I SA/Wr 267/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowo-Usługowego A. Spółki jawnej A.S., A.B., M.B. z/s w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia 1 grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W sprawie, przedmiotem skargi jest decyzja, w której zakwestionowano deklarację strony na podatek od nieruchomości w kwocie 37.961 zł i określono ten podatek w kwocie 109.973 zł. W skardze oraz piśmie z dnia 11 kwietnia 2018 r, skarżąca spółka jawna wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazała, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje utratę płynności finansowej spółki, a to może doprowadzić do jej upadłości. Zaskarżona decyzja określa zobowiązanie podatkowe skarżącej na kwotę 109.973 zł czyli prawie 400 % rocznego dochodu spółki z 2017 roku. W roku 2016 spółka wykazała dochód w wysokości 17.192.12 zł. Mając powyższe na uwadze stan majątkowy spółki jest niewystarczający na pokrycie zobowiązań podatkowych określonych zaskarżoną decyzją. Wykonanie decyzji pozbawi spółkę jakichkolwiek dochodów, wstrzyma jakąkolwiek działalność gospodarczą spółki i doprowadzi do jej upadłości. Pozbawienie spółki skromnych środków finansowych będzie w sposób oczywisty powodowało szkodę, której skutki mogą pozostać nieodwracalne. Spółka posiada nieruchomości w postaci budynków wykazanych w zaskarżonej decyzji. Jednakże aby wykonać decyzję byłaby zmuszona do szybkiej sprzedaży nieruchomości co wiąże się ze znacznie obniżoną ceną. Sprzedaż nieruchomości doprowadzi do nieodwracalnej utraty nieruchomości, oraz do uzyskania znacznie zaniżonej ceny sprzedaży. Taki tok czynności będzie powodował w sposób oczywisty szkodę u skarżącej. Mając na uwadze powyższe - oraz wadliwość postępowania prowadzonego przez organy administracyjne - wstrzymanie decyzji, zdaniem skarżącej, jest konieczne. Do skargi oraz pisma załączono zeznania podatkowe dwóch wspólników, z których wynika, że przychód spółki w 2016 r. wyniósł 345.701,63 zł (k. 30 akt sądowych), w 2017 r. 351.731,93 zł (k. 72 akt sądowych) przy dochodzie 17.192,12 zł i 29.253.33 zł odpowiednio w latach 2016 i 2017 (k. 30 i k. 72 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek jest bezzasadny. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, że to wnioskodawca winien wskazać okoliczności uzasadniające jego żądanie. Wartym podkreślenia jest to, że okoliczności te muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny. Twierdzenia strony powinny też być poparte dokumentami źródłowymi (por. np. postanowienia NSA z dnia 24 listopada 2015 r., sygn. akt II FSK 2877/15, z dnia 26 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OZ 879/15, z dnia 16 stycznia 2013 r., sygn. akt II GZ 388/12, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić również należy, iż w judykaturze utrwalony jest już pogląd, zgodnie z którym, podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12; z dnia 10 maja 2011 r., II FZ 106/11;z dnia 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z dnia 28 września 2011 r., I FZ 219/11 i z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje – w tym kontekście – na uwzględnienie. Obowiązek wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy. W sprawie, skarżąca spółka nie podaje, jaki jest profil jej działalności gospodarczej, w jaki sposób są wykorzystywane należące do niej nieruchomości, czy są obciążone hipotekami. Nie sposób więc ocenić możliwości finansowych skarżącej, w tym np. możliwości zaciągnięcia kredytu zabezpieczonego na posiadanych nieruchomościach. Z tych względów spółka nie uwiarygodniła twierdzenia, że w celu zapłaty podatku byłaby zmuszona do dokonania sprzedaży nieruchomości po zaniżonej cenie. Ww. dane nie wynikają także z akt administracyjnych. Z kolei dokumenty przedłożone przez skarżącą sugerują, że możliwości finansowe skarżącej spółki są znaczne. W 2016 r. i 2017 r. osiągnęła ona przychód w kwotach blisko 346.000 zł i 352.000 zł. W sprawach o przyznanie prawa pomocy wskazuje się, że a przy ocenie sytuacji płatniczej przedsiębiorców miarodajna jest kategoria przychodu, a nie dochodu, bowiem istnieją legalne instrumenty podatkowe pozwalające na równoważenie kosztów i przychodów tak, aby w końcowym rozliczeniu minimalizować lub w ogóle eliminować obciążenia podatkowe (zob. L. Błystak, M. Kazek, Koszty postępowania sądowoadministracyjnego, Warszawa 2015 r., s. 208). Uwaga ta pozostaje aktualna także w niniejszej sprawie dotyczącej wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Przymusowej egzekucji lub wyprzedaży majątku po zaniżonej cenie spółka może oczywiście uniknąć zaciągając kredyt. Możliwość jego uzyskania jest zaś uwarunkowana kondycją finansową przedsiębiorstwa. Z ograniczonych materiałów przedłożonych przez stronę wynika, że jest ona dobra. Zdaniem Sądu należy też przyjąć, iż kwota, którą należy uznać za wydatek, którego poniesienia spółka nie przewidywała i nie zabezpieczyła - wynosi w rzeczywistości 72.012 zł. O tyle bowiem więcej decyzja ustala stronie podatek w stosunku do zadeklarowanego. Kwota ta w relacji do przychodu spółki za 2016 r. i 2017 r. (blisko 346.000 zł i blisko 352.000 zł) oraz zważywszy na fakt posiadania licznych nieruchomości, które powinny stanowić zabezpieczenie, nie jawi się jako niemożliwa do zgromadzenia przez zaciągnięcie kredytu lub ograniczenie wydatków. Sąd wskazuje, że prowadzący spółkę wspólnicy chcąc zapobiec przymusowej egzekucji lub wyprzedaży majątku, mogą także przekazać na ten cel środki prywatne. Z dokumentów przedłożonych przez skarżącą spółkę jawną wynika, że jej wspólnicy prowadzą także inne dochodowe przedsiębiorstwo - PPHU B. S.C. B.A., B.M. – które w 2016 r. osiągnęło przychód w kwocie 946.000,25 zł (PIT/B k. 30 verte akt sądowych). Strona nie opisując nawet ogólnie profilu działalności oraz sposobu wykorzystania i ewentualnego obciążenia posiadanych nieruchomości, nie podając możliwości finansowych wspólników, nie wykazała, że nie jest w stanie zgromadzić środków na zapłatę podatku, a tym samym nie wykazała, że realnie zagraża jej wyprzedaż majątku po zaniżonych cenach. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji