I SA/Wr 265/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. OZ w W. z dnia 24 grudnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. postanawia odrzucić skargę. Jak wynika z akt sprawy, opisaną w sentencji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. OZ w W. z dnia 24 grudnia 2009 r. wraz z pouczeniem o prawie i terminie jej zaskarżenia doręczono pełnoletniemu domownikowi strony skarżącej w dniu 6 stycznia 2010 r. (adnotacja na formularzu zwrotnego potwierdzenia odbioru). Zgodnie z pouczeniem, na wskazaną decyzję stronie przysługiwało prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej we W., w terminie 30 dni od dnia doręczenia przedmiotowego orzeczenia. Termin do wniesienia skargi rozpoczął swój w dniu 7 stycznia 2010 r. i upływał w dniu 5 lutego 2010 r. (piątek). Z akt sprawy wynika, iż pomimo prawidłowego pouczenia skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w dniu 6 lutego 2010 r. (data stempla pocztowego), co nastąpiło po upływie terminu przewidzianego dla skutecznego wniesienia skargi. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o odrzucenie skargi wskazując na uchybienie terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p. p. s. a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z akt sprawy wynika, iż decyzję, stanowiącą przedmiot zaskarżenia, doręczono stronie skarżącej w dniu 6 stycznia 2010 r. Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 83 § 1 i 2 p. p. s. a. terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, to jest regulacji zawartej w art. 110 -115 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. nr 16, poz. 93 ze zm.), przy czym jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Po myśli przepisu art. 111 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego, termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia, natomiast jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. Zatem, termin do wniesienia środka zaskarżenia rozpoczynał bieg w dniu 7 stycznia 2010 r. i kończył się z upływem dnia 5 lutego 2010 r. (piątek). Tymczasem, skargę na wyżej wskazane rozstrzygnięcie strona skarżąca wniosła – stosownie do powyższych ustaleń - w dniu 6 lutego 2010 r., tj. jeden dzień po upływie ustawowo zakreślonego terminu. Należy również wskazać, że organ podatkowy prawidłowo pouczył podatnika o sposobie i terminie złożenia środka zaskarżenia w sprawie. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.