I SA/Wr 268/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ludmiła Jajkiewicz po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 2008 r. w sprawie ze skargi M. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. O/Z w J. G. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2002 r. postanawia odrzucić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 22 września 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę M. L. na wyżej oznaczoną decyzję. Od tego rozstrzygnięcia pełnomocnik strony skarżącej w dniu 10 października 2008 r. wniósł zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że od w/w postanowienia Sądu z dnia 22 września 2008 r., tj. postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, przysługiwała skarga kasacyjna nie zaś zażalenie. Tym samym pismo pełnomocnika strony skarżącej zatytułowane jako zażalenie należy zakwalifikować jako skargę kasacyjną, czyli określony przepisami prawa środek odwoławczy od postanowienia odrzucającego skargę ze wszelkimi tego konsekwencjami. W myśl art. 176 powołanej ustawy, skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Powołany przepis wyróżnia dwie grupy warunków, jakim powinien odpowiadać prawidłowo sporządzony środek odwoławczy. Zgodnie bowiem z treścią przytoczonego unormowania, skarga kasacyjna musi spełniać wymagania formalne przewidziane dla każdego pisma procesowego (patrz art. 46, 47 i art. 215 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a ponadto zawierać elementy szczególne o charakterze materialnym (wymagania określone w art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi po spójniku "oraz"). Podkreślenia wymaga, że o ile braki formalne środka zaskarżenia podlegają uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 w związku z art. 193 p.p.s.a., o tyle braki konstrukcyjne (materialne) nie mogą być sanowane i skutkują odrzuceniem środka odwoławczego (por. postanowienie NSA z dnia 16 marca 2004 r., sygn. akt 209/04, publ. ONSAiWSA 2004/1/13). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarga kasacyjna M. L., sporządzona przez pełnomocnika strony, nie spełnia wymagań szczególnych, o jakich mowa w art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przede wszystkim w ogóle nie przytoczono podstaw kasacji czyli nie wskazano, które przepisy oznaczone numerem artykułu ( paragrafu, ustępu, punktu) zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Ponadto autor środka odwoławczego nie zawarł w jego treści wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Konsekwencją dostrzeżonych uchybień jest zatem odrzucenie skargi kasacyjnej jako niedopuszczalnego środka zaskarżenia. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 178 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.