I SA/Wr 267/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata J. B. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi R. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji dotyczącej zryczałtowanego podatku dochodowego za 2005 r. postanawia: przyznać pełnomocnikowi adw. J. B. wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej na zasadzie prawa pomocy, w kwocie 147,60 (słownie: sto czterdzieści siedem 60/100) złotych, w tym 23% VAT. Postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2010 r. tutejszy Sąd odrzucił skargę w niniejszej sprawie. Od powyższego orzeczenia w pełnomocnik skarżącego, działający przed Sądem I instancji, wniósł skargę kasacyjną, która została uwzględniona przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 17 stycznia 2011 r. W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd kasacyjny zwrócił uwagę, że postanowieniem z dnia 2 lutego 2009 r. w sprawie I SA/Wr 963/08 ustanowiony został dla R. K. adwokat z urzędu, J. B. Powyższa sprawa dotyczyła skargi na postanowienie organu podatkowego w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji dotyczącej zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za 2005 r. NSA stwierdził, że każde z postępowań – to jest w niniejszej sprawie ora w wyżej wymienionej – zmierzało do podważenia tej samej decyzji. Wobec tego ustanowienie adwokata z urzędu rozciąga się na oba postępowania sądowe, a co za tym idzie należało przyjąć, że adw. J. B. działał w ramach przyznanego skarżącemu prawa pomocy. Po oddaleniu skargi na postanowienie organu podatkowego wskazane w sentencji postanowienia, postanowieniem z dnia 14 listopada 2011 r. Sąd przyznał pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną w postępowaniu przed pierwszą instancją. Następnie pełnomocnik za pismem z dnia 2 stycznia 2012 r. przedłożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, adwokatowi prowadzącemu sprawę w I instancji, przysługuje wynagrodzenie w wysokości 50 % stawki minimalnej, określonej w § 18 ust. 1 pkt 1, jednak nie mniej niż 120 zł. Stawkę minimalną w przedmiotowej sprawie określa § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) i wynosi ona 240 zł. W związku z powyższym, pełnomocnikowi działającemu w niniejszej sprawie z urzędu należało przyznać wynagrodzenie w wysokości 120 zł, powiększonej o wartość podatku VAT w stawce 23%, to jest o 27,60 zł, na podstawie § 2 ust. 3 powoływanego rozporządzenia. W tym stanie rzeczy postanowiono jak w sentencji, na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 ustawy procesowej.