I SA/Wr 268/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z/s w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] grudnia 2011 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od sierpnia do grudnia 2005 r. postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. Strona skarżąca wniosła skargę kasacyjną od postanowienia z dnia 11 lutego 2013 r., którym Sąd odrzucił skargę. Jednocześnie wniesiono o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Po odmownym rozpoznaniu wniosku pełnomocnik skarżącej spółki wezwany został do uiszczenia wpisu sądowego w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Przesyłka z zarządzeniem w tym przedmiocie została doręczona na adres Kancelarii pełnomocnika z 19 grudnia 2013 r. Do dnia wydania niniejszego postanowienia wpis nie został uiszczony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Z kolei zgodnie z art. 220 § 3 powołanej ustawy procesowej, skarga, skarga kasacyjna, zażalenia oraz skarga o wznowienie postępowania, od których, pomimo wezwania, nie został uiszczony wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W niniejszej sprawie strona skarżąca nie uiściła wpisu sądowego od wniesionej skargi w wyznaczonym terminie 7 dni, liczonym od dnia doręczenia zarządzenia o wezwaniu do jego uiszczenia lub od dnia, w którym stało się ono skuteczne. Siódmy dzień przypadał na 26 grudnia 2013 r., to jest dzień ustawowo wolny od pracy. Wobec tego, w na podstawie art. 83 § 2 p.p.s.a., za ostatni dzień powyższego terminu należało przyjąć 27 grudnia 2013 r. (piątek), który upłynął bezskutecznie. W związku z tym, w oparciu o przedstawione okoliczności oraz przytoczoną wyżej regulację, skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu.