i przedstawia je w świetle korzystnym tylko dla organu. Podniosła strona, iż organ przeprowadził postępowanie wymiarowe bez udziału strony i bez możliwości swobodnego wypowiedzenia się w sprawie. Zarzucił skarżący, że decyzje wymiarowe skierowane do spółki, której był prezesem nie zostały skutecznie spółce doręczone – przesłano je bowiem na adres W., ul. [...] , pod którym Spółka od kilku lat nie prowadzi działalności. Wskazuje także na powiązania rodzinne, jakie łączyły go z kierownikiem Działu Podatku od Towarów i Usług Urzędu Skarbowego w Ś. i wiąże je z prowadzonymi w Spółce kontrolami. Podkreśla, że prześledzenie całego okresu działania Spółki, a nie tylko niektórych miesięcy, ujawniłoby, że Spółka rozliczała się prawidłowo i rzetelnie z podatku od towarów i usług. Wskazuje, że Spółce zarzucono fikcyjny zakupu maszyn i urządzeń w styczniu 2004 r. i dlatego decyzją skorygowano rozliczenie za styczeń 2004 r., kwestionując zadeklarowany zwrot bezpośredni w kwocie 240.465 zł za ten miesiąc. Jednocześnie, mimo posiadanej wiedzy o sprzedaży tych maszyn i urządzeń po cenie ich zakupu w kwietniu 2004 r.. organ podatkowy nie objął kontrolą także tego okresu. W konsekwencji pobrano podatek od towarów i usług od tej sprzedaży (za kwiecień 2004 r.) i na zaległość wynikającą z tej transakcji (z tj. za kwiecień 2004 r.) przeksięgowano zwrot bezpośredni należny za styczeń 2004 r. W tych okolicznościach żądanie zwrotu podatku VAT, który został zapłacony za zgodą i wiedzą organu podatkowego, zdaniem strony, jest bezpodstawne. Tym samym niezasadne jest żądanie tych kwot od prezesa zarządu Spółki, gdyż prowadzi to podwójnym pobraniem podatku, a pieniądze, których żąda organ przez cały czas były na rachunku urzędu skarbowego. Kolejny zarzut jaki podniesiono w odwołaniu wiąże się ze złożeniem wniosku o upadłość Spółki. Odwołujący się twierdzi, że dopiero 12 listopada 2007 r. (tj. z decyzji w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej) dowiedział się o oddaleniu przez WSA we Wrocławiu odwołań Spółki od decyzji wymiarowej i dlatego 21 listopada 2007 r. złożył wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki do Sądu Gospodarczego. Do dnia złożenia wniosku był przekonany, że sytuacja Spółki jest stabilna, gdyż odwołania wniesione do Sądu czekają na rozpoznanie. Odnosząc się do kwestii doręczeń Spółce pism, strona zarzuciła, że ani organy podatkowe, ani Sąd nie ustaliły, że Spółka nie prowadzi działalności pod adresem, na który kierowano korespondencję. Trudności z doręczeniem korespondencji, jak wyjaśniła strona, mogły też wynikać ze złego stanu zdrowia i kłopotów rodzinnych prezesa zarządu Spółki. W tych okolicznościach strona uważa, że nie uchybiła terminowi złożenia wniosku o upadłość Spółki, a przynajmniej nie ponosi winy za uchybienie temu terminowi. Kolejny zarzut odnosił się do czynności kontrolnych, które, jak twierdzi strona, przebiegały w sposób uniemożliwiający Spółce normalne funkcjonowanie. Całkowite zablokowanie Spółce wszelkich środków finansowych uniemożliwiło obronę, ze względu na brak możliwości opłacenia opieki księgowej i prawnej. Kontrole odbywały się w atmosferze skandalu, pomówień i insynuacji i ostatecznie doprowadziły do tymczasowego aresztowania prezesa zarządu Spółki. W areszcie doręczano stronie decyzje i protokoły, pomimo że nie miała możliwości obrony. Dokumenty źródłowe, w tym okresie, były przekazywane przez jedne organy innym i strona nie wie gdzie te dokumenty się znajdują, a to utrudnia sporządzenie odwołań. Dalej strona przedstawiła informacje dotyczące aktualnego stanu majątkowego i sytuacji osobistej. Dyrektor Izby Skarbowej we W. decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy uznał, iż zaistniały w sprawie przesłanki do orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej skarżącego za zobowiązania spółki za miesiąc styczeń 2004 r. Zdaniem organu, nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie także żadna z przesłanek ekskulpacyjnych. Organ, rozważając kwestie złożenia wniosku o upadłość, odwołał się do przepisów ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. nr 60, poz.535 ze zm.) i wywiódł, że upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika który stał się niewypłacalny (art.10), tj. nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań, lub jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas gdy na bieżąco zobowiązania reguluje (art. 11). Dłużnik jest zobowiązany, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić wniosek o ogłoszenie upadłości. W przypadku osoby prawnej obowiązek ten spoczywa na każdym, kto ma prawo do reprezentowania spółki sam lub łącznie z innymi osobami. Zdaniem organu, sytuacja Spółki systematycznie się pogarszała od 2002 r" zaś wiedza, jaką zarząd posiadał o zadłużeniu Spółki od dnia doręczenie decyzji w podatku od towarów i usług za styczeń 2004 r. (tj. od dnia 15 maja 2006 r.) wskazywała, że dzień ten jest najpóźniejszą możliwą do przyjęcia datą ujawnienia okoliczności, iż posiadany przez Spółkę majątek nie wystarcza na zaspokojenie długów i od tego dnia należy liczyć termin 2 tygodni do zgłoszenia wniosku o upadłość Spółki. Organ wskazał także, że zgłoszony przez stronę wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki, zawierał braki formalne, które uniemożliwiły sądowi jego merytoryczne rozpoznanie i wniosek został zwrócony. Oznacza to, że nie wywołał żadnych skutków prawnych, zatem strona nie może się na niego skuteczne powoływać w niniejszym postępowaniu. Zdaniem organu, strona nie wykazała, że za niezgłoszenia wniosku o upadłość Spółki we właściwym terminie nie ponosi winy. Odnosząc się do zarzutów odwołania, dotyczących doręczenia spółce decyzji wymiarowej w podatku od towarów i usług za styczeń 2004 r. oraz zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania wymiarowego, organ uznał je za spóźnione i wyjaśnił, że przedmiotem prowadzonego postępowania odwoławczego jest wyłącznie kwestia odpowiedzialności członka zarządu Spółki za zaległości podatkowe. Organ jednocześnie wyjaśnił, że dopiero pismem z dnia 23 lutego 2009 r. Spółka poinformowała organ odwoławczy o podjęciu uchwały z dnia 2 stycznia 2009 r. o zmianie z tym dniem adresu siedziby Spółki. Odnosząc się do podnoszonej przez stronę kwestii wyłączenia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. zarówno w postępowaniu dotyczącym Spółki jak i w postępowaniu dotyczącym członka zarządu Spółki, organ powołał się na postanowienia z dnia [...] r. [...]odmawiające wyłączenia. Ustosunkowując się do szeroko opisywanej sytuacji rodzinnej i majątkowej strony, organ wyjaśnił, że okoliczności te nie mogą mieć wpływu na rozstrzygniecie w niniejszej sprawie. Okoliczności te mogą być rozważane jedynie w postępowaniu, którego przedmiotem jest udzielanie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych. Decyzję organu odwoławczego strona zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który wyrokiem z dnia 5 lutego 2010 r. sygn. akt I SA/Wr 1546/06 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swojego stanowiska Sąd podkreślił, że zarzuty podnoszone przez stronę a odnoszące się do prowadzonego postępowania czy też wydania decyzji w przedmiocie zobowiązania w podatku od towarów i usług spółki za styczeń 2004 r. są zarzutami spóźnionymi i dotyczącymi innego postępowania i jako takie nie mogą zostać uwzględnione. Stwierdził, że również sytuacja materialna skarżącego nie mogła wpłynąć na wynik sprawy jako, że kwestie dotyczące trudnej sytuacji życiowej czy finansowej strony mogą być rozważane jedynie w postępowaniu w zakresie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych. Nie zasługują zdaniem Sądu na uwzględnienie zarzuty dotyczące wysłania do strony zaskarżonej decyzji po upływie terminu wskazanego w postanowieniu jako termin zakończenia postępowania podatkowego. Uchybienie to nie ma charakteru naruszenia przepisów procesowych mających istotny wpływ na wynik sprawy. Odwołał się Sąd do art. 116 ordynacji podatkowej stwierdzając iż członek zarządu ponosi odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki w sytuacji gdy egzekucja z majątku spółki okaże się w całości lub w części bezskuteczna a członek zarządu nie wykaże, że we właściwym czasie zgłosił wniosek o ogłoszenie upadłości albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy, nie wykaże mienia spółki, którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. W ocenie Sądu organ podatkowy naruszył art. 122 i 187 § 1 ordynacji podatkowej bowiem nie ustalił wysokości zaległości podatkowej spółki w podatku od towarów i usług za styczeń 2004 r. na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy zgodnie z zaleceniami Sądu winien uwzględnić fakt dokonania przez spółkę korekty deklaracji VAT-7 za kwiecień 2004 r., w której spółka wykazała nadpłaty podatku i wystąpiła z wnioskiem do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. o zaliczenie tej nadpłaty na poczet zaległości w podatku od podatku od towarów i usług za styczeń 2004 r. (pismo skarżącego z dnia 15 października 2008 r.). Ponownie rozpoznając przedmiotową sprawę organ odwoławczy mając na względzie przywołany wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 5 lutego 2010 r. I SA/Wr 1546/09 uzupełnił postępowanie dowodowe w zakresie ustalenia wysokości przedmiotowej zaległości podatkowej spółki na dzień wydania decyzji. Wskazał organ, iż warunkiem niezbędnym dla możliwości orzeczenia o odpowiedzialności osób trzecich jest ziszczenie się warunków przewidzianych w art. 116 ordynacji podatkowej. Podkreślił organ iż bezspornym w sprawie jest fakt, iż skarżący był członkiem zarządu spółki z o.o. "A" w dacie powstania przedmiotowej zaległości podatkowej. W sprawie wedle organu zaistniała także druga z przesłanek pozytywnych orzeczenia o odpowiedzialności skarżącego jako osoby trzeciej za zobowiązania spółki. Mianowicie egzekucja prowadzona wobec spółki okazała się bezskuteczna. Na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. – [...] wszczęto postępowanie egzekucyjne wobec spółki. Dokonano zajęcia rachunku bankowego, bank w którym spółka posiadała rachunek bankowy pismem z dnia 10 lipca 2006 r. poinformował Urząd Skarbowy W. – [...] , że zajęcie nie może być zrealizowane z uwagi na brak środków na koncie. Organ egzekucyjny podejmował także działania mające na celu wyegzekwowanie innych zaległości podatkowych ciążących na spółce między innymi z tytułu podatku VAT za lipiec 2002 r. sierpień 2002, wrzesień 2002. W aktach sprawy znajduje się pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego W. – [...] z dnia [...]r. nr [...] , w którym wskazano, że zgodnie z relacją poborcy skarbowego teren we W. przy ul. [...] jest własnością osoby prywatnej i zobowiązana spółka wynajmowała tam kilka pomieszczeń, które zostały wyburzone, spółka pod wskazanym adresem nie istnieje i nie pozostawiła tam żadnego majątku. Wobec bezskuteczności egzekucji Naczelnik Urzędu Skarbowego W. – [...] postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] umorzył prowadzone wobec spółki postępowanie egzekucyjne. Organ odwoławczy ustalił nadto, że Komornik Sądowy Rewiru III przy Sądzie Rejonowym dla W. – [...] postanowieniem z dnia [...]r. sygn. akt Km [...] z wniosku wierzyciela W. K. przeciwko spółce "A" umorzył w całości postępowanie egzekucyjne i zwrócił wierzycielowi tytuł wykonawczy. Jako przyczyny umorzenia postępowania wskazano jej bezskuteczność. Podkreślił organ odwoławczy, iż strona nie spełniła kolejnej przesłanki egzoneracyjnej z art. 116 ordynacji podatkowej. Nie wskazała bowiem mienia w stosunku do którego mogłaby być skierowana egzekucja przedmiotowych zaległości podatkowych spółki. Przyjął organ II instancji iż strona nie wykazała, że skutecznie złożyła wniosek o ogłoszenie upadłości spółki. Odnośnie złożonego przez skarżącego wniosku o ogłoszenie upadłości spółki po dniu doręczenia decyzji o jego odpowiedzialności za przedmiotowe zaległości spółki wskazał organ, że Sąd Rejonowy dla W. – [...] prawomocnym zarządzeniem z dnia [...] r. sygn. akt [...] orzekł o zwrocie wniosku, co oznacza, że skarżący jako prezes spółki z o.o. nie zastosował właściwego czasu złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości wynikającego z art. 5 ustawy prawo upadłościowe i naprawcze z dnia 28 lutego 2003 r. (Dz. U. nr 60 poz. 535 ze zm.), a zatem i tak przesłanka uzasadniająca odstąpienie od orzekania o odpowiedzialności skarżącego za zaległości przedmiotowe spółki nie wystąpiła w sprawie. Z akt sprawy wynika, że decyzja organu podatkowego pierwszej instancji określająca spółce "A" zobowiązanie w podatku VAT za miesiąc styczeń 2004 r. - decyzja nr [...] z dnia [...] r. - została doręczona dnia 15 maja 2006 r. Od powyższego rozstrzygnięcia zostało złożone przez Spółkę odwołanie. Dyrektor Izby Skarbowej we W. zwrócił uwagę, że skarżący posiadał wiedzę co do następujących zaległości podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług ciążących na spółce za następujące miesiące: - lipiec 2002 r. - decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. nr [...] [...] r. - od decyzji tej złożono odwołanie z dnia 4 kwietnia 2006 r. (podpisane przez W. W.), - sierpień 2002 r. - decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. nr [...] z dnia [...]r. - od decyzji tej złożono odwołanie z dnia 4 kwietnia 2006 r. (podpisane przez W. W.), - wrzesień 2002 r. - decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. nr [...] z dnia [...]r. - od decyzji tej złożono odwołanie z dnia 4 kwietnia 2006 r. (podpisane przez W. W.), Powyższe okoliczności oznaczają zatem, że skarżący uzyskał wiedzę co do rzeczywistej sytuacji majątkowej Spółki już w roku 2006, trudno zatem jest uznać, że wiedzę co do rzeczywistej sytuacji Spółki uzyskał dopiero z momentem otrzymania decyzji orzekającej o jego odpowiedzialności jako Prezesa Zarządu za zaległości podatkowe Spółki. Organ odwoławczy odnosząc się do sytuacji finansowej spółki zauważył, że z dokumentów finansowych znajdujących się w aktach sprawy wynika, że ulegała ona systematycznemu pogorszeniu: - z bilansu za rok 2002 wynika, że aktywa wynosiły: 1.613.080,20 zł, w tym aktywa obrotowe: 613.080,20 zł, zaś zobowiązania i rezerwy na zobowiązania: 1.520.256,15 zł. Z rachunku zysków i strat za okres od 4 czerwca 2002 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. wynika, że przychody wyniosły 4.348.585,86 zł, koszty działalności operacyjnej: 4.290.670,63 zł, zysk netto: 42.823,87 zł (Spółka została zawiązana dnia 3 czerwca 2002 r. - tego dnia został sporządzony akt notarialny utworzenia spółki), - z bilansu za rok 2003 wynika, że aktywa wynosiły: 1.613.080,20 zł, w tym aktywa obrotowe: 613.080,20 zł, zaś zobowiązania i rezerwy na zobowiązania: 1.520.256,15 zł. Z rachunku zysków i strat wynika, że przychody wyniosły 3.229.380,99 zł, koszty działalności operacyjnej: 3.238.068,46 zł, zysk netto: 1.369,05 zł. Spółka nie złożyła w Krajowym Rejestrze Sądowym bilansu oraz rachunku zysków i strat za następne lata. W zażaleniu z dnia 19 grudnia 2007 r. na zarządzenie Sądu Rejonowego W. - [...] z dnia 22 listopada 2007 r. sygn. akt VIII GU 88/07 skarżący wskazał, że ponad ,,(...) dokumentacją finansową za 2003 r. spółka nie dysponuje żadnymi rozliczeniami, gdyż żadne transakcje nie były wykonywane". W związku z powyższym Dyrektor Izby Skarbowej we W. oparł się na składanych przez Spółkę deklaracjach na potrzeby podatku dochodu dochodowego od osób prawnych: - za okres od 1 stycznia 2004 r. do dnia 30 lipca 2004 r. - wykazano przychód w kwocie 1.157.003,92 zł, koszty uzyskania przychodów: 1.144.347,88 zł, dochód: 12.656,04 zł, - w deklaracji za okres od 1 stycznia 2005 r. do dnia 30 listopada 2005 r. wykazano przychód w wysokości 2.001,57 zł, koszty uzyskania przychodów w kwocie 139,15 zł, dochód: 1.862,42 zł, w deklaracji rocznej wykazano dochód w kwocie 1.862,00 zł. Sytuacja finansowa Spółki jak zauważa organ odwoławczy potwierdza przyjęte w sprawie stanowisko, że wiedzę co do ciążącego długu na Spółce w zakresie podatku od towarów i usług wynikającego z wyżej przywołanych decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. skarżący jako prezes spółki posiadał już w roku 2006. Powyższe ustalenie powoduje zatem, że zasadnym jest stwierdzenie, że nie można uznać twierdzenia strony, że nie ponosi on winy w nieterminowym złożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości, a tym samym nie została udowodniona przesłanka egzoneracyjna, zawarta w art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Skarbowej we W. uznał, że decyzja wymiarowa dotycząca podatku VAT za styczeń 2004 r. skierowana do spółki 9 maja 2006 r. została skutecznie wprowadzona do obrotu prawnego. Została bowiem doręczona w trybie art. 150 ordynacji podatkowej na adres wskazany jako siedziba spółki tj. na ul. [...] we W. w dniu 15 maja 2006 r. zaś zmiany poczynione w zakresie siedziby spółki zostały dokonane dopiero w 2009 r. W kwestii stanowiska strony dotyczącego wyłączenia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś., zarówno w postępowaniu dotyczącym spółki jak i członka zarządu spółki organ powołał się na postanowienia z dnia [...]r. [...] odmawiające wyłączenia. Ustosunkowując się do szeroko opisanej sytuacji rodzinnej i majątkowej strony, organ wyjaśnił, że okoliczności te nie mogą mieć wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie. Organ odwoławczy przeanalizował proces kształtowania się wysokości przedmiotowej zaległości spółki za miesiąc styczeń 2004 r. na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Wskazał, że spółka "A" za miesiąc styczeń 2004 r. w dniu 3 lutego 2004 r. złożyła deklarację dla podatku od towarów i usług i wykazała w niej nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w wysokości 252.841,00 zł, kwotę do zwrotu tj. 240.465,00 zł oraz kwotę do przeniesienia na następny okres 12.376,00 zł. Ustawowy termin zwrotu kwoty 240.465,00 zł wyznaczony został na dzień 3 kwietnia 2004 r. jednak zwrot ten nie został dokonany ze względu na to, że decyzją z dnia [...]r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ś. dokonał zabezpieczenia na majątku "A" Sp. z o.o. wykonania zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec i wrzesień 2002 r. w łącznej kwocie 6000,00 zł. W wyniku wniesionego odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej we W. decyzją z dnia [...]r. nr [...] uchylił w całości w/w decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W dniu 5 lipca 2004 r. do Urzędu Skarbowego w Ś. wpłynęło pismo Spółki z prośbą o zarachowanie zwrotu na wskazane zaległości podatkowe i w dniu 14lipca 2004 r. wykazany w deklaracji dla podatku od towarów i usług za styczeń 2004 r. zwrot w wysokości 240.465,00 zł został zaliczony zgodnie z wnioskiem Spółki na poczet: 1) podatku od towarów i usług za miesiąc kwiecień 2004 r. w wysokości 230.003,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 3.610,70 zł oraz kosztami upomnienia 8,80 zł, 2) kwotę 2.003,00 zł przekazano na konto Urzędu Skarbowego W.-[...] na pokrycie zaległości w opłacaniu zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych CIT-2 za miesiąc styczeń 2004 r. tj. 572,00 zł – należność główna oraz 29,30 odsetki za zwłokę, jak również CIT-2 za kwiecień 2004 r. w kwocie 1.377,00 zł, 3) pozostała kwota w wysokości 4.839,50 zł została ponownie zabezpieczona na podstawie decyzji z dnia [...]r. nr [...]. O sposobie zaliczenia kwoty zwrotu na powyższe tytuły "A" Sp. z o.o. została powiadomiona pismem Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. z dnia [...]r. nr [...]. Korespondencja ta dwukrotnie była awizowana i jako nie podjęta w terminie zwrócona została do adresata w dniu 4 sierpnia 2004 r. Dnia 16 marca 2006 r. przedmiotowa kwota została przekazana przez organ egzekucyjny z likwidacji lokaty i dokonano zaliczenia na zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec 2002 r. należność główną 4.019,04 zł, na odsetki za zwłokę - 986,00 zł. Następnie Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ś.j na mocy decyzji z dnia [...] r. nr [...]określił Spółce za miesiąc styczeń 2004 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na miesiąc następny w wysokości 12.376,00 zł. Od powyższej decyzji podatnik wniósł w dniu 29 maja 2006 r. odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej we W. Po rozpatrzeniu odwołania, organ drugiej instancji wydał w dniu [...]r. decyzję nr [...] utrzymującą w mocy w/w decyzję. Spółka nie wniosła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższą decyzję organu odwoławczego. Z powyższych decyzji wynika, że kwota 240.465,00 zł do zwrotu została przez Spółkę w deklaracji wykazana niezasadnie. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej na równi z zaległością podatkową traktuje się również zwrot podatku, jeżeli podatnik otrzymał go nienależnie lub w wysokości wyższej od należnej i został on zaliczony na poczet zaległości podatkowej albo bieżących lub przyszłych zobowiązań podatkowych chyba że podatnik wykaże, że nie nastąpiło to z jego winy. Z akt sprawy wynika, że wykazany w deklaracji dla podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2004 r. zwrot podatku został zarachowany na wniosek Spółki. W myśl art. 53 § 5 ustawy Ordynacja podatkowa odsetki za zwłokę od tak powstałej zaległości podatkowej naliczane są odpowiednio od dnia zwrotu nadpłaty, zwrotu podatku, zwrotu oprocentowania lub zaliczenia na poczet zaległości podatkowych lub na poczet bieżących lub przyszłych zobowiązań podatkowych. Mając na względzie powyższe odsetki za zwłokę od nienależnego zwrotu podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2004 r. obliczono: - od kwoty 235.625,50 zł od dnia 14 lipca 2004 r., od kwoty 4.839,50 zł od dnia 16 marca 2006 r. Przedmiotowa zaległość nie została uregulowana przez spółkę. Kwota przedmiotowej zaległości podatkowej, w trakcie prowadzonego przez Dyrektora Izby Skarbowej we W. postępowania odwoławczego w sprawie odpowiedzialności skarżącego jako osoby trzeciej za zaległość podatkową spółki "A" uległa zmniejszeniu na skutek zaliczenia na jej poczet następujących kwot: - nadpłaty wynikającej z korekty deklaracji w podatku od towarów i usług za kwiecień 2004 r. w kwocie 244.075,70 zł (zaliczono na należność główną 2.467,33 zł, odsetki za zwłokę 1.143,37 zł - postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. - [...]z dnia [...]r. nr [...]Przedmiotowe postanowienie zostało wydane w związku ze złożonym przez podatnika, tj. spółkę "A" wnioskiem z dnia 12 września 2008 r. o zaliczenie nadpłaty wynikającej ze złożonej w dniu 6 marca 2008 r. deklaracji VAT-7 za miesiąc kwiecień 2004 r.), - nadpłaty wynikającej z korekty deklaracji w podatku od towarów i usług za kwiecień 2004 r. w kwocie 240.465,00 zł (zaliczono na należność główną 164.318,40 zł, odsetki za zwłokę 76.146,60 zł - postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. - [...]z dnia [...]r. nr[...]. Przedmiotowe postanowienie zostało wydane w związku ze złożonym przez podatnika, tj. spółkę "A" wnioskiem z dnia 12 września 2008 r. o zaliczenie nadpłaty wynikającej ze złożonej w dniu 6 marca 2008 r. deklaracji VAT-7 za miesiąc kwiecień 2004 r. Zauważyć należy, że przywołane postanowienie Naczelnik Urzędu Skarbowego W. - [...]wydał po wydaniu przez Dyrektora Izby Skarbowej we W. dnia [...]r. nr [...] postanowienia na mocy którego stwierdzono niedopuszczalność wniesienia przez Spółkę zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. - [...] z dnia [...] r. nr [...] w sprawie zaliczenia z dniem 6 marca 2008 r. na poczet zaległości podatkowej ciążącej na spółce "A" za styczeń 2004 r. nadpłaty, która powstała w wyniku uznania korekty złożonej przez spółkę za miesiąc kwiecień 2004 r. W przedmiotowym postanowieniu organ drugiej instancji orzekł, że postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. - [...] z dnia [...]r. nr [...] nie weszło do obrotu prawnego. Mając powyższe ustalenia na uwadze organ odwoławczy decyzją z dnia [...]r. o Nr [...]uchylił decyzję organu I instancji i orzekł o odpowiedzialności skarżącego w stosunku do tej kwoty zaległości podatkowej, która istniała na dzień wydania decyzji: w odniesieniu do kwoty głównej 68.839,77 zł – odsetki liczone od dnia 15 lipca 2004 r. wynoszą 27.617,00 zł, zaś do kwoty głównej 4.839,50 zł odsetki liczone od dnia 16 marca 2006 r. wynoszą 810,00 zł. Decyzja organu odwoławczego stała się przedmiotem skargi wniesionej przez stronę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Podstawowym zarzutem skargi jest okoliczność, że decyzje wymiarowe w sprawie podatku VAT dotyczące spółki, której skarżący był prezesem oparte zostały na błędnych ustaleniach. Skarżący podnosi, że w zakresie podatku od towarów i usług kontrolą objęto tylko niektóre miesiące, przez co nieodzwierciedlono rzeczywistej działalności gospodarczej spółki, a tym samym istnieją uzasadnione wątpliwości co do rzetelności przeprowadzonych kontroli. W ocenie strony powyższe winno skutkować uchyleniem wszystkich decyzji wymiarowych dotyczących spółki, a które były podstawą do wydania decyzji o odpowiedzialności członka zarządu. Strona zarzuciła, że Dyrektor Izby Skarbowej we W. wydając zaskarżoną decyzję nie wyjaśnił dlaczego pomimo błędnych ustaleń Urzędu Skarbowego w Ś. odmówił przeprowadzenia całościowej kontroli działalności gospodarczej spółki. Podniesiono także, że odmówiono stronie wszelkich uprawnień w zakresie czynnego uczestnictwa w postępowaniu, gdyż wszelkie wnioski o sprawdzenie dlaczego pracownicy Urzędu Skarbowego w Ś. kontrolujący spółkę celowo zaniechali poinformowania Urzędu Kontroli Skarbowej we W. i Urzędu Skarbowego W. – [...] o wyniku kontroli między innymi za miesiące lipiec 2002 i wrzesień 2002 co sprowadzałoby zmniejszenie zadłużenia spółki, a co za tym idzie wysokości odpowiedzialności członka zarządu tj. skarżącego. Wedle strony organy podatkowe winny ponownie przeprowadzić postępowanie wymiarowe i pouchylać dotychczasowe decyzje i ponownie ustalić rzeczywiste zadłużenie spółki wydając kolejne nowe decyzje. Strona podniosła w skardze, że jako prezes spółki w marcu 2010 r. została skazana prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego we Wrocławiu sygn. akt III K 85/10 z dnia 31 marca 2010 r. z tytułu wystawienia nieprawdziwych dokumentów jak i próby wyłudzenia podatku VAT za styczeń 2004 r. Wedle skarżącego wyrok powyższy potwierdza, iż nie wyłudził podatku VAT za rozpatrywany miesiąc w związku z czym błędne jest stanowisko organów podatkowych przyjmujące ponownie odpowiedzialność przez niego za długi spółki, skoro wyrokiem Sądu karnego nie został zobligowany do naprawienia szkody. Strona podniosła zarzut, że spółka praktycznie nie prowadzi działalności gospodarczej od 2004 r. a czynności jakie dokonała to jedynie operacje księgowe, przeksięgowanie zaległości oraz kontrole. Skarżący zarzucił, iż pomimo poinformowania organów podatkowych o zaprzestaniu działalności gospodarczej spółki pod adresem W. ul. [...] , nadal na ten adres była kierowana korespondencja dla spółki zamiast na adres zamieszkania osoby uprawnionej do jej reprezentowania. Zdaniem strony takie działanie wskazuje na to, że organom podatkowym chodziło o uzyskanie jedynie potwierdzenia doręczenia pism, a nie o faktyczne ich doręczenie spółce. Skarżący uważa, że w związku z nieprawidłowym doręczeniem i brakiem wiedzy przez osoby działające w imieniu spółki o podjętych rozstrzygnięciach, wniosek o ogłoszenie upadłości został złożony w terminie, który to wniosek został przez Sąd oddalony ale z przyczyn ekonomicznych, gdyż spółka nie posiadała środków finansowych na wniesienie opłaty sądowej, tym bardziej na przeprowadzenie samej upadłości. Skarżący podniósł, że Urząd Skarbowy w Ś. jako zainteresowany w sprawie spółki powinien być wyłączony z rozpoznania spraw spółki, o co wnosił już w toku postępowania podatkowego. Wedle strony urząd ten celowo zataił wyniki kontroli za miesiące lipiec 2002, wrzesień 2002 oraz styczeń 2004 r. ponieważ gdyby o tych wynikach kontroli poinformowano Urząd Skarbowy W. – [...] to kolejne kontrole wykazałyby brak zadłużenia spółki, a tym samym obalałoby to tezę o wyłudzeniu przez spółkę podatku VAT. Strona podała, że dopiero skargi i korekty deklaracji podatku od towarów i usług doprowadziły do wznowienia kontroli przez Urząd Kontroli Skarbowej i dokonania przeksięgowań kwot wynikających ze skorygowanych deklaracji. Z uwagi, że wydarzyło się to po upływie kilku lat od wydania decyzji wymiarowych przez Urząd Skarbowy w Ś. to spółkę obciążono odsetkami z tytułu zwłoki od zaległości podatkowych co w przekonaniu strony jest działaniem błędnym. Skarżący zawarł w skardze wnioski dowodowe o: - zobowiązanie Urzędu Skarbowego W. - [...]do przedstawienia rozliczeń podatku VAT za cały okres działalności spółki przed tym urzędem, - zobowiązanie Urzędu Skarbowego W. - [...] do przedłożenia dokumentacji dotyczącej egzekucji wobec strony, - przesłuchanie kierownika działu podatku VAT w Urzędzie Skarbowym W. - [...] Ś. w zakresie rozliczeń spółki w Urzędzie Skarbowym w zakresie VAT, - przeprowadzenie dowodu z przesłuchania inspektora UKS J. B., - przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego rewidenta w zakresie wydawanych decyzji źródłowych przez Urząd Skarbowy w Ś. w kwestii kontroli w spółce "A" jak i przedmiotowych decyzji ze względu na zachowanie procedur i zastosowanie Ordynacji podatkowej, Skarżący wniósł o przeprowadzenie nadto dowodu z opinii biegłego w zakresie stanu psychicznego strony w związku z chorobami i pobytem w areszcie, i ustalenie czy takie okoliczności mogły spowodować i czy miały wpływ na jego zachowanie w kwestii nie złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 5 października 2011 r. skarżący ponowił wniosek o przesłuchanie go w charakterze strony na okoliczność, iż niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki nastąpiło nie z jego winy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002, nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej ustawy, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002, nr 153, poz. 1270 ze zm.), ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W zakresie tak określonej kognicji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy stwierdzić, że przedmiotem zaskarżenia jest decyzja o odpowiedzialności podatkowej skarżącego, jako członka zarządu "A" sp. z o.o. we W., za zaległości Spółki w podatku od towarów i usług za styczeń 2004 r., zatem wszelkie zarzuty podnoszone w skardze, a odnoszące się do prowadzonego postępowania, czy też wydanych decyzji w przedmiocie zobowiązania w podatku od towarów i usług Spółki za styczeń 2004 r. są zarzutami spóźnionymi i dotyczącymi innego postępowania. Jako takie, zarzuty te nie mogą być uwzględnione przez Sąd w niniejszej sprawie. W postępowaniu dotyczącym odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, w tym członka zarządu spółki kapitałowej, nie jest możliwe podnoszenie zarzutów dotyczących wysokości zobowiązań podatkowych wynikających z decyzji ostatecznych, a także uchybień procesowych, jakie, zdaniem strony, w tych postępowaniach wystąpiły. Odpowiedzialność osób trzecich, w tym członków zarządu spółki osoby prawnej, powstaje bowiem nie w trakcie kształtowania się stosunku zobowiązaniowego - jak ma to miejsce w przypadku odpowiedzialności podatnika, płatnika i inkasenta - ale dopiero w czasie realizacji tego zobowiązania. Osoba trzecia nie może zatem skutecznie podważać ustaleń dokonanych w postępowaniu podatkowym prowadzonym w stosunku do podmiotu (podatnika, płatnik, inkasenta) za którego długi podatkowe odpowiada. Również zła sytuacja materialna skarżącego nie mogła wpłynąć na wynik sprawy. Organy podatkowe w postępowaniu dotyczącym zarówno zobowiązań podatkowych, jak i odpowiedzialności osób trzecich związane są szczegółowymi regulacjami. Kwestie dotyczące trudnej sytuacji życiowej, czy finansowej strony mogą być rozważane jedynie w prowadzonym, na wniosek podatnika, postępowaniu w zakresie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, na co wskazał organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut doręczenia spółce decyzji wymiarowej dotyczącej podatku VAT za rozpatrywany okres pod niewłaściwy adres, skoro spółka nie prowadziła działalności gospodarczej we W. przy ul. [...] . Decyzja wymiarowa skierowana do spółki za miesiąc styczeń 2004 r. została wydana [...] r. i doręczona spółce w dniu 15 maja 2006 r. W zgłoszeniu aktualizacyjnym osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nie mającej osobowości prawnej będącej podatnikiem lub płatnikiem (NIP-2) złożonym przez spółkę 14 marca 2003 r. w Urzędzie Skarbowym w Ś. jako adres siedziby spółki wskazano ul. [...] we W.. Adres ten został wskazany również w kolejnym zgłoszeniu aktualizacyjnym, które wpłynęło do Urzędu Skarbowego w Ś. w dniu 30 stycznia 2004 r. także z odpisu pełnego z KRS-u według stanu na dzień 10 sierpnia 2006 r. wynika, że siedziba spółki mieści się przy ul. [...] we W. Spółka dopiero pismem z dnia 23 lutego 2009 r. poinformowała Dyrektora Izby Skarbowej we W. o podjęciu uchwały z dnia 2 stycznia 2009 r. o zmianie z tym dniem siedziby spółki. Mając powyższe na uwadze nie sposób przyjąć za stroną skarżącą, iż organ podatkowy nieprawidłowo doręczył decyzje wymiarową dla spółki na adres przy ul. [...] . Zgodnie bowiem z art. 151 ordynacji podatkowej osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej pisma doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności osobie upoważnionej do odbioru korespondencji. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut jakby organ odwoławczy dopuścił się przewlekłości postępowania toczącego się przed tym organem. Należy zwrócić uwagę, że stanowiąca przedmiot skargi decyzja została wydana w związku z wyrokiem WSA we Wrocławiu z dnia 5 lutego 2010, którym uchylono poprzednią decyzję organu II instancji i zobligowano organ do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. Akta podatkowe przesłane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wpłynęły do Izby Skarbowej we W. dnia 27 maja 2010 r. Powyższe oznacza zatem, że termin załatwienia sprawy przez Dyrektora Izby Skarbowej we W. mijał dnia 27 lipca 2010 r. (art. 139 § 3 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 286 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Tutejszy organ podatkowy przed wydaniem decyzji wyznaczył kierując się dyspozycją art. 200 ww. ustawy stronie postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Dnia 13 lipca 2010 r. w siedzibie Izby Skarbowej we W. stawił się skarżący, który oświadczył, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie jest kompletny oraz podkreślił, że działania Izby Skarbowej we W. są skierowane wyłącznie na udowodnienie własnych tez bez rzetelnego sprawdzenia czy w innych urzędach nie są rozpatrywane wnioski, negocjacje lub o umorzenie (zwrot) odsetek. Strona odmówiła wskazania do których organów podatkowych złożone zostały ww. wnioski. Dyrektor Izby Skarbowej we W. pismem z dnia 13 lipca 2010 r. nr [...] wezwał stronę, w trybie art. 155 § 1 ordynacji podatkowej, do wskazania treści złożonych wniosków do których odniósł się Odwołujący dnia 13 lipca 2010 r. daty ich złożenia oraz do których urzędów skarbowych zostały one złożone. Dnia 22 lipca 2010 r. do Izby Skarbowej we W. wpłynęło pismo Strony, w której wskazała, że treść skierowanego do niej wezwania z dnia 13 lipca 2010 r. jest dla niej niezrozumiała. Sformułowała ponadto zapytanie dotyczące powodu skierowania do niej wezwania, oraz wniosek o wyjaśnienie czego sprawa dotyczy, gdyż decyzje o odpowiedzialności członka zarządu zostały uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, a Strona nie posiada wiedzy co do wydania nowych decyzji. Organ odwoławczy następnie pismem z dnia 27 lipca 2010 r. nr [...] , działając na podstawie art. 121 Ordynacji podatkowej udzielił Stronie wyjaśnień w zakresie dalszego prowadzenia, po wyroku wydanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, przez Dyrektora Izby Skarbowej we W. postępowania odwoławczego w sprawie jej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki "A". Także dnia 27 lipca 2010 r. tutejszy organ wystosował do Odwołującego wezwanie, w trybie art. 155 Ordynacji podatkowej, do wskazania treści złożonych wniosków do których odniósł się Odwołujący dnia 13 lipca 2010 r. w trakcie wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego, daty ich złożenia, do których urzędów skarbowych zostały one złożone, czy i jak załatwione (data wydania przez organ podatkowy orzeczenia, sygnatura orzeczenia). Dyrektor Izby Skarbowej we W., mając na względzie powyższe twierdzenia strony w zakresie złożonych przez Spółkę jak i jej wniosków do organów podatkowych - dnia [...]r. wydał postanowienie nr [...] o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego. Dnia 16 sierpnia 2010 r. do Izby Skarbowej we W. wpłynęło pismo Strony, w której poinformowała, że spółka "A" złożyła do Urzędu Skarbowego W. - [...]wnioski o zwrot nienależnie pobranych odsetek od zaległości podatkowych - w dalszej części pisma podano sygnatury spraw. Skarżący wskazał, że do dnia sporządzenia przez niego pisma ww. wnioski nie zostały załatwione. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. - [...] pismem z dnia 26 sierpnia 2010 r. przesłał do Izby Skarbowej we W., w odpowiedzi na pismo tutejszego organu z dnia 17 sierpnia 2010 r. [...] [...], dokumenty związane ze złożonymi przez Spółkę "A" dnia 11 maja 2010 r. oraz 23 lipca 2010 r. wnioskami w sprawie zwrotu nienależnie pobranych od Spółki odsetek wskazując jednocześnie, że wnioski zostały rozpatrzone odmownie na mocy postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego W. - [...]z dnia [...] r. [...](dnia 6 września 2010 r. do Izby Skarbowej we W. wpłynęło odwołanie Spółki na powyższe postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. - [...]). W treści wniosku, który wpłynął do Urzędu Skarbowego dnia 23 lipca 2010 r. Spółka podała, że wniosek o zwrot naliczonych odsetek został złożony do Urzędu Skarbowego W. - [...] oraz Urzędu Skarbowego W. - [...]. Mając na względzie treść ww. pisma - Dyrektor Izby Skarbowej we W. skierował do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. - [...] zapytanie w zakresie złożonych przez Spółkę wniosków. Dnia 15 września 2010 r. do Izby Skarbowej we W. wpłynęło pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego W. - [...] z dnia 14 września 2010r. nr [...] , w którym wskazał, że w Urzędzie Skarbowym W. - [...] spółka "A" nie figurowała jako podatnik od towarów i usług, nie jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, spółka nie składała do organu podatkowego wniosków o nie naliczanie odsetek za zaległości podatkowych. W dalszej części pisma Naczelnik Urzędu Skarbowego W. - [...] wskazał, że w dniu 15 marca 2010 r. do Urzędu Skarbowego W. - [...] wpłynęło pismo Spółki z dnia 8 lutego 2010 r., które przekazane zostało do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. Do Urzędu Skarbowego w Ś. przekazano także zgodnie właściwością celem rozpoznania pismo Spółki z dnia 23 marca 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej W. mając na względzie powyższe wyjaśnienia Naczelnika Urzędu Skarbowego W. - [...] zwrócił się pismem z dnia 17 września 2010 r. nr [...] z zapytaniem do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. Organ pierwszej instancji udzielił w piśmie z dnia 24 września 2010 r., odpowiedzi wskazując, że na dzień sporządzenia odpowiedzi wnioski nie zostały jeszcze załatwione - do Spółki skierowano wezwanie do usunięcia braków formalnych podania. W dalszej części pisma poinformowano, że Spółka "A" zwróciła się do organu podatkowego z wnioskiem o umorzenie odsetek - podanie zostało pozostawione bez rozpatrzenia z uwagi na nie uzupełnienie braków formalnych podania. Dnia 27 września 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej we W. przedłużył termin załatwienia sprawy z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ś. pismem z dnia 27 października 2010 r. nr [...] poinformował, że dnia [...]r. zostało wydane postanowienie nr [...] o pozostawieniu bez rozpatrzenia podań Spółki z dnia 8 lutego 2010 r. oraz 23 marca 2010 r. Dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej we W. wydał postanowienie nr [...] , na mocy którego utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. - [...] z dnia [...] r. nr [...] w sprawie odmowy zwrotu pobranych odsetek oraz w sprawie odmowy wypłaty oprocentowania nadpłat wynikających z postanowień Naczelnika Skarbowego W. - [...] z dnia [...] r. znak [...] , z dnia [...]r. znak [...] , z dnia [...] r. znak [...] , z dnia [...]r. znak [...] , z dnia [...] r. znak [...] oraz z dnia [...] r. znak [...] . Dyrektor Izby Skarbowej we W. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego – zostało ono doręczone skarżącemu dnia 17 listopada 2010 r. Dnia 23 listopada 2010 r. do Izby Skarbowej we W. wpłynęło pismo strony z dnia 17 listopada 2010 r. które zawierało wypowiedzenie się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Strona podniosła, że sprawa nie powinna być w ogóle rozpatrywana, gdyż w sprawie odbył się już przewód sądowy przed sądem administracyjnym we Wrocławiu i decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. dotycząca przeniesienia na stronę odpowiedzialności za zobowiązania spółki za miesiąc styczeń 2004 r. została uchylona. Wniesiono o zweryfikowanie stanowiska przez Dyrektora Izby Skarbowej we W. w zakresie zasadności ponownego orzekania o odpowiedzialności podatkowej strony jako osoby trzeciej za zaległość podatkową będącą przedmiotem niniejszego postępowania Dyrektor Izby Skarbowej we W. dnia [...] r. wydał decyzję, stanowiącą przedmiot skargi. Mając zatem powyższe na uwadze trudno zarzucić organowi podatkowemu bezczynność czy też przewlekłość postępowania. Niezależnie od powyższego należy wskazać, że uchybienie organu polegające na wydaniu decyzji po upływie terminu wskazanego w postanowieniu jako termin zakończenia postępowania podatkowego nie jest naruszeniem przepisów procesowych mających istotny wpływ na wynik sprawy. Bezpodstawny jest również zarzut dotyczący wyłączenia Urzędu Skarbowego w Ś. od rozpoznania sprawy z uwagi na fakt zatrudnienia byłego teścia skarżącego w charakterze kierownika działu podatku VAT tegoż Urzędu Skarbowego. Podniesiona przez stronę kwestia wyłączenia organu została rozstrzygnięta postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. Nr [...]w odniesieniu do spółki "A" oraz w odniesieniu do skarżącego postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...]. Zdaniem Sądu prawidłowo organy podatkowe uznały, iż brak jest podstaw do wyłączenia Urzędu Skarbowego w Ś. od rozpoznania sprawy. Zgodnie z art. 131 § 1 ordynacji podatkowej naczelnik urzędu skarbowego podlega wyłączeniu od załatwienia spraw dotyczących zobowiązań podatkowych lub innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego w przypadku gdy sprawa dotyczy: a) naczelnika urzędu skarbowego lub jego następcy, b) dyrektora izby skarbowej lub jego następcy, c) małżeństwa, rodzeństwa, wstępnych, zstępnych albo powinowatych pierwszego stopnia osób wymienionych w pkt a) i b), d) osoby związanej stosunkiem przysposobienia, opieki lub kurateli z osobą wymienioną w pkt a) albo b). Mając na uwadze przywołaną regulację prawną brak jest podstaw dla wyłączenia Urzędu Skarbowego w Ś. z przyczyn wskazanych przez stronę. W myśl art. 107 § 1 ordynacji podatkowej za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie. Zakres przedmiotowy odpowiedzialności osób trzecich rozszerza § 2 powołanego wyżej art. zgodnie z którym osoby trzecie odpowiadają również za podatki nie pobrane oraz pobrane a nie zapłacone przez płatników lub inkasentów oraz za odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych, nie zwrócone w terminie zaliczki naliczonego podatku od towarów i usług oraz za oprocentowanie tych zaliczek, koszty postępowania egzekucyjnego. Instytucja odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej za zobowiązania podatkowe podatnika ma zastosowanie w sytuacjach, gdy podatnik - w przedmiotowej sprawie spółka z ograniczoną odpowiedzialnością - nie wykonuje ciążącego na niej zobowiązania we właściwy sposób i we właściwym terminie, a także, gdy majątek podatnika w wyniku wszczętej egzekucji okazuje się być niewystarczającym dla zaspokojenia ciążących zobowiązań podatkowych. Uzasadnieniem tej odpowiedzialności jest ekonomiczny związek pomiędzy podatnikiem a osobą trzecią, polegający na czerpaniu korzyści tej ostatniej z dochodu czy majątku podatnika. Osoba trzecia odpowiada jedynie za wykonanie zobowiązania, zobowiązania te powstają natomiast (z mocy prawa lub w drodze wydania decyzji) tylko po stronie podatnika. Do kategorii osób trzecich, które organ podatkowy może obciążyć odpowiedzialnością za zaległości podatkowe podatnika należą m.in. członkowie zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Szczegółowe kwestie odpowiedzialności tego rodzaju podmiotów reguluje art. 116 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z jego brzmieniem między innymi za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu nie wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości (postępowanie układowe) albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło nie z jego winy, nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Cytowany artykuł w treści § 2 (w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2009 r.) zastrzegł ponadto, że odpowiedzialność ta obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań podatkowych, które powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu spółki. Ponadto zgodnie z § 4 art. 116 przepis wymienionych paragrafów stosuje się również do byłego członka zarządu. Z treści powołanego wyżej przepisu art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, wynika że do orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu spółki organ podatkowy jest obowiązany wykazać okoliczność pełnienia obowiązków członka zarządu w czasie powstania zobowiązania podatkowego, które przerodziło się w dochodzoną zaległość podatkową oraz bezskuteczność egzekucji w całości lub części przeciwko niej, bowiem ciężar wykazania którejkolwiek okoliczności uwalniającej od odpowiedzialności spoczywa na członku zarządu (m.in. wyrok NSA z dnia 14 października 2004 r. sygn. akt: FSK 569/04 niepubl., wyrok NSA z dnia 6 marca 2003 r. sygn. akt: SA/Bd 85/03 publ. POP 2003/4/93). W tym celu członek zarządu spółki musi wykazać i potwierdzić dowodami wystąpienie okoliczności, z którymi ustawa wiąże określony skutek prawny. Wykazanie tych okoliczności spoczywa wyłącznie na członku zarządu, organ podatkowy ma natomiast obowiązek prawidłowego i wnikliwego przeanalizowania podniesionych argumentów oraz dokonania ich oceny w świetle obowiązujących przepisów prawnych, czego wyraz daje w uzasadnieniu faktycznym i prawnym rozstrzygnięcia. W sprawie bezsporne pomiędzy stronami jest, że skarżący pełnił w okresie powstania zaległości podatkowej wynikającej ze zobowiązania w podatku VAT za styczeń 2004 r. funkcję prezesa jednoosobowego zarządu spółki "A" (funkcję tę pełnił od lipca 2002 r.). Bezsporne w sprawie jest również, że egzekucja wobec spółki okazała się bezskuteczna. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ś. wystawił skierowany do spółki tytuł wykonawczy nr [...] w dniu [...]r. i przesłał go zgodnie z właściwością do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. – [...] . W odpowiedzi na zawiadomienie organu egzekucyjnego o zajęciu prawa majątkowego z rachunku bankowego Bank udzielił odpowiedzialności informującej, że zajęcia nie może być zrealizowane z uwagi na brak środków na koncie. Organ ustalił również, że teren przy ul. [...] we W. w miejscu siedziby spółki jest własnością osoby fizycznej, a spółka wynajmowała kilka pomieszczeń, które zostały wyburzone. Wobec bezskuteczności egzekucji Naczelnik Urzędu Skarbowego W. - [...]postanowieniem z dnia [...]r. nr [...]umorzył prowadzone wobec spółki postępowanie egzekucyjne. Również skarżący w trakcie postępowania nie wskazał mienia spółki, z którego możliwa byłaby egzekucja. Jako okoliczność uwalniającą od odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki skarżący wskazał fakt zgłoszenia w dniu 21 listopada 2007 r. do Sądu Rejonowego dla W. - [...] wniosku o ogłoszenie upadłości spółki "A". Według skarżącego wniosek o ogłoszenie upadłości spółki został zgłoszony we właściwym czasie, ponieważ dopiero w dniu 12 listopada 2007 r. z otrzymanych decyzji o odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki dowiedział się o rzeczywistej sytuacji finansowej spółki i odrzuceniu przez WSA we Wrocławiu skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W., stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji dotyczącej podatku VAT za wrzesień 2002 r. Należy wyjaśnić, że zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie zostało uznane przez ustawodawcę w art. 116 O.p. za przesłankę uwalniającą od odpowiedzialności za zaległości spółki z uwagi na istotę i cele postępowania upadłościowego. Instytucja upadłości jest środkiem do zaspokojenia wierzycieli z majątku dłużnika w drodze przymusowej, ma na celu wspólne i równe zaspokojenie wszystkich grup wierzycieli w drodze likwidacji masy upadłości przez spieniężenie jej składników i podział uzyskanych funduszy między wierzycieli (w ramach poszczególnych kategorii wierzytelności). Zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie winno zapewnić ochronę praw wierzycieli oraz zaspokojenie roszczeń wobec upadłego w sposób przewidziany przepisami prawa. Z uwagi na powyższe cele postępowania upadłościowego przesłanką do uwolnienia członka zarządu za zaległości podatkowe spółki jest skuteczne i terminowe zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki. Oceny, czy wniosek o ogłoszenie upadłości spółki został zgłoszony przez skarżącego we właściwym czasie należy dokonać, mając na uwadze przepisy obowiązującego w 2002 r. rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. (tekst jedn.: Dz. U. Nr 118, poz. 512 ze zm. - dalej: Prawo upadłościowe), określające podstawy oraz terminy do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości przedsiębiorcy. Wszczęcie bowiem postępowania upadłościowego winno nastąpić, gdy wystąpią wymienione w przepisach tego rozporządzenia przesłanki. Zgodnie z art. 1 § 1 Prawa upadłościowego przedsiębiorca, który zaprzestał płacenia długów, będzie uznany za upadłego. W myśl art. 1 § 2 Prawa upadłościowego upadłość przedsiębiorcy będącego osobą prawną oraz znajdujących się w stanie likwidacji spółki jawnej, partnerskiej, komandytowej oraz komandytowo-akcyjnej będzie ogłoszona także wówczas, gdy ich majątek nie wystarcza na zaspokojenie długów. W świetle art. 1 § 1 oraz art. 1 § 2 Prawa upadłościowego przesłanki zgłoszenia upadłości osoby prawnej w postaci trwałego zaprzestania płacenia długów oraz niewystarczalności majątku na zaspokojenie długów mają samodzielny charakter i każda z nich uzasadnia wniosek o ogłoszenie upadłości, o którym mowa w art. 116 § 1 O.p. Do poglądu tego upoważnia użycie w art. 1 § 2 Prawa upadłościowego wyrażenia "także wówczas". Istotne znaczenie dla uwolnienia członka zarządu od odpowiedzialności podatkowej przewidzianej w art. 116 O.p. ma zawarty w art. 5 Prawa upadłościowego termin do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości przez reprezentanta dłużnika. Stosownie do art. 5 § 1 Prawa upadłościowego przedsiębiorca jest zobowiązany, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia zaprzestania płacenia długów, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. Natomiast stosownie do art. 5 § 2 Prawa upadłościowego reprezentant przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 1 § 2, jest zobowiązany zgłosić wniosek o ogłoszenie upadłości w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym majątek nie wystarcza na zaspokojenie długów, chyba że wcześniej rozpoczął się bieg terminu określonego w § 1. Czasem właściwym do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki, o którym mowa w art. 116 O.p., jest więc okres dwóch tygodni od dnia, w którym majątek spółki nie wystarcza na zaspokojenie długów, chyba że wcześniej należało zgłosić wniosek z uwagi na zaprzestanie płacenia długów spółki. Dochowanie tego terminu umożliwia bowiem ochronę zagrożonych interesów wierzycieli i ich zaspokojenie z pozostałego majątku dłużnika. Podobny pogląd wyrażany jest w orzecznictwie sądowym. "Właściwy czas" do zgłoszenia upadłości (...) to czas, w jakim zarząd spółki niebędący w stanie realizować zobowiązań względem wszystkich jej wierzycieli, winien złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości, aby w ten sposób chronić zagrożone interesy wszystkich wierzycieli, którzy po ogłoszeniu upadłości mogą liczyć na równomierne zaspokojenie. (...) Jeżeli zatem zarząd spółki zgłasza wniosek o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie, to oznacza, że uczynił ze swej strony wszystko, by nie dopuścić do zaspokojenia niektórych wierzycieli ze szkodą dla innych, (wyrok z 11 lipca 2002 r. Sądu Apelacyjnego w Warszawie sygn. akt I ACa 1428/2001, OSA 2004/8/23, Lex 119990). Termin 14 dni na złożenie przez przedsiębiorcę wniosku o ogłoszenie upadłości liczony od dnia, w którym majątek nie wystarcza na zaspokojenie długów, ma na celu ograniczenie do niezbędnego minimum okresu, w którym dłużnik może rozporządzać swoim majątkiem w sposób odmienny niż czyniłby to syndyk po ogłoszeniu upadłości. Członkowie zarządu dłużnika będącego osobą prawną nie dochowując wyżej wymienionego terminu narażają prawa wierzycieli (wyrok NSA z dnia 29 listopada 2006 r. sygn. akt II FSK 1287/2005, LEX nr 263559). Natomiast skarżący nie zgłosił wniosku o ogłoszenie upadłości spółki we właściwym czasie. Jak słusznie wskazał organ podatkowy, decyzje organu pierwszej instancji dotyczące podatku VAT za okres od lipca do września 2002 r. zostały doręczone spółce w trybie art. 150 O.p. w dniu 9 lutego 2006 r. Od decyzji tych skarżący, jako prezes zarządu spółki, złożył odwołania w dniu 4 kwietnia 2006 r. Natomiast decyzja dotycząca podatku VAT za styczeń 2004 r. została odebrana przez skarżącego w dniu 15 maja 2006 r. Spółka nie uiściła zaległości wynikających z powyższych decyzji. Należy zgodzić się ze stanowiskiem Dyrektora Izby Skarbowej we W., że dzień doręczenia decyzji dotyczących zobowiązań podatkowych spółki stanowi najpóźniejszą możliwą do przyjęcia datę ujawnienia okoliczności, że posiadany przez spółkę majątek nie wystarcza na zaspokojenie długów. Wobec powyższego zasadne jest stwierdzenie, że skarżący najpóźniej w maju 2006 r. dowiedział się, że zaległości podatkowe spółki w podatku VAT nie znajdują pokrycia w jej majątku. Skarżący nie zgłosił jednak wówczas wniosku o ogłoszenie upadłości, w związku z czym obecnie nie może powoływać się na powyższą przesłankę uwalniającą go od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki. Dodatkowo należy zauważyć, że wniosek z dnia 20 listopada 2007 r., na który powołuje się skarżący, nie został złożony skutecznie, ponieważ Sąd Rejonowy dla W. - [...] na mocy zarządzenia z dnia 22 listopada 2007 r. sygn. akt VIII GU 88/07 orzekł o zwrocie tego wniosku z uwagi na nieopłacenie przez stronę pisma. Stosownie do art. 130 § 2 zdanie drugie ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 60, poz. 535 ze zm.) pismo zwrócone nie wywołuje żadnych skutków, jakie ustawa wiąże z wniesieniem pisma procesowego do sądu. Skoro złożenie nieopłaconego wniosku o ogłoszenie upadłości nie wywołuje skutków prawnych, to fakt złożenia takiego wniosku nie stanowi okoliczności uwalniającej członka zarządu od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki. Konkludując zatem należy w pełni podzielić stanowisko organu zaprezentowane w zaskarżonej decyzji odnośnie zaistnienia w przedmiotowej sprawie po stronie skarżącego przesłanek uzasadniających przeniesienie na niego odpowiedzialności z tytułu zaległości podatkowej spółki za styczeń 2004 r. w podatku od towarów i usług. Zwrócić należy uwagę, iż kwestia przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki a na skarżącego za inne okresy rozliczeniowe niż miesiąc styczeń 2004 r. była przedmiotem rozważań Sądu. W sprawach tych skarżący powoływał się na te same okoliczności mające ekskulpować go od odpowiedzialności jak w przedmiotowej sprawie i Sąd orzekający w tamtych sprawach podzielił również stanowisko organów podatkowych w przedmiocie nie uznania iż zachodzą w sprawie przesłanki dla odstąpienia od przeniesienia na skarżącego odpowiedzialności za zobowiązania spółki (por. wyroki WSA we Wrocławiu w sprawach I SA/Wr 1541/09, I SA/Wr 1543/09 i I SA/Wr 1545/09), z przyczyn podnoszonych przez stronę. Odnosząc się do zarzutu zgłoszonego na etapie skargi zgodnie z którym strona nie powinna ponosić odpowiedzialności za miesiąc styczeń 2004 r. z uwagi na treść wyroku Sądu Okręgowego we W. z dnia 31 marca 2010 r. sygn. akt III K 85/10 z tytułu wystawienia nieprawidłowych dokumentów w których stwierdzono, że skarżący nie dopuścił się czynności kwalifikujących je jako wyłudzenie podatku VAT za rozpatrywany miesiąc uznać należy, że podstawa prawna wydania zaskarżonej decyzji zawarta jest w ordynacji podatkowej a to art. 116 i ziszczenie się przesłanek w tym przepisie opisanych uprawniło organ podatkowy do przeniesienia na skarżącego odpowiedzialności za przedmiotowe zaległości podatkowe. Dyrektor Izby Skarbowej we W. wydając po raz wtóry w postępowaniu odwoławczym decyzję wykonał zalecenia jakie Sąd zawarł w swoim poprzednim wyroku i ponownie przeanalizował wysokość zaległości podatkowej spółki za rozpatrywany miesiąc styczeń 2004 r. na dzień orzekania o przeniesienie tej odpowiedzialności na skarżącego. Spółka "A" niewątpliwie posiadała zaległość podatkową w podatku VAT za miesiąc styczeń 2004 r. W złożonej deklaracji dla podatku VAT za powyższy okres wykazała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym tj. kwotę do zwrotu 240.465,00 zł oraz kwotę 12.376,00 zł do przeniesienia na następny okres. Z niekwestionowanych przez stronę ustaleń wynika, że zgodnie z wnioskiem spółki z dnia 5 lipca 2004 r. został zarachowany zwrot na wskazane przez nią zaległości podatkowe spółki co zostało opisane w części wstępnej uzasadnienia wyroku. Z kolei decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. z dnia [...] r. nr [...] organ określił spółce nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 12.376,00 zł, co spowodowało, że kwota 240.465,00 zł wykazana przez spółkę do zwrotu wykazana została w deklaracji niezasadnie. Zgodnie z art. 52 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej na równi z zaległością podatkową traktuje się zwrot podatku, jeżeli podatnik otrzymał go niezależnie lub w wysokości wyższej od należnej lub został on zaliczony na poczet zaległości podatkowej albo bieżących lub przyszłych zobowiązań podatkowych, chyba że podatnik wykaże, że nie nastąpiło to z jego winy. Poza sporem pozostaje fakt, iż wykazany w deklaracji VAT za miesiąc styczeń 2004 r. zwrot podatku został zarachowany na poczet innych zaległości podatkowych spółki. Zgodnie z zaleceniami Sądu zawartymi w poprzednim wyroku organ odwoławczy ustalając aktualne zadłużenie spółki za miesiąc styczeń 2004 r. z tytułu nienależnego zwrotu podatku wykazanego przez podatnika w deklaracji uwzględnił nadpłatę podatku wynikającą z korekty deklaracji podatku VAT za kwiecień 2004 r. W sposób szczegółowy organ odwoławczy wskazał z jakich powodów pierwotna wysokość zadłużenia za przedmiotowy miesiąc styczeń 2004 r. w toku postępowania odwoławczego uległa skorygowaniu. Do przedmiotowego sposobu rozliczenia skarżący nie zgłosił zarzutów, zaś Sąd z urzędu nie dopatrzył się w tym rozliczeniu jakichkolwiek nieprawidłowości. Wskazać należy, że skarżący jedynie zakwestionował ciążące w tej wysokości zaległości podatkowe z tej przyczyny, iż jego zdaniem organ winien dokonać rozliczenia kompleksowego działalności spółki, a nie wybierać sobie rozliczenie podatku VAT jedynie za te miesiące gdzie wystąpiło zaniżenie zobowiązania w złożonych deklaracjach z pominięciem objęcia kontrolą miesięcy gdzie wystąpiła nadpłata podatku. Kwestie te jako dotyczące prowadzonych postępowań wymiarowych (odrębnych) nie mogą być uwzględnione przez Sąd w rozpatrywanej sprawie o czym była mowa we wcześniejszych rozważaniach Sądu. Zgłoszone przez stronę w skardze wnioski dowodowe Sąd oddalił jako niedopuszczalne w myśl art. 106 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zdaniem Sądu organy podatkowe zebrały materiał dowodowy w zakresie pozwalającym w oparciu o niego w sposób prawidłowy ustalić stan faktyczny sprawy i następnie dokonać jego oceny w aspekcie mającym w sprawie zastosowanie regulacji prawnych. Reasumując wobec braku stwierdzenia w sprawie wad procesowych jak i naruszeń przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy Sąd na podstawie art. 151 powołanej ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako nieuzasadnioną oddalił.