I SA/Wr 261/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 14 czerwca 2016 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi R. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w zakresie odpowiedzialności podatkowej postanawia: I. uchylić postanowienie referendarza sądowego z dnia 14 czerwca 2016 r. (sygn. akt I SA/Wr 261/16) o odmowie przyznania stronie skarżącej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych; II. przyznać skarżącej R. R. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu od skargi w całości; III. oddalić dalej idący wniosek. Skarżąca wraz ze skargą wniosła o zwolnienie jej od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że obecne wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę zostało zajęte przez komornika sądowego – do wypłaty pozostaje kwota 1.350,69 zł miesięcznie. Natomiast koszty utrzymania aktualnie wynoszą 1.400 zł bez wydatków na wyżywienie. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach rubryki dotyczące stanu rodzinnego, posiadanych nieruchomości i przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł zostały zakreślone. Strona oświadczyła, że jej wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę wynosi 2.500 zł i jest objęte zajęciem komorniczym, posiada akcje spółki "A" S.A. – 1.421.065 akcji imiennych, które również zostały zajęte przez komornika sądowego. Spłaca kredyt hipoteczny udzielony w 2011 r. Wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę wynosi 1.808 zł,10 zł. Jako zobowiązania i stałe wydatki wymienione zostały: czynsz miesięczny 500 zł, koszty utrzymania mieszkania 400 zł, rata kredytu 300 zł, koszty leczenia 200 zł. W wyniku wezwania skierowanego do strony przez referendarza sądowego w trybie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej: p.p.s.a.) do przedłożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów skarżąca oświadczyła, że mieszka sama, właścicielem mieszkania jest I. R. (matka), nie posiada żadnego środka transportu. Z przedłożonych dokumentów wynika, że strona w 2014 r. uzyskała przychód ze stosunku pracy w kwocie 13.440 zł, a w 2015 r. – 20.930 zł. Jest zatrudniona w "B" Sp. z o.o. od 7 marca 2011 r. na ½ etatu, na stanowisku Dyrektora Generalnego, z wynagrodzeniem brutto 1.850 zł (netto 1.355,69 zł). Pensja wypłacana jest w gotówce. Miesięczne wydatki skarżącej to: opłata czynszowa 523,48 zł, opłata za telewizję kablową 133 zł, prąd 216,03 zł, żywność, środki higieny, odzież 500 zł – pokrywane ze środków własnych. Rodzina pomaga w spłacie kredytu hipotecznego – rata 300 zł i pokrywa koszty leczenia 200 zł. Rata kredytu – zgodnie z przedłożonym harmonogramem – wynosi 177,23 zł. Skarżąca posiada rachunek depozytowy z saldem 529,40 zł (kwota zablokowana), który w 2013 r. został objęty zajęciem komorniczym. Od 2013 r. również zajęte jest wynagrodzenie oraz akcje imienne w "A" S.A. Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2016 r., doręczonym stronie w dniu 11 lipca 2016 r., referendarz sądowy odmówił wnioskodawczyni przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z zachowaniem ustawowego terminu R. R. wniosła sprzeciw od tego postanowienia, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia i przyznania jej prawa pomocy, ewentualnie, uchylenia zaskarżonego postanowienia i skierowania sprawy do ponownego rozpoznania. W treści sprzeciwu strona zawarła polemikę z argumentacją zawartą w zaskarżonym postanowieniu, kwestionując w szczególności wybiórczość danych o swoim stanie majątkowym jakie strona przekazała do oceny referendarza sądowego. W nawiązaniu do treści skarżonego postanowienia zarzuciła również, że nie jest członkiem zarządu spółki "B" sp. z o.o., a jedynie osobą wskazana do kontaktów handlowych ze spółą. Wskazała także na nieregularność otrzymywanych wynagrodzeń (podkreślając m.in., że wypłata wynagrodzenia w okresie marzec-maj 2016 r. dotyczyła zaległego wynagrodzenia za okres od listopada 2013 r. do lutego 2014 r.), a nadto, że nie otrzymała zaległego wynagrodzenia od firmy "A" S.A., w której była zatrudniona od 1 października 2001 r. do 31 lipca 2015 r. Wnioskodawczyni podkreśliła, że z tytułu umowy o pracę w spółce "B" sp. z o.o. otrzymuje wynagrodzenie brutto w kwocie 2.500 zł (przed potrąceniem przez komornika) i na chwilę obecną ostatnia wypłata wynagrodzenia nastąpiła w dniu 17 maja 2016 r. i była to wypłata części zaległego wynagrodzenia za miesiąc styczeń i luty 2014 r. Jako znane z urzędu wskazać trzeba, że wpis od skargi w niniejszej sprawie został wyznaczony na kwotę 500 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Sprzeciw zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej: "p.p.s.a.") w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 73 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z dnia 14 maja 2015 r., poz. 658) rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Zgodnie z art. 245 § 1 p.p.s.a, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). W przypadku osoby fizycznej, prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym – gdy osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Oceniając złożony przez stronę wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych Sąd uznał, że wnioskodawczyni spełnia przesłanki do przyznania jej zwolnienia w zakresie obowiązku uiszczenia wymaganego wpisu od skargi, który w sprawie wynosi 500 zł. Na powyższą ocenę wpływ miały – zadeklarowana przez stronę wysokość dochodów w zeznaniach podatkowych za ostatnie dwa lata (PIT-37 za 2014 i 2015 r.), a także, wysokość dokonanego zajęcia, która bez odsetek wynosi kwotę 217.500 zł. Sąd udzielił stronie zwolnienia tylko w zakresie wymaganego wpisu od skargi uznając, że na tym etapie postępowania stanowi on jedyny dla strony koszt jaki związany jest z zainicjowaniem postępowania sądowego. Wskazując na powyższe, a przy tym mając na uwadze, ze strona domagała się zwolnienia od całości kosztów sadowych w sprawie, Sąd dalej idący wniosek oddalił, o czym orzekł jak w pkt III postanowienia. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 245 § 3 oraz art. 260 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.