I SA/Wr 261/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Bogusz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi M. C. i A. C. na decyzję Izby Skarbowej O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 1995 - 1996 i na decyzję Izby Skarbowej w O. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji z [...] nr [...] postanawia: I. umorzyć postępowanie w sprawie, II. nakazać Kasie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu zwrot skarżącym M. C. i A. C. solidarnie kwoty 50 zł (słownie: pięćdziesiąt złotych) tytułem połowy uiszczonego wpisu. Przedmiotem postępowania były skargi M. C. i A. C. z dnia 17 stycznia 2002 r. i 6 marca 2002 r. wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu na decyzję Izby Skarbowej w O. z [...] i [...] o numerach wyżej podanych w przedmiocie odpowiednio odmowy stwierdzenia nadpłaty z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 1995 - 1996 i odmowy uzupełnienia decyzji z dnia [...], które to postępowania Naczelny Sąd Administracyjny we Wrocławiu połączył do wspólnego rozpoznania zarządzeniem z 18 lipca 2002 r. (por. skargi k. [...], k. [...], i zarządzenie k. [...]). W odpowiedzi na skargi Izba Skarbowa w O. wnosiła o ich oddalenie (por. odpowiedź na skargę k. [...] akt sądowych). W sprawie tej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu właściwy do rozpoznania skarg na podstawie art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyznaczył rozprawę na dzień 16 kwietnia 2004 r., lecz nie wydano wówczas rozstrzygnięcia. Rozprawa uległa odroczeniu, gdyż jednocześnie wszczęte zostało postępowanie mediacyjne w innej sprawie ze skargi M. i A. C., której przedmiotem było określenie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1996 rok, i wynik mediacji wpływał bezpośrednio na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Pismem procesowym z 26 października 2004 r. (data wpływu), M. C. i A. C. cofnęli skargi na decyzję Izby Skarbowej w O. z [...] i [...] o numerach wyżej podanych. W piśmie procesowym z 17 listopada 2004 roku (data wpływu) Dyrektor Izby Skarbowej w O. nie oponował powyższemu wnioskowi skarżących i wnosił o umorzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd co do zasady. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności (zdanie drugie art. 60 - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Cofnięcie skargi jest zatem dyspozytywną czynnością procesową strony. Nie jest ograniczone terminem, a moment złożenia takiego oświadczenia procesowego ma jedynie znaczenie dla kosztów postępowania (por. art. 232 Prawa o podstępowaniu przed sądami administracyjnymi, odpowiednik art. 46 ust. ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74 poz. 368 ze zm.), który to przepis ma w tej sprawie zastosowanie do kosztów sądowych z mocy przepisu przejściowego, a to art. 97 § 2 cyt. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1271) Z powołanego przepisu art. 60 - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika zatem, że zakres kognicji sądu administracyjnego został ograniczony do zbadania dwóch przesłanek. W szczególności, czy cofnięcie skargi nie zmierza do obejścia prawa, albo czy nie spowoduje pozostawienia w obrocie prawnym aktu lub czynności dotkniętych nieważnością. Oceniając cofnięcie skargi M. C. i A. C. na tle tych przesłanek, sąd nie stwierdza podstaw do uznania czynności zdziałanych przez stronę skarżącą w dniu 26 października 2004 r. za niedopuszczalne. Nie ma podstaw do uznania, że utrzymanie w mocy decyzji organów podatkowych zmierzałoby do obejścia prawa, albo z innych przyczyn spowodowałoby utrzymanie w mocy aktów administracyjnych dotkniętych nieważnością. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w trybie przepisu art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 60 - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uznając cofnięcie skargi za skuteczne, umorzył postępowanie w sprawie nakazując jednocześnie zwrot skarżącym solidarnie połowy uiszczonego wpisu, a to z mocy powołanych wcześniej przepisów ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym i ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych.