I SA/Wr 267/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości za okres od I raty 2011 r. do II raty 2014 r. i odsetek od zaległości postanawia: odrzucić skargę. Decyzją opisaną w osnowie niniejszego postanowienia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta B. odmawiającą udzielenia skarżącemu ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości. Drugoinstancyjne rozstrzygnięcie – wraz z prawidłowym pouczeniem o prawie, trybie i terminie zaskarżenia – zostało doręczone stronie w dniu 11 stycznia 2016 r. (zwrotne poświadczenie odbioru). W dniu 12 lutego 2016 r. skarżący złożył osobiście w siedzibie organu podatkowego skargę na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W odpowiedzi na skargę, organ podatkowy wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. W opinii organu, skarga została złożona po terminie. W piśmie z 29 marca 2016 r. skarżący potwierdził, że skarga została złożona w siedzibie organu podatkowego w dniu 12 lutego 2016 r. Skarżący zaprzeczył jednak, jakoby skarga została wniesiona po terminie. Jak wyjaśnił, skarga została wniesiona w terminie 30 dni po "odliczeniu" sobót, niedziel i świąt. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Zgodnie z art. 53 § 1 tej samej ustawy, skargę taką wnosi się w terminie trzydziestodniowym od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W świetle art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. sąd, na posiedzeniu niejawnym, odrzuca skargę wniesioną po terminie. Jak wynika z akt sprawy, zaskarżoną decyzję skutecznie doręczono stronie w dniu 11 stycznia 2016 r. Niewątpliwie więc termin do wniesienia skargi upłynął z końcem 10 lutego 2016 r. (środa). Oznacza to, że w niniejszej sprawie skarga została wniesiona z naruszeniem terminu przewidzianego w art. 53 § 1 p.p.s.a. Strona złożyła skargę w siedzibie organu podatkowego dopiero w dniu 12 lutego 2016 r. (piątek), a zatem po upływie ustawowego, trzydziestodniowego terminu. Co do sposobu wyliczenia terminu do wniesienia skargi, Sąd wyjaśnia, że zgodnie z art. 83 § 1 p.p.s.a. terminy w postępowaniu sądowoadministracyjnym oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z tym zastrzeżeniem, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Z kolei na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121 ze zm.) termin liczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia, przy czym jeżeli jego początkiem jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. Z powołanych przepisów wynika zatem, że przedłużenie terminu jest jedynie dopuszczalne, w sytuacji, gdy ostatni dzień terminu wypada na dzień ustawowo wolny od pracy, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Należało zatem uznać, że w sposób nieprawidłowy skarżący obliczył termin do wniesienia skargi. Co istotne, w rozpoznawanej sprawie skarżący został właściwie pouczony o terminie i sposobie wniesienia skargi. W rzeczonym pouczeniu nie było także mowy o tym, że dni ustawowo wolne od pracy wydłużają termin na wniesienie skargi. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.